‘We don’t do slum habits here’ 7

‘We don’t do slum habits here’ 

บางครั้งผมพาเขากลับไปบ้านเพื่อให้ได้เจอแฟนผม แต่การไปเยี่ยมเหล่านั้นไม่ได้ราบรื่นเสมอไป เพราะดรูว์มารยาทไม่ค่อยดี และไหมยูก็มีนิสัยค่อนข้างเข้มงวดกับเด็กที่ประพฤติตัวไม่เรียบร้อย

“ถ้าจะเข้ามาอยู่ในชีวิตของเรา คุณก็ต้องเปลี่ยนตัวเองเสียใหม่ เราไม่ชอบนิสัยแบบในสลัมที่นี่” ผมบอกดรูว์วันหนึ่ง หลังจากเขาพุ่งเข้าประตูมาแล้วไม่แม้แต่จะยกมือไหว้ไหมยู ขณะที่อีกฝ่ายกำลังเตรียมอาหารกลางวันให้เรา

เขากำลังมุ่งหน้าไปหาคอมพิวเตอร์ของผมในห้องนอนใหญ่ ซึ่งเป็นจุดโปรดของเขา

“คุณต้องหยุดแล้วถามไหมยูว่าวันนี้เป็นยังไงบ้าง ต่อให้คุณไม่ได้สนใจจริง ๆ เราก็ต้องถาม เพราะนี่คือสิ่งที่คนสุภาพเขาทำกัน”

ดรูว์พยายามปรับตัวให้เข้ากับเรา และบางครั้งก็มีน้ำใจและรู้จักคิดถึงคนอื่นเมื่ออารมณ์ดี

แต่ในบางช่วงอย่างที่ผมบอกไปแล้ว เขาก็อาจร้องไห้และทำให้ชีวิตยุ่งยากขึ้นมาได้

ดรูว์จะนอนที่บ้านยายอี๊ด หรือไม่ก็ลงไปตามตรอกอยู่กับครอบครัวของหมวย ผู้ดูแลเก่าของเขาซึ่งตอนนั้นถูกจำคุกไปแล้ว

ผมให้เงินยายอี๊ดกับพี่สาวของเธอสองสามร้อยบาทต่อสัปดาห์ เพื่อช่วยค่าใช้จ่ายเรื่องโรงเรียนของดรูว์ และถ้าเขาขาดเสื้อผ้าหรือรองเท้า ผมก็ซื้อให้

หนึ่งในภารกิจแรก ๆ ของเราคือไปพบครูประจำชั้นของดรูว์ที่โรงเรียน เพราะใกล้ถึงช่วงสอบแล้ว และโรงเรียนขู่ว่าจะให้เขาซ้ำชั้น เนื่องจากขาดเรียนบ่อยเหลือเกิน

ชีวิตยามค่ำคืนของแม่เขา — พวกขี้ยาจะมาหากันได้ทุกเวลาของคืนเพื่อซื้อยา — รวมถึงการเงินที่ไม่แน่นอนของเธอ ส่งผลเสียต่อการเรียนของเขาอย่างหนัก แทนที่จะปล่อยให้เขาไปโรงเรียนทุกวันตามที่กฎหมายกำหนด เธอมักให้เขาโทรไปลาป่วย

เธอยังให้ดรูว์ทำงานเป็นเด็กวิ่งยา ส่งยาให้ลูกค้าในซอย