Pushing the boundaries 1

Pushing the boundaries (Part 1)

A cartoon's rendition of me attending the weekend

บทความชิ้นนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับสุดสัปดาห์ทดสอบความอดทนที่ผมใช้เวลาอยู่กับกลุ่มช่วยเหลือผู้ชายกลุ่มหนึ่ง ซึ่งผมเขียนให้หนังสือพิมพ์เก่าของผมที่เมืองไครสต์เชิร์ช ประเทศนิวซีแลนด์

เรื่องนี้มีภาพประกอบบรรยากาศหม่น ๆ ที่ช่างภาพของเราถ่ายไว้ เป็นภาพเทียน ธูป และพวกผู้ชายที่นั่งอยู่รอบกองไฟในบรรยากาศคล้ายป่า ซึ่งเป็นสถานที่จัดกิจกรรมสุดสัปดาห์นั้น และยังมีการ์ตูนที่คุณเห็นข้างบนประกอบอยู่ด้วย

พวกผู้จัดเป็นกลุ่มคนที่เก็บตัวและมีความลับ ช่างภาพจากหนังสือพิมพ์ของผมมาพร้อมกับผมในคืนเปิดงาน เพื่อถ่ายรูปเร็ว ๆ สักสองสามรูป แต่พวกเขาไม่ยอมให้เขาเข้าไปใกล้กลุ่มมากนัก

ที่จริงแล้ว พวกเขาปิดบังจากผู้เข้าร่วมคนอื่น ๆ ว่าผมอยู่ที่นั่นในฐานะนักข่าว เพื่อสังเกตและบันทึกเรื่องราวของพวกเขาสำหรับบทความนี้

เราตกลงกันว่าผมจะทำทีเป็นผู้ชายอีกคนหนึ่งที่มาเข้าหลักสูตรสุดสัปดาห์ โดยไม่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริง แน่นอนว่าเมื่อเรื่องนี้ตีพิมพ์ พวกเขาถึงกับช็อก

เมื่อผมไปปรากฏตัวในการพบกันอีกครั้งไม่กี่วันต่อมา ผมถูกผู้เข้าร่วมและผู้จัดงานทั้งหลายโจมตีอย่างหนัก

พวกผู้ชายที่เป็นคนจัดเวิร์กช็อป — ความกล้าชนิดอกผายของพวกเขาที่แสดงออกในพิธีสร้างสายสัมพันธ์ตลอดสุดสัปดาห์นั้น จู่ ๆ ก็หายไปหมด — พยายามลดบทบาทของตัวเองในการเชิญผมมา และบอกเป็นนัยว่าผมออกนอกขอบเขตที่ตกลงกันไว้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาคงอยากได้ภาพที่ผ่านการแอร์บรัชมาแล้วของพิธีกรรมอันทรหดและกิจวัตรการลดตัวเองลง ซึ่งในสมัยนั้นเป็นส่วนประกอบของกลุ่มผู้ชายที่มาพบปะเพื่อเผชิญหน้ากับตัวเอง

มันก็เป็นอย่างที่มันเป็น อย่างที่อดีตบรรณาธิการคนหนึ่งของผมเคยพูด

พูดอีกอย่างก็คือ: ช่วยไม่ได้!

ผู้ชายแนว New Age ในดินแดนไร้เจ้าของ

ตีพิมพ์ 29/9/98

Christchurch Press

ไมเคิล อาร์ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วออกเดินทางเข้าสู่ “สุดสัปดาห์ของผู้ชาย” เพื่อเผชิญหน้ากับตัวตนภายในอย่างจริงจัง เปิดอกเปิดใจกับจิตวิญญาณของตัวเอง

---

การเข้าร่วมสุดสัปดาห์ของผู้ชายช่วยแยกพวกผู้ชายแกร่งออกจากพวกที่แค่ทำเป็นแกร่ง หากไม่ใช่เพราะมีบ่อน้ำแห่งอารมณ์ความรู้สึกถูกกักขังอยู่ภายใน รอวันทะลักออกมา ผู้ชายที่มีสติสตังดีคนไหนก็คงไม่เข้าร่วม

ในสภาพที่เลวร้ายที่สุด นี่คือการลงโทษตัวเองทางอารมณ์ ซึ่งผลักขอบเขตของ “พื้นที่ที่ตัวเองรู้สึกสบายใจ” ไปจนถึงจุดยืดสุดขีด

สิ่งที่ทำให้เรายังเดินหน้าต่อไปคือการตระหนักอยู่ลึก ๆ อย่างเจ้าเล่ห์ว่า พวกเราส่วนใหญ่มีอะไรอีกมากที่จะมอบให้โลก — เพียงแต่ต้องมีคนช่วยพาเราไปถึงส่วนที่ดี ๆ ซึ่งถูกกดเอาไว้ลึกเหลือเกิน

ความยับยั้งชั่งใจ เช่น ความขี้อาย ไม่มีที่ยืนอยู่ที่นี่ เรื่องต่าง ๆ สามารถคึกคักขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องของผู้ชายมาก ๆ แต่ในบริบทนี้ กิจกรรมอันคึกคักกลับมาในรูปแบบที่น่ากลัวกว่า นั่นคือเวิร์กช็อปความโกรธและเทคนิคการเกิดใหม่ แทนที่จะเป็นการออกแรงทางกายแบบอกผายไหล่ผึ่ง

พิธีกรรมทำให้ความพยายามแบบลูกผู้ชายชนิดนี้แตกต่างจากแบบเหงื่อท่วมและกล้ามเป็นมัด ตั้งแต่สัญลักษณ์แห่งความเป็นชายของตัวเอง (ซึ่งวางอยู่ตรงตำแหน่งเด่นที่สุดบน “แท่นบูชา” ที่ทำขึ้นชั่วคราว) ไปจนถึงการจับมือ การกอดกันเป็นกลุ่ม และการสวดประสานเสียง

แน่นอนว่าผู้หญิงก็เป็นส่วนหนึ่งของปัญหา — การจับผิดและการบ่นไม่หยุดสารพัดอย่างนั่น สามารถทำให้ผู้ชายคนหนึ่งหมดกำลังใจได้

อย่างไรก็ตาม การด่าผู้หญิงไม่ใช่จุดประสงค์ของการฝึกครั้งนี้ จุดประสงค์คือการทวงคืนความเป็นชายของตัวเองกลับมา จากสถานที่มืดมิดแห่งใดก็ตามที่มันถูกโยนทิ้งไว้

ผู้ชายบางคนสูญเสียสิ่งสำคัญนั้นไปจากบาดแผลในวัยเด็ก บางคนจากชีวิตแต่งงานที่เลวร้าย หรือความยุ่งยากในอาชีพการงาน

สุดสัปดาห์นี้ ซึ่งจัดโดย Men's Trust แห่งไครสต์เชิร์ช มีผู้ชาย 34 คนมารวมตัวกัน

ห้ามดื่มแอลกอฮอล์ นาฬิกาถูกทิ้งไว้ที่ประตูทางเข้า หากมีระเบิดลง พวกเราคงเป็นกลุ่มสุดท้ายที่รู้

อาหารหลักของบทสนทนาระหว่างผู้ชาย — เรื่องที่ปลอดภัยและคุ้นเคย เช่น กีฬา งาน สภาพอากาศ — ใช้ไม่ได้อีกต่อไป