เมื่อเราพูดถึงเรื่องที่ไม่เคยพูดกัน 25

เมื่อเราพูดถึงเรื่องที่ไม่เคยพูดกัน

Queenstown

เดวิดกับผมได้คุยกันเรื่องที่เขาเคยถูกทำร้ายตอนเด็ก ๆ แค่ครั้งเดียว ตอนที่เราไปเที่ยวควีนส์ทาวน์กันทั้งครอบครัวเพื่อฉลองวันเกิดครบ 70 ปีของแม่ในเดือนพฤษภาคม 2012 เพียงไม่กี่เดือนก่อนที่เขาจะเสียชีวิต

วันนั้นเราออกไปเดินเล่นกัน พ่อ แม่ และน้องสาวสองคนเดินแยกออกไปไหนกันไม่รู้ ส่วนเดวิดกับผมนั่งรอพวกเขากลับมาอยู่บนเนินหญ้ากลางเมือง

เดวิดไม่ได้รอช้า พอนั่งลงปุ๊บ เขาก็เข้าเรื่องเลย

“อีแบรี่เคยทำอะไรกับไมเคิลบ้างไหม?”

อย่างที่ผมเคยเล่าไปครับ แบร์รี่ สจ๊วต คืออดีตครูที่ล่วงละเมิดเดวิด และเขาเป็นเพื่อนของครอบครัวเรา ผมจำได้ติดตาเลยว่ามือของเขามันคืบคลานเหมือนไม้เลื้อยจริงๆ แต่โชคดีที่ผมไม่ได้โดนอะไรที่รุนแรงมากนัก

"หนักที่สุดคือเขาพยายามลูบขาตอนผมอยู่ในรถเขา" ผมตอบไปสั้นๆ

"ผมก็เคยโดนในรถเขาเหมือนกัน" น้องชายผมบอก

แน่นอนว่าเดวิดคงโดนหนักกว่าผมมาก แต่ผมไม่กล้าถาม และเอาเข้าจริงคือผมก็ไม่อยากจะรับรู้ด้วยครับ

"ผมรู้ว่าแกเจ็บใจนะ แต่ถ้าเป็นไปได้ แกน่าจะมองไปข้างหน้า อย่าไปหมกมุ่นกับเรื่องนี้เลย เพราะไม่ว่ายังไง แกก็ยังเป็นเดวิดคนเดิมของพวกเราเสมอ" ผมพยายามพูดให้กำลังใจเขา

นั่นน่าจะเป็นคำแนะนำเพียงอย่างเดียวที่ผมได้ฝากไว้กับน้องชายครับ มันอาจจะดูเหมือนไม่เพียงพอ แต่ตอนนั้นผมไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะพูดอะไรดี เพราะปฏิกิริยาของแต่ละคนเมื่อต้องเจอกับเหตุการณ์สะเทือนใจแบบนี้มันไม่เหมือนกันเลย