ดิ่งสู่การเมือง 
จากซ้ายมือสุด: อาคารรัฐสภา, the Beehive, Bowen House
ที่ Christchurch
ผมเคยเป็นปลาใหญ่ในบ่อเล็ก
หลังลาออกจากหนังสือพิมพ์ของลุงกลินแล้วมาทำงานกับ The Press
ผมผ่านงานนักข่าวฝึกหัดครบทุกแบบ
ตั้งแต่งานแฟร์ตามต่างจังหวัด
ประชุมสภาท้องถิ่น
เขียนคำบรรยายภาพไม่รู้จบ
ไปจนถึง "dog shift"
กะดึกที่ทุกคนกลับบ้านหมดแล้ว
เหลือแค่ผม
กับเสียงวิทยุตำรวจที่ดังแกรกๆ เป็นเพื่อน
เผื่อมีข่าวด่วนก่อนหนังสือพิมพ์ปิดแท่น
ผมค่อยๆ ไต่ขึ้นมารับผิดชอบข่าวศาลาว่าการเมือง
มีข่าวหน้าหนึ่งออกมาเรื่อยๆ
คนในกองบรรณาธิการรู้ว่า
ถ้าต้องการข่าวนำ
ก็มักจะโยนงานมาให้ผม
ชื่อของผมเริ่มเป็นที่คุ้นตาของคนอ่านในเมือง
แต่พอมาถึง Wellington
ทุกอย่างเริ่มใหม่หมด
ผมกลายเป็นแค่นักข่าวหน้าใหม่
ท่ามกลางผู้สื่อข่าวรัฐสภาที่บางคนทำข่าวการเมืองมาหลายสิบปีแล้ว
เพื่อนร่วมทีมสามคนแบ่งสายข่าวกันไว้ก่อนที่ผมจะมาถึง
ส่วนของผมคือ
การศึกษา
สวัสดิการสังคม
และสาธารณสุข
ผมหลงใหลเรื่องสาธารณสุขเป็นพิเศษ
จนเริ่มมุดลงไปในรายละเอียดของนโยบาย
ใช้เวลาคุยกับข้าราชการและผู้กำหนดนโยบายอยู่บ่อยครั้ง
หลายครั้งก็นั่งคุยกันต่อที่บาร์ในอาคาร Beehive
พวกเราสี่คนส่งข่าวกลับสำนักงานใหญ่ที่ Christchurch
ผ่านโมเด็มต่ออินเทอร์เน็ตแบบหมุนหมายเลข
ที่ช้าจนน่าหงุดหงิด
ออฟฟิศของเราอยู่ใน Bowen House
ตึกสูงฝั่งตรงข้ามรัฐสภา
มีโต๊ะทำงานสี่ตัว
โทรทัศน์เก่าๆ
วิทยุเครื่องหนึ่ง
กับเครื่องชงกาแฟแบบหยดที่ดูเหมือนทำงานหนักมาหลายสิบปีแล้ว
ตอนนั้นอาคารรัฐสภาบางส่วนกำลังเสริมความแข็งแรงรับแผ่นดินไหว
ทั้งสื่อมวลชน
เจ้าหน้าที่รัฐสภา
รวมถึง สส. บางส่วน
จึงย้ายมาทำงานที่นี่ชั่วคราว
ส่วนอาคาร Beehive กับ Bowen House ยังเชื่อมถึงกันด้วยอุโมงค์ใต้ดินที่มีทางเลื่อนเหมือนสนามบินพาดผ่านใต้ถนน
Bowen
ด้านหนึ่งคือการเมือง
เต็มไปด้วยอัตตา
การแข่งขัน
และการแบ่งข้าง
อีกด้านคือการถกเถียงเรื่องนโยบายสาธารณะ
ซึ่งส่งผลต่อชีวิตผู้คนทั้งประเทศ
ช่วงนั้น New Zealand กำลังอยู่ในยุคปฏิรูป
รัฐบาล Labour เป็นคนเริ่ม
รัฐบาล National ก็เดินหน้าต่อ
ผมยิ่งอ่าน
ยิ่งสนใจ
ยิ่งอยากเข้าใจว่ารัฐกำลังเปลี่ยนประเทศอย่างไร
ในรัฐสภา
ทุกคนมีความเห็นทางการเมือง
ต่างกันแค่จะพูดออกมาตรงๆ หรือไม่
ส่วนผมก็ทำหน้าที่เดิม
คุยกับทุกฝ่าย
ทั้งรัฐมนตรี
ฝ่ายค้าน
นายจ้าง
สหภาพแรงงาน
ทุกคนต่างมีของที่จะแลกเปลี่ยน
ข้อมูลคือสินค้า
