Missive from a meddler (Part 1)

ร้านที่ผมเขียนแมสเสจถึงแม่

ผมตัดสินใจว่าจะเขียนอธิบายให้แม่ฟัง ผมนั่งหลังขดหลังแข็งเขียนอยู่หลายวัน พอเสร็จก็กดโพสต์ลงเฟซบุ๊กของแม่เลย

ส่งไปแล้วก็นั่งรอลุ้นใจระทึกว่าเค้าจะตอบไหม รู้ทั้งรู้ว่าเค้าต้องโมโหแน่ๆ ที่ผมเข้าไปเสือกเรื่องลูกบนเฟซเค้า

ก็แม่ใช้พื้นที่ตรงนั้นขายของกับสร้างภาพให้ตัวเองดูดีนี่ครับ

ส่วนเนื้อความในโพสต์นั้นเป็นแบบนี้ครับ (ขอสรุปสั้นๆ เพราะของจริงยาวกว่านี้มาก)

“สวัสดีครับแม่

ผมเห็นโพสนี้เป็นหลายวัน ไม่แน่ใจว่าแม่หมายถึงผมด้วยรึป่าว

ไม่รู้จะตอบยังไงดีด้วยเพราะไม่ค่อยได้เล่นเฟซ

ที่แม่บอกว่าผม 'เป็นฝ่ายเริ่มก่อน'

ก็น่าจะใช่ ผมชอบใช้อารมณ์ก่อนคิด

ถ้าผมรู้ว่าลูกจะกลับไปเล่นอีก ผมคงจะรักษาคำพูดให้ดีกว่านี้

ผมไม่ได้โกรธแม่หรอก ผิดหวังมากกว่าที่เรายังคุยกันไม่ได้ทุกวันนี้

ผมขอให้กำลังใจทั้งแม่กับลูกนะครับ

ไม่อยากคิดว่าน้องต้องสู้คนเดียวที่โน่น

ผมพยายามคุยกับเค้า เพื่อจะเรียกสติน้องกลับไปอยู่กับพวกเราบ้าง

แต่ตอนนี้เราคุยกันปกติไม่ค่อยได้ เราชอบทะเลาะกันมากกว่า

แต่ผมบอกเค้าว่า ผมจะไม่ยอมแพ้ จะสู้กับปัญหานี้และช่วยเค้าจนอาการน้องดีขึ้น

เจอกันวันล่าสุด ผมถามเค้าว่า 'สมองนี้ยังใช้ได้อยู่รึป่าว”

(ผมถามถึงตัวเค้าเอง ไม่ใช่สมองผม)

‘ใช้ได้อยู่’ น้องตอบอย่างหนักแน่น

ก่อนที่จะไล่ผมออกไปไกลๆ ตัว

ผมด่ามันกลับ (เราเริ่มเป็นดาราเล่นละครน้ำเน่าเสียแล้ว)

ผมรู้ดีว่าโรคซึมเศร้าเป็นยังไงเพราะเคยเป็น

เราคงรับมือกับอาการนี้ด้วยคนเดียวไม่ได้

โทษทีถ้าผมพูดถึงเรื่องส่วนตัวนิดหน่อย รู้มั้ยว่าเมื่อแม่ทิ้งน้องคนเดียวที่บ้าน สภาพน้องเสื่อมลงมาก

เวลาแม่กลับมาอาการเค้าดูดีขึ้น เพราะแม่จะเป็นตัวช่วยกระตุ้นให้เค้าคิด

เราต้องอยู่ใกล้ชิดกับตัวเค้าตอนนี้

ถ้าผมยังช่วยแม่ได้...ติดต่อผมได้นะคับ รับรองไม่กวน

บายๆ ก่อนนะคับ”