ซิมโฟนีขี้หู 35

ซิมโฟนีขี้หู 

Lyall Bay อำเภอเล็กที่ติดทะเลและใกล้สนามบิน Wellington ด้วย

เราเช่าบ้านสีชมพูหลังนั้นเกือบห้าปี

ก่อนจะซื้อบ้านอีกหลังที่ Lyall Bay ในช่วงหกเดือนสุดท้ายก่อนย้ายออกจาก Wellington

ผมเดินทางแทบทุกที่ด้วยรถเมล์

เมืองนี้ชันเกินกว่าจะปั่นจักรยาน

นั่นทำให้ผมได้รู้จักกับผู้โดยสารประจำอีกกลุ่มหนึ่ง

คนไข้จิตเวชจาก Newtown

หลายคนมีลักษณะร่วมกันอย่างหนึ่ง

ขี้หู

ขี้หูเยอะมาก

เยอะเสียจนล้นออกมานอกหู

ผมนั่งอยู่ด้านหลัง

แล้วแอบมองอย่างตกตะลึง

แต่ก็ไม่กล้าถามใคร

สุดท้ายผมไปถามหมอแทน

หมอบอกว่า คนไข้หลายคนไม่ชอบให้ใครแตะหู

แม้แต่ผู้ดูแลก็ทำความสะอาดให้ไม่ได้

ผมนั่งรถเมล์กลับบ้านหลายปี

ก็ยังอดแอบสังเกตหูของผู้โดยสารไม่ได้

โชคดีที่...

ขี้หูไม่ใช่โรคติดต่อ

พักเบรกด้วยเสียงกีตาร์ 34

พักเบรกด้วยเสียงกีตาร์ 

เรื่องมันยังแปลกได้อีก

แม้แต่นิสัยดื้อด้านเรื่องกีตาร์ ก็มีส่วนทำให้ชีวิตผมยุ่งเหยิง

ผมหัดเล่นกีตาร์ตั้งแต่สมัยอยู่ Christchurch

เชอวอนมักพาผมไปห้องสมุด ผมก็จะยืมโน้ตเพลงคลาสสิกง่าย ๆ มาหัดเล่น

พอถึง Wellington ผมดันตั้งเป้าสูงกว่าเดิม

ผมอยากเล่นกีตาร์สเปนแบบ tremolo

ปัญหาคือ...ผมไม่รู้ว่ามันเล่นยังไง

ยุคนั้นยังไม่มี YouTube ให้เปิดดู

ผมจึงนั่งฝึกเองเป็นเดือน ๆ

บางวันเล่นหลายชั่วโมง

ก็ยังไม่ได้เรื่อง

ครูสอนกีตาร์ของผมอยู่แถว Seatoun

เขาพยายามเตือน

"มันยากเกินตัวนาย"

แต่ผมไม่ฟัง

จนหลายเดือนต่อมา ผมเห็นนักดนตรีเปิดหมวกคนหนึ่งกำลังเล่น tremolo แบบตะกุกตะกักอยู่กลางเมือง

ตอนนั้นเองถึงรู้ว่า...

ตลอดเวลาที่ผ่านมา

ผมฝึกผิดมาตลอด

Mental meanderings (or หลงทางในหัวตัวเอง) 33

Mental meanderings (or หลงทางในหัวตัวเอง) 

โรงพยาบาล Wellington

มีศูนย์รักษาผู้ป่วยจิตเวชที่ขึ้นชื่อ

คนไข้จำนวนไม่น้อย

ก็อาศัยอยู่แถว Newtown

อีกไม่กี่ปีต่อมา

ชุมชนแห่งนั้น

ก็ได้สมาชิกใหม่เพิ่มอีกคน

ผมเอง

...

ปัญหาในครอบครัว

บวกกับความหมดไฟในการทำงาน

ค่อย ๆ ผลักผมไปจนสุดขอบ

สุดท้าย

สมองก็หยุดทำงาน

อย่างที่คนทั่วไปเรียกว่า

mental breakdown

ทุกวันนี้

ผมยังจำไม่ได้เลยว่า

ตัวเองเข้าไปถึงระบบรักษาได้อย่างไร

อาจแค่เดินเข้าไปหา GP สักคน

แล้วเรื่องก็เริ่มต้นจากตรงนั้น

ที่จำได้ชัดคือ

ทุกเช้า

ผมเดินเพียงห้านาทีจากบ้านสีชมพู

ไปยังแผนกผู้ป่วยกลางวัน

ของโรงพยาบาลจิตเวช

...

ผมยังไปเข้ากลุ่มช่วยเหลือตัวเองด้วย

แห่งหนึ่งอยู่ใน Newtown

ประตูล็อกตลอดเวลา

ใครมาถึง

ต้องบอกก่อนว่าเป็นใคร

เสียงจากด้านในถามขึ้นว่า

"Are you a consumer?"

ผมยืนนิ่ง

"Consumer?"

หมายถึงอะไร?

ต่อมาจึงรู้ว่า

ในโลกสุขภาพจิต

นั่นคือคำเรียกผู้รับบริการ

คำธรรมดา

ที่คนนอกไม่มีวันเดาความหมายได้

...

ตลอดสองสามปีต่อมา

ผมรักษาตัวหลายแห่ง

ทั้งที่ Wellington

Christchurch

และช่วงสั้น ๆ ที่กรุงเทพฯ

...

กลางวัน

เราประดิษฐ์งานฝีมือ

เล่นวอลเลย์บอลในร่ม

หัวเราะกันเหมือนเด็ก

ทั้งที่สมองของผมกำลังพัง

แต่ผมกลับมีความสุขที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต

เป็นครั้งแรกนับจากวัยเด็ก

ที่ผมได้รับอนุญาต

ให้เล่นเฉย ๆ

โดยไม่ต้องพิสูจน์อะไรกับใคร

...

คนไข้ส่วนใหญ่

อายุไม่มาก

วันหยุด

พ่อแม่ของพวกเขาจะแวะมาเยี่ยม

แต่เมื่ออยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช

อาชีพ

ฐานะ

การศึกษา

แทบไม่มีความหมาย

ทุกคนมาอยู่ที่นี่

เพราะป่วย

และกำลังขอความช่วยเหลือเหมือนกัน

...

กลางคืน

เจ้าหน้าที่จะส่งพวกเราไปพักตาม respite house

คืนหนึ่ง

พยาบาลพาผมเข้าห้อง

ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

"เมื่อคืนมีคนไข้คนหนึ่งเสียชีวิตที่ห้องนี้"

เขาใช้ไม้แขวนเสื้อแขวนคอตัวเอง

ผมหันไปเปิดตู้เสื้อผ้า

ไม้แขวนทุกอัน

หายไปหมดแล้ว

...

หลายเดือนหลังเริ่มรักษา

ทั้งที่ผมยังไม่หายดีนัก

เชอวอนกับผมกลับตัดสินใจซื้อบ้าน

คงหวังว่า

ทุกอย่างผ่านไปแล้ว

แต่จริง ๆ

ผมยังเบื่อชีวิตเหมือนเดิม

และใช้เวลาอยู่คนเดียวมากเกินไป

...

ครั้งที่อาการกำเริบอีกรอบ

ผมโทรหาสายด่วน

โดยไม่ได้บอกเชอวอน

บ่ายวันนั้น

เธอกลับจากที่ทำงาน

ทันเห็นทีมสุขภาพจิต

กำลังพาผมไปรักษา

...

เชอวอนอยู่เคียงข้างผมตลอด

เช่นเดียวกับหนังสือพิมพ์ The Press

ซึ่งให้ลาป่วยได้เท่าที่จำเป็น

...

ต้นเหตุสำคัญ

น่าจะเป็นปัญหากับครอบครัว

แต่เชอวอนก็เป็นชนวนสำคัญของความขัดแย้งนั้น

แปลกดี

เราไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย

บางที

ตอนอายุสิบเก้า

ผมอาจยังไม่พร้อม

สำหรับความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่จริง ๆ

โดยเฉพาะความสัมพันธ์

ที่ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดมากขนาดนั้น