Mental meanderings (or หลงทางในหัวตัวเอง)
โรงพยาบาล Wellington
มีศูนย์รักษาผู้ป่วยจิตเวชที่ขึ้นชื่อ
คนไข้จำนวนไม่น้อย
ก็อาศัยอยู่แถว Newtown
อีกไม่กี่ปีต่อมา
ชุมชนแห่งนั้น
ก็ได้สมาชิกใหม่เพิ่มอีกคน
ผมเอง
...
ปัญหาในครอบครัว
บวกกับความหมดไฟในการทำงาน
ค่อย ๆ ผลักผมไปจนสุดขอบ
สุดท้าย
สมองก็หยุดทำงาน
อย่างที่คนทั่วไปเรียกว่า
mental breakdown
ทุกวันนี้
ผมยังจำไม่ได้เลยว่า
ตัวเองเข้าไปถึงระบบรักษาได้อย่างไร
อาจแค่เดินเข้าไปหา GP สักคน
แล้วเรื่องก็เริ่มต้นจากตรงนั้น
ที่จำได้ชัดคือ
ทุกเช้า
ผมเดินเพียงห้านาทีจากบ้านสีชมพู
ไปยังแผนกผู้ป่วยกลางวัน
ของโรงพยาบาลจิตเวช
...
ผมยังไปเข้ากลุ่มช่วยเหลือตัวเองด้วย
แห่งหนึ่งอยู่ใน Newtown
ประตูล็อกตลอดเวลา
ใครมาถึง
ต้องบอกก่อนว่าเป็นใคร
เสียงจากด้านในถามขึ้นว่า
"Are you a consumer?"
ผมยืนนิ่ง
"Consumer?"
หมายถึงอะไร?
ต่อมาจึงรู้ว่า
ในโลกสุขภาพจิต
นั่นคือคำเรียกผู้รับบริการ
คำธรรมดา
ที่คนนอกไม่มีวันเดาความหมายได้
...
ตลอดสองสามปีต่อมา
ผมรักษาตัวหลายแห่ง
ทั้งที่ Wellington
Christchurch
และช่วงสั้น ๆ ที่กรุงเทพฯ
...
กลางวัน
เราประดิษฐ์งานฝีมือ
เล่นวอลเลย์บอลในร่ม
หัวเราะกันเหมือนเด็ก
ทั้งที่สมองของผมกำลังพัง
แต่ผมกลับมีความสุขที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต
เป็นครั้งแรกนับจากวัยเด็ก
ที่ผมได้รับอนุญาต
ให้เล่นเฉย ๆ
โดยไม่ต้องพิสูจน์อะไรกับใคร
...
คนไข้ส่วนใหญ่
อายุไม่มาก
วันหยุด
พ่อแม่ของพวกเขาจะแวะมาเยี่ยม
แต่เมื่ออยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช
อาชีพ
ฐานะ
การศึกษา
แทบไม่มีความหมาย
ทุกคนมาอยู่ที่นี่
เพราะป่วย
และกำลังขอความช่วยเหลือเหมือนกัน
...
กลางคืน
เจ้าหน้าที่จะส่งพวกเราไปพักตาม respite house
คืนหนึ่ง
พยาบาลพาผมเข้าห้อง
ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
"เมื่อคืนมีคนไข้คนหนึ่งเสียชีวิตที่ห้องนี้"
เขาใช้ไม้แขวนเสื้อแขวนคอตัวเอง
ผมหันไปเปิดตู้เสื้อผ้า
ไม้แขวนทุกอัน
หายไปหมดแล้ว
...
หลายเดือนหลังเริ่มรักษา
ทั้งที่ผมยังไม่หายดีนัก
เชอวอนกับผมกลับตัดสินใจซื้อบ้าน
คงหวังว่า
ทุกอย่างผ่านไปแล้ว
แต่จริง ๆ
ผมยังเบื่อชีวิตเหมือนเดิม
และใช้เวลาอยู่คนเดียวมากเกินไป
...
ครั้งที่อาการกำเริบอีกรอบ
ผมโทรหาสายด่วน
โดยไม่ได้บอกเชอวอน
บ่ายวันนั้น
เธอกลับจากที่ทำงาน
ทันเห็นทีมสุขภาพจิต
กำลังพาผมไปรักษา
...
เชอวอนอยู่เคียงข้างผมตลอด
เช่นเดียวกับหนังสือพิมพ์ The Press
ซึ่งให้ลาป่วยได้เท่าที่จำเป็น
...
ต้นเหตุสำคัญ
น่าจะเป็นปัญหากับครอบครัว
แต่เชอวอนก็เป็นชนวนสำคัญของความขัดแย้งนั้น
แปลกดี
เราไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย
บางที
ตอนอายุสิบเก้า
ผมอาจยังไม่พร้อม
สำหรับความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่จริง ๆ
โดยเฉพาะความสัมพันธ์
ที่ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดมากขนาดนั้น
No comments:
Post a Comment
เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...