บ้านนี้มีแต่เรื่อง (12)

ดื่มกันยันสว่าง

เพื่อนและญาติ ๆ เคยตำหนิ Ann ที่ไม่พาลูกไปโรงเรียนสม่ำเสมอ

เธอก็แค่ยักไหล่

ถึงอายุ 40 แล้ว เธอก็ยังสามารถดื่มกับเพื่อนจนข้ามคืนได้

เพื่อนกะเทยคนหนึ่งที่อยู่ตรงปากซอยของพวกเขาเลี้ยงสุนัขพันธุ์ดุ ซึ่งทำให้เด็ก ๆ ในละแวกนั้นกลัว

A — อย่างที่คนเรียกเขา — มีคนฝรั่งที่ชื่นชมเขาอยู่ต่างประเทศและส่งเงินมาให้

Ann กับ P’Add ชวนเขามาดื่มด้วย เพราะเขาไม่ค่อยขาดเงิน ในขณะที่พวกเขาขาด

เขาซื้อของขวัญให้ และพาไปกินข้าวบ้าง ปกติก็ตอนที่เขาเมา

พอดื่มไปหลายแก้ว A ก็ลืมตัว

เขาเดินขึ้นเดินลงบนทางเท้า ตะโกนใส่ผู้คนและสร้างความรำคาญ

เขายังสามารถเข้าไปพาดตัวใส่คนแปลกหน้า และ Ann บอกผมว่าเขาถูกห้ามเข้าบางแห่งเพราะพฤติกรรมหยาบคาย

“เขาไม่มีเพื่อนนอกจากฉัน” เธอบอก

พวกเขากำลังใช้ประโยชน์จากเขาหรือเปล่า?

Tuk เพื่อนบ้านและเพื่อนของทุกฝ่ายคิดว่าใช่

คืนหนึ่งในสัปดาห์นี้ Ann ดื่มจนถึงตีสี่

หลายคืนก่อนหน้านั้น เธอดื่มจนถึงเจ็ดโมงเช้า

Ann นอนชดเชยในเวลาประหลาด ๆ รวมทั้งตอนกลางวัน

Hero ซึ่งตื่นก่อนเธอ ต้องรอให้แม่ตื่นเสียก่อนจึงจะได้กินข้าว

“เขานั่งอยู่คนเดียวบนบันได รอแม่ตื่น” ยายของเขาบอกผมอย่างเศร้า ๆ

ผมเพิ่งได้คุยกับแม่ของ Ann เป็นครั้งแรกเมื่อไม่นานมานี้ ตอนที่ Ann ออกไปข้างนอก

เป็นวันหลังจากหนึ่งในคืนที่เธอดื่มยาวเหยียด

ผมเคยเห็นยายของเด็กที่บ้านมาก่อนหน้านั้นหลายวัน ตอนที่เธอเอาอาหารมาให้เด็ก ๆ มื้อใหญ่ มีแตงโมมาด้วย

ผมไม่สบายใจเลยที่ได้ยินว่า Ann ปล่อย Hero อยู่คนเดียวในตอนเช้า ขณะที่เธอนอนฟื้นจากการดื่มหนักเมื่อคืนก่อน

ผมส่งข้อความหา Ann เสนอว่า ถ้าเธอตื่นไม่ทัน ผมจะมาหาเขาตอนเช้าและให้อาหารเขาเอง

เธอตกลง

วันรุ่งขึ้น ผมไปถึงตอนสิบโมงครึ่ง Hero ก็คว้ามือผมตามปกติแล้วพาผมออกไปเล่น

จากจุดที่ผมยืนอยู่ข้างนอก ผมมองเห็นแม่ของเขานอนหลับอยู่บนโซฟา ส่วนพ่อหันหลังให้ประตู กำลังดูทีวี

ผมไม่ได้ขออนุญาต

แค่พาไอ้หนูออกไป

แต่ Hero ไม่มีแรงเพราะเขายังไม่ได้กินอะไรเลย

ผมเลยเลิกเล่น ซื้อข้าวลาบหมูจากร้านริมถนนใกล้ ๆ แล้วเอากลับไปที่บ้าน Ann

เธอยังหลับอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก

P’Add ซึ่งกำลังดื่มอยู่ ตะโกนเรียกภรรยาให้ตื่น

“Ann! ตื่น! ไมเคิลมา!” เขาตะโกนลั่น

ตัวเขาเองก็เมาค้างไม่น้อย และเริ่มพูดกับตัวเองขณะเช็กโทรศัพท์

ลูกค้าโทรมาเรียกให้เขาไปขับรถ แต่เขาปฏิเสธ เพราะเมาอยู่

James พี่ชายคนหนึ่งของ Hero ก็นอนอยู่บนโซฟาด้วย

เด็กที่กำลังไม่สบายคนนี้มีหน้าตาโดดเด่นแบบจีน ๆ และวันนี้ไม่ได้ไปโรงเรียน

ผมสงสัยว่าเด็กทั้งสองคนยังไม่ได้กินอะไร และกำลังรอให้แม่ลุกขึ้นมา

Ann ตาปรือ ๆ ค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วทำบะหมี่ให้ Hero

เขากินอย่างหิวโหย

“ใช้ส้อมสิ” เธอบอกเขาอย่างอ่อนโยน

นี่แหละ Ann ในด้านที่ดี

แม่ที่ใส่ใจลูก ซึ่งเพิ่งโผล่มาทำหน้าที่เอาตอนสายของวัน

Hero อดทน ขณะที่พยายามทำความเข้าใจคำสั่งของแม่

ผมไม่เคยเห็นเขาโกรธหรือเดินหนีด้วยความหงุดหงิดเลย

เธอโชคดี

แต่การกินด้วยมือมันง่ายกว่า

ดังนั้นมือจึงพุ่งลงไปในชามบะหมี่ตามเดิม

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา Hero แทบไม่ได้ออกไปไหน

ฤดูฝนดูเหมือนจะลากยาวไม่รู้จบในปีนี้

โลกของเขาหมุนรอบบ้านกับผมในเวลาที่เขาไม่ได้อยู่โรงเรียน

มันเพียงพอหรือเปล่า?