เพื่อนแท้คือเพื่อนในยามยาก 59

เพื่อนแท้คือเพื่อนในยามยาก

บ้านที่เราซื้อมาในอำเภอ Mairehau รูปปัจจุบัน

น่าตลกดีที่เพื่อนของชิโอบานเป็นคนที่ช่วยให้ฉันหลุดพ้นจากความสัมพันธ์อันน่าอึดอัดและน่าเบื่อหน่ายของเราได้

จู๊ดเป็นผู้หญิงประหลาด ๆ คนหนึ่งในแบบที่น่าสนใจ แต่งตัวแปลก ๆ ย้อมผม และดูเหมือนห้องครัวของเธอจะ

ไม่มีอะไรให้กินอยู่เสมอ

เวลาเราไปเยี่ยมฟาร์มของพวกเขาที่ออกซ์ฟอร์ด บางครั้งเราต้องออกไปซื้ออาหารกินเอง ภาพของภรรยา

ชาวไร่ที่ควรจะทำกับข้าวเก่งไปเสียทุกอย่างไม่ค่อยเข้ากับจู๊ดนัก

จู๊ดและพีทผู้เป็นสามีมีหลูกสอง ลูกชายของเธอเคยเป็นนักเรียนที่โรงเรียนของคุณพ่อผม

หลังจากขายฟาร์มที่เต็มไปด้วยหนี้สินในแคนเทอร์เบอรีแล้ว จู๊ดกับพีทก็ย้ายไปอยู่ที่คริสต์เชิร์ช แต่ชีวิตใน

เมืองใหญ่ก็ไม่ได้ทำให้สิ่งต่างๆ ดีขึ้นเลย ชีวิตคู่ของทั้งสองตึงเครียดอยู่ก่อนแล้ว และท่ามกลางภาวะซึม

เศร้าที่ถาโถมเข้ามา จู๊ดเคยพยายามจบชีวิตตัวเองอย่างน้อยหนึ่งครั้ง โชคดีที่ลูกคนหนึ่งจากทั้งหมดสอง

คนที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วมาพบเธอได้ทันเวลา

ฉันบอกจู๊ดว่าฉันอยากเลิกกับเชอวอน เธอซึ่งคงกำลังเหนื่อยล้าจากศึกการแยกทางของเธอกับพีทอยู่

เหมือนกันพูดขึ้นมาว่า 'ก็เลิกสิ อย่ามัวแต่เลื่อนเวลาออกไปหรือป๊อดไปซะก่อน เดินไปบอกเธอตรงๆ เลย’

จริง ๆ แล้ว เธออาจไม่ได้กำลังพูดถึงเชอวอนด้วยซ้ำ เธอเกือบจะกำลังพูดกับตัวเองอยู่มากกว่า

ผมกลับบ้าน แล้วในที่สุดก็เปิดอกคุยกับเชอวอน

ผมขอให้เธอปล่อยผมไป

เธอตกลงง่ายกว่าที่ผมคาดไว้เสียอีก

ผมจำไม่ได้ว่าร้องไห้หรือเปล่า แต่หัวใจเต้นแรงทีเดียว

ผมจึงเริ่มวางแผนการจากไป

ส่วนเชอวอนก็ดูเหมือนจะเริ่มจัดการชีวิตของตัวเองเช่นกัน

เปิดกล่อง 58

เปิดกล่อง 

Back to Christchurch

เมื่อกลับไปถึงไครสต์เชิร์ช ผมมีเรื่องเซอร์ไพรส์เตรียมไว้ให้ทิม

ตอนนั้นผมยังอยู่ในการดูแลของระบบสาธารณสุขจิต และตัดสินใจว่าผมต้องการการดูแลมากขึ้นอีกหน่อย

ทิมอาจแปลกใจ แต่ผมเลยกำหนดวันเริ่มงานไปเสียเฉย ๆ หลังจากถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลในท้องถิ่น

หลังออกจากโรงพยาบาล ชีวิตก็ค่อย ๆ กลับเข้าสู่ภาวะปกติ ผมซื้อบ้านหลังใหม่ในไมเรฮาว ทางเหนือของเมือง

เราได้พบซูกับไมค์บ่อยขึ้น เพราะพวกเขาอยู่ใกล้ ๆ รวมทั้งเพื่อนคนอื่น ๆ จากช่วงแรก ๆ ที่เราอยู่ในเมือง

ตลอดสามปีต่อจากนั้น งานของผมดีขึ้น ผมรับผิดชอบข่าวการเมืองท้องถิ่น รวมถึงการหาเสียงของ ส.ส. แต่ก็เขียนข่าวและสารคดีท้องถิ่นด้วย และกลายเป็นขาประจำบนหน้าแรก โดยเขียนข่าวนำหลายชิ้นต่อสัปดาห์

ชื่อเสียงของผมกลับมาดีอีกครั้ง หลังจากช่วงเวลาที่ค่อนข้างแผ่วลงในเวลลิงตัน ซึ่งผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงปลาตัวเล็กในบ่อใหญ่ที่เต็มไปด้วยนักข่าวผู้มีประสบการณ์มากกว่า

ในชีวิตส่วนตัว พ่อแม่ชวนเราไปกินอาหารกลางวันที่บ้านของพวกเขาบนคาบสมุทรแบงก์ส ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองราว 80 กิโลเมตร

หลายปีต่อมา พวกเขาจะบอกผมว่าไม่อยากเชื่อเลยว่าความสัมพันธ์ของเราจะอยู่มาได้นานขนาดนั้น แต่ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักว่าไม่อาจทำตัวเป็นหนามยอกอกผม คอยยุแยงให้ความสัมพันธ์จบลงได้อีกต่อไป

พวกเขาจึงตัดสินใจเล่นเกมระยะยาว

แล้วถ้างานก็ดีขึ้น ชีวิตครอบครัวก็ดีขึ้น ทำไมผมถึงยังไม่มีความสุข?

คำตอบอยู่ที่อัลบาทรอสของความสัมพันธ์ ซึ่งยังคงห้อยอยู่รอบคอผม.

ความเอียงไปทางขวาเล็กน้อย 57

ความเอียงไปทางขวาเล็กน้อย 

แหล่งข่าวคนโปรดของคอลินคือมาร์ติน คูนีย์ ประธานสมาคมครูมัธยมแห่งชาติ ซึ่งแนวคิดของเขาก็เข้าทางการเมืองฝ่ายซ้ายของคอลินพอดี สำหรับคอลินแล้ว สิ่งที่สหภาพครูพูดแทบจะถือเป็นคัมภีร์

ส่วนผมอยู่คนละฝั่งของสเปกตรัมทางการเมือง และค่อนข้างสนุกกับความพยายามของรัฐบาลที่จะเขย่าภาคการศึกษาให้เปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะการปะทะกับสหภาพครู ในเรื่องนี้ ผมก็กลับไปเข้าข้างแมทธิวตัวร้ายอีกครั้ง

ผมเขียนบทวิจารณ์การเมืองเกือบทุกวันเสาร์ โดยส่วนใหญ่พูดถึงสาธารณสุข แต่การศึกษาก็โผล่มาอยู่บ่อย ๆ และจุดยืนของผมก็ไม่ได้ถูกปิดบังอะไรนัก 

ผมเองออกจะเป็น กองเชียร์ลับ ๆ ของการปฏิรูป เสียด้วยซ้ำ เพราะตอนนั้นรัฐบาลกำลังเขย่าระบบนโยบายสังคมแทบทุกด้าน

เจนนี ชิปลี รัฐมนตรีสาธารณสุขในเวลานั้น ถึงกับเคยบอกพ่อแม่ผมว่าเธอคิดว่าผมทำงานได้ดีมาก เธอเองก็เป็นผู้ปกครองของนักเรียนที่โรงเรียนของพ่อผม

“ไม่มีใครอธิบายเรื่องต่าง ๆ ได้ดีเท่าไมเคิลอีกแล้ว” เธอบอกพวกเขา

Bravo!

ส่วนมาร์ตินนั้นเป็นคนอัธยาศัยดีที่พร้อมจะดื่มกับใครก็ได้ ซึ่งสร้างความหงุดหงิดให้คอลินไม่น้อย