เลยจุดหวนกลับ
ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพ่อแม่ก็ยิ่งพังลงเรื่อย ๆ
จนมีอยู่ช่วงหนึ่งผมรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้เลือก
ระหว่างครอบครัว กับคนรัก
เมื่อถึงจุดนั้น ทุกอย่างก็ขาดสะบั้น
ต่างฝ่ายต่างสู้ จนไม่มีใครเหลือเวลาหันกลับไปดูว่า มีอะไรพังไปบ้าง
หลายปีที่เราทะเลาะกัน ผมพลาดงานรวมญาติแทบทุกครั้ง
รวมทั้งทริปครอบครัวไปฮ่องกง สิงคโปร์ และที่อื่น ๆ ในเอเชีย
จนทุกวันนี้ พ่อแม่ก็ยังไม่เข้าใจว่า
ทำไมตอนนั้นผมถึงไม่ยอมไป
ผมเสียโอกาสได้เห็นโลกในช่วงวัยหนุ่ม
ส่วนพวกท่านก็เสียโอกาสที่จะมีลูกชายอยู่ในความทรงจำเหล่านั้น
บางครั้งผมยังอดนึกไม่ได้ว่า
เวลาพ่อแม่หยิบรูปเก่า ๆ จากทริปเหล่านั้นมาให้เพื่อนดู
พวกท่านจะอธิบายยังไง
ในเมื่อทุกคนอยู่ในรูปครบ ยกเว้นผม
"อ๋อ...ไมเคิลน่ะเหรอ เขาไม่ยอมไปเอง"
มันเหมือนจิ๊กซอว์ที่หายไปหนึ่งชิ้น
และไม่ว่าผ่านไปกี่ปี
ภาพนั้นก็ไม่มีวันสมบูรณ์อีกแล้ว
No comments:
Post a Comment
เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...