Pushing the boundaries 2

เราถูกบอกด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า นั่นเป็นลักษณะของบทสนทนา “ระดับหนึ่ง” — เพียงแค่ใช้งานได้

เราต้องตั้งเป้าไปที่ระดับสาม — ซึ่งเป็นระดับที่เราได้กอดกันและรู้สึกดีกับมัน

เราจะต้องสร้างภาษาใหม่ขึ้นมา เพื่อสำรวจดินแดนไร้เจ้าของแห่งปฏิสัมพันธ์ทางสังคม — ความรู้สึก

มีการพูดถึงเรื่อง “กดปุ่ม” กันมาก (ความโกรธ) และการเข้าไปอยู่ในพื้นที่ทางความคิดของคนอื่น

การเดินป่าเงียบ ๆ ผ่านพงไม้ไปยังบ้านประชุมที่ Bellbird Heights บน Banks Peninsula ที่ Living Springs ชวนให้รู้สึกไม่ดี

Living Springs, where the weekend was held

การเดินยามค่ำคืนเกิดขึ้นท่ามกลางเสียงกลองป่าที่กระแทกเป็นจังหวะดิบ ๆ

เปลวเทียนสั่นไหว ธูปอบอวลอยู่ในอากาศ ดนตรี New Age ค่อย ๆ คลานเข้ามา

บางอย่างเริ่มขยับ และสิ่งนั้นคือความกลัว

ดูเหมือนว่าผมกำลังเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอับชื้นของลัทธิอะไรสักอย่าง

ผมทำอะไรลงไป?

แล้วผมจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร?

“ตั้งวงกลม” เราถูกบอก

จับมือกัน

หายใจลึก ๆ

เชื่อมต่อกัน

เอาล่ะ ทีนี้ลุกขึ้นไปข้างหน้าทุกคน แล้วแนะนำตัวเอง

เต้นอะไรโง่ ๆ สักหน่อย

สำหรับพวกเราที่แสดงอารมณ์ผ่านท่าทางทางร่างกาย เรื่องนี้ทำได้ง่าย เหมือนท่าทางเวลาเล่นฟุตบอล

สำหรับพวกนักใช้คำในหมู่เรา ซึ่งหลบอยู่หลังสติปัญญา เรื่องนี้ไม่ง่ายนัก

“ผมไมเคิล” ผมพูด พร้อมกับก้าวเข้าไปในวงกลม

ความสุภาพถ่อมตนไม่อนุญาตให้ผมทำอะไรที่หวือหวาไปกว่านั้น

โดยมีสมาชิกของ “กลุ่มแกนกลาง” (คนที่รับผิดชอบทั้งหมด) เป็นผู้นำ ผู้ชายทั้งหลายตอบกลับมาเสียงดังพร้อมกัน:

“ยินดีต้อนรับไมเคิล ไมเคิล ไมเคิล!”

บางคนเคยทำแบบนี้มาก่อน

“โฮ!” คนหนึ่งพูด พร้อมกำหมัดอย่างหนักแน่น

สำหรับคนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน นี่คือการแสดงความเห็นชอบ — คล้ายการจับมือของพวกฟรีเมสัน

ผู้ชายได้รับเชิญให้บอกว่าทำไมถึงมา

บางคนมีเรื่องราวที่เลวร้าย

ก่อนที่ค่ำคืนจะจบลง พวกผู้ชายกำลังเต้นและร้องเพลงด้วยกันอยู่ในวงกลมที่ทั้งเหม็นอับและกำลังโยกไหว

เราเริ่มสวดประสานเสียง

เสียงครางเป็นจังหวะแบบศาสนานี้ช่างงดงาม: ด้วยเสียงอันทรงพลังจำนวนมาก เสียงของเราก็เริ่มมีชีวิตของมันเอง

ผู้ชายไม่ได้ถอยหนีจากการแตะเนื้อต้องตัวกัน ผมสังเกตเห็น แม้ว่าตามหลักแล้วมันควรเป็นการแตะกันในแบบที่ “ได้รับอนุมัติ” และไม่เป็นภัย เราถูกสอนให้รู้จักท่าต่าง ๆ ที่เราสามารถกอดหรือประคองกันได้อย่างปลอดภัย เช่น ท่าอุ้มประคอง

แล้วก็มาถึงการกอดกันเป็นกลุ่ม — กลุ่มเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นมาเองอย่างฉับพลัน คล้ายสิ่งมีชีวิตในทะเลที่กำลังวางไข่ การบังเอิญไปเจอกลุ่มแบบนี้เข้าอาจทำให้ตกใจได้

ตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ผมก็พบว่ามีคนกระตือรือร้นบางประเภทที่จะกระโจนเข้าใส่เหมือนเสือดำ กางแขนออกมาเต็มที่ เพราะกระตือรือร้นเหลือเกินที่จะสร้างสายสัมพันธ์ ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มนี้ถูกตำหนิต่อหน้าทุกคนว่า “เข้มข้น” เกินไป กระตือรือร้นเกินไปที่จะโชว์คุณสมบัติของตัวเอง

คนที่เข้ามาจ่อหน้าเรา เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเรา มักจะมีกลิ่นปากไม่ดี เราอดหันหน้าหนีไม่ได้ เสียงเล็ก ๆ เสียงหนึ่งตำหนิผม: ประเด็นมันอยู่ตรงนี้นะ ไมเคิล — คือการเปิดใจ