ดิ่งสู่การเมือง 27

ดิ่งสู่การเมือง 

จากซ้ายมือสุด: อาคารรัฐสภา, the Beehive, Bowen House

ที่ Christchurch

ผมเคยเป็นปลาใหญ่ในบ่อเล็ก

หลังลาออกจากหนังสือพิมพ์ของลุงกลินแล้วมาทำงานกับ The Press

ผมผ่านงานนักข่าวฝึกหัดครบทุกแบบ

ตั้งแต่งานแฟร์ตามต่างจังหวัด

ประชุมสภาท้องถิ่น

เขียนคำบรรยายภาพไม่รู้จบ

ไปจนถึง "dog shift"

กะดึกที่ทุกคนกลับบ้านหมดแล้ว

เหลือแค่ผม

กับเสียงวิทยุตำรวจที่ดังแกรกๆ เป็นเพื่อน

เผื่อมีข่าวด่วนก่อนหนังสือพิมพ์ปิดแท่น

ผมค่อยๆ ไต่ขึ้นมารับผิดชอบข่าวศาลาว่าการเมือง

มีข่าวหน้าหนึ่งออกมาเรื่อยๆ

คนในกองบรรณาธิการรู้ว่า

ถ้าต้องการข่าวนำ

ก็มักจะโยนงานมาให้ผม

ชื่อของผมเริ่มเป็นที่คุ้นตาของคนอ่านในเมือง

แต่พอมาถึง Wellington

ทุกอย่างเริ่มใหม่หมด

ผมกลายเป็นแค่นักข่าวหน้าใหม่

ท่ามกลางผู้สื่อข่าวรัฐสภาที่บางคนทำข่าวการเมืองมาหลายสิบปีแล้ว

เพื่อนร่วมทีมสามคนแบ่งสายข่าวกันไว้ก่อนที่ผมจะมาถึง

ส่วนของผมคือ

การศึกษา

สวัสดิการสังคม

และสาธารณสุข

ผมหลงใหลเรื่องสาธารณสุขเป็นพิเศษ

จนเริ่มมุดลงไปในรายละเอียดของนโยบาย

ใช้เวลาคุยกับข้าราชการและผู้กำหนดนโยบายอยู่บ่อยครั้ง

หลายครั้งก็นั่งคุยกันต่อที่บาร์ในอาคาร Beehive

พวกเราสี่คนส่งข่าวกลับสำนักงานใหญ่ที่ Christchurch

ผ่านโมเด็มต่ออินเทอร์เน็ตแบบหมุนหมายเลข

ที่ช้าจนน่าหงุดหงิด

ออฟฟิศของเราอยู่ใน Bowen House

ตึกสูงฝั่งตรงข้ามรัฐสภา

มีโต๊ะทำงานสี่ตัว

โทรทัศน์เก่าๆ

วิทยุเครื่องหนึ่ง

กับเครื่องชงกาแฟแบบหยดที่ดูเหมือนทำงานหนักมาหลายสิบปีแล้ว

ตอนนั้นอาคารรัฐสภาบางส่วนกำลังเสริมความแข็งแรงรับแผ่นดินไหว

ทั้งสื่อมวลชน

เจ้าหน้าที่รัฐสภา

รวมถึง สส. บางส่วน

จึงย้ายมาทำงานที่นี่ชั่วคราว

ส่วนอาคาร Beehive กับ Bowen House ยังเชื่อมถึงกันด้วยอุโมงค์ใต้ดินที่มีทางเลื่อนเหมือนสนามบินพาดผ่านใต้ถนน Bowen

ชีวิตนักข่าวรัฐสภาทำให้ผมได้สัมผัสโลกสองด้านพร้อมกัน

ด้านหนึ่งคือการเมือง

เต็มไปด้วยอัตตา

การแข่งขัน

และการแบ่งข้าง

อีกด้านคือการถกเถียงเรื่องนโยบายสาธารณะ

ซึ่งส่งผลต่อชีวิตผู้คนทั้งประเทศ

ช่วงนั้น New Zealand กำลังอยู่ในยุคปฏิรูป

รัฐบาล Labour เป็นคนเริ่ม

รัฐบาล National ก็เดินหน้าต่อ

ผมยิ่งอ่าน

ยิ่งสนใจ

ยิ่งอยากเข้าใจว่ารัฐกำลังเปลี่ยนประเทศอย่างไร

ในรัฐสภา

ทุกคนมีความเห็นทางการเมือง

ต่างกันแค่จะพูดออกมาตรงๆ หรือไม่

ส่วนผมก็ทำหน้าที่เดิม

คุยกับทุกฝ่าย

ทั้งรัฐมนตรี

ฝ่ายค้าน

นายจ้าง

สหภาพแรงงาน

ทุกคนต่างมีของที่จะแลกเปลี่ยน

ข้อมูลคือสินค้า

ส่วนรัฐสภาก็คือตลาดนัดของมัน