บ้านนี้มีแต่เรื่อง (13)

หลงอยู่ในความสนุก

กิจกรรมโปรดของ Hero กับผมคือการขี่หลัง

เขาจะดึงผมลงให้อยู่ในท่ากึ่งย่อตัว เพื่อที่เขาจะได้กระโดดขึ้นหลัง

ถ้าตื่นเต้น เขาจะโอบแขนรอบตัวผมเหมือนลิงที่เกาะต้นไม้

พอประจำที่ตรงจุดโปรดของเขาได้แล้ว การผจญภัยก็เริ่มขึ้น

เขาจะเริ่มเจื้อยแจ้วอยู่ข้างหูผม และถ้าโชคดี บางครั้งก็ร้องเพลงด้วย

Hero จะพูดเสียงดังเป็นพิเศษตอนอยู่บนหลังผม ราวกับเขารอมาหลายชั่วโมงกว่าจะได้ระบายสิ่งที่อยากพูดออกมา

ระหว่างวัน เขามักอยู่คนเดียว หรือมีแค่แม่กับยายเป็นเพื่อน

ผมเดินขึ้นเดินลงไปตามถนนชัวเพลิงโดยมี Hero อยู่บนหลัง เป็นระยะทางประมาณ 100 เมตรระหว่างบ้านของเขากับห้องสมุดตรงหัวมุม

พอถึงปลายทาง ผมจะปล่อยเขาลง แล้วเขาก็จะมานั่งบนตักผมเพื่อเล่น

นี่คือช่วงที่สองของการผจญภัย

เขาจะยกเสื้อขึ้น เพื่อให้ผมจูบท้องเปลือย ๆ ของเขา — ถ้าผมเอื้อมถึงนะ

Hero เป็นเด็กที่จั๊กจี้ง่ายมาก ราวกับเป็นผู้คุมเรือนจำที่มีระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูง

เขาจะยกมือขึ้นป้องกันตัวเอง

หน้าที่ของผมคือพยายามจับมือทั้งสองข้างของเขาไว้ในมือผม เพื่อให้เขาหมดทางสู้

เมื่อผมจับมือเขาได้ ซึ่งนาน ๆ จะสำเร็จสักครั้ง เขาก็รู้ว่าเกมจบแล้ว และระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเป็นชุด

บางครั้งเขายังเอนตัวลงนอนในอ้อมแขนผม ท้าทายให้ผมเข้ามาใกล้ เหมือนเจ้านายที่กำลังยกสะพานข้ามคูเมืองขึ้นรอบปราสาทที่ได้รับการป้องกันอย่างแน่นหนา

“ถ้าแน่จริงก็ลองดูสิ!”

ผมแทบไม่เคยถึงเป้าหมาย เพราะ Hero ว่องไวเกินไป และมักผลักผมออก

แต่ถ้าผมเป่าพุงเขาไม่ได้ ผมก็เป่าหลังหู คอ หรือด้านบนของขาแทนได้

ตรงไหนก็ได้ในสามจุดนั้นทำให้เขาคลั่งไปด้วยเสียงหัวเราะ