Sad bag of memories (Part 1, final)

ข้าวของทุกอย่างในชีวิตน้องตั้งแต่เค้าออกจากบ้านที่ผมเก็บไว้

ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ที่ผมเคยซื้อให้น้องในช่วงที่ชีวิตของเขาตกต่ำที่สุด ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า และของใช้จำเป็น ทุกวันนี้ยังคงถูกวางทิ้งไว้ใต้โต๊ะทำงานของผม 

ยังเก็บไว้ในถุงใบเดิมที่ผมหยิบติดมือมาจากห้องของวุฒิในวันนั้น 

ผมมองเห็นถุงใบนี้อยู่ทุกวันเพราะตั้งอยู่ข้างเท้า 

บางครั้งก็เผลอเตะโดนบ้าง และทำให้หวนนึกถึงเจ้าของของมันอยู่เป็นระยะ
ผมเคยถามธีร์แล้วว่าเขาอยากได้ของพวกนี้คืนไหม 

แต่เขาไม่อยากรับมันกลับไป เขาคงไม่อยากนึกถึงอดีตน่าเจ็บปวดนั้นเช่นกัน

สำนักงานของผมตั้งอยู่ใกล้กับวัดคลองเตยใน 

คิดว่าวันหนึ่งผมจะนำของพวกนี้ไปบริจาคที่วัดให้สิ้นเรื่องสิ้นราว 

เพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเก็บไว้ให้รกเท้าอีก 

ใจจริงแล้วผมเองก็ไม่อยากเห็นน้องกลับมาใส่เสื้อผ้าพวกนี้อีกครั้ง 

เพราะเห็นทีไรมันก็ชวนให้นึกถึงช่วงเวลาอันหดหู่เศร้าหมองที่เขาต้องดิ้นรนสู้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง
ผมอยากจดจำภาพของธีร์ในตอนที่เขาเพิ่งก้าวเท้าออกจากโรงพยาบาลมากกว่า 

เพราะนั่นคือช่วงเวลาที่เขามีโอกาสเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริง