Pieces falling apart (part 3, final)

เขาทำหน้าตาแปลก ๆ นั่งแยกเขี้ยว ยิงฟันค้าง หรืออ้าปากหวอค้างไว้โดยที่ไม่รู้ตัว หรือไม่บางทีเขาก็จะเดินพล่านขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่ภายในซอยเพื่อไปหาเพื่อนฝูงหวังจะพูดคุยด้วย แต่พอไปถึงตัวเพื่อนเข้าจริง ๆ เขากลับ

นั่งนิ่งเงียบกริบ เพราะสมองและประสาทพังพินาศจนต่างฝ่ายต่างคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว

ผมพยายามจะหาโอกาสเข้าไปพูดคุยปรับทุกข์กับเขาอีกครั้ง หลังจากเห็นเขานั่งซึมเศร้าคนเดียวที่โต๊ะแปดติดต่อกันหลายวัน

แต่ในวันนั้น ทันทีที่ผมเพิ่งจะเริ่มอ้าปากชวนคุย จู่ ๆ ก็มีชายร่างอวบคนหนึ่ง ซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าเป็นขาใหญ่เสพยาประจำย่านนั้น

โผล่พรวดออกมาจากมุมมืด เขาก้าวเข้ามาแทรกกลางบทสนทนาและสั่งให้ธีร์เดินไปซื้อของให้ทันที

ผมรู้จักหน้าตาผู้ชายคนนี้ดีแต่ปกติไม่เคยคิดจะเสวนาด้วย เมื่อเห็นธีร์ลุกเดินออกไปทำตามคำสั่งแต่โดยดี ผมจึงหันไปบ่นใส่ชายคนนั้นด้วยความหงุดหงิดใจ

“นี่นะ ผมกำลังคุยธุระกับมันอยู่ จะแซกทำไม ผมพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“อ้าว... ก็มันเป็นเด็กของผม” ชายร่างอวบแสยะยิ้มตอบกลับมาหน้าตาเฉย

พอได้ยินประโยคนั้นหลุดออกมา ผมรู้ทันทีว่า

เพราะอะไรธีร์ถึงได้ตีตัวออกห่างและเลิกพูดคุยกับผมไปโดยสิ้นเชิง