รอดตัวหวุดหวิด 38

รอดตัวหวุดหวิด

เพื่อนป๊อปจากซอยอมร มาลาเค้ากันที่งานศพ

พวกกลุ่มรุ่นพี่พวกนี้ยังได้รับโชคลาภก้อนโตอีกระลอกในงานฌาปนกิจวันนั้นด้วย เพราะกลุ่มเพื่อนซอยอมรของป๊อปที่แห่กันมาเพียบต่างก็รวมตัวกันอยู่ที่หน้าวัด หลายคนยังรู้สึกเดือดและไม่พอใจกับสิ่งที่พวกมันทำร้ายน้องอย่างทารุณ

ถ้าเกิดแม่ขัดใจไม่ยอมให้อภัยคนที่พาลูกเขาไปตายโหดๆ ฟรีๆ แบบนั้น เพื่อนๆ ป๊อปจากซอยอมรคงได้ถือโอกาสนี้รุมล้างแค้นพวกมันแน่ และถ้าเป็นอย่างนั้น พวกรุ่นพี่กลุ่มนี้คงต้องได้เจอ "ของจริง" แน่ๆ

พอดีว่าทางเข้าวัดมันเป็นทางออกทางเดียวกันด้วย ตอนที่พวกเขาจะกลับบ้านจึงต้องเดินผ่านกลุ่มเพื่อนของป๊อปที่ยืนรออยู่ข้างนอก บรรยากาศตอนนั้นตึงเครียดมาก

ถ้าต้องเปิดฉากปะทะกันจริงๆ พวกรุ่นพี่กลุ่มนี้จะไม่มีทางหนีรอดออกไปได้เลย

"ทำไมไม่เรียกมันออกมาล่ะ... อยากเจอว่ะ"

อุ๊ย! ใครพูดคำนั้นออกมาน่ะ?

อ๋อ... ผมเองแหละ! ตอนนั้นเราเกิดอารมณ์ชั่ววูบ ชอบหาเรื่องใส่หัวตัวเองอยู่เรื่อย เพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นใจ

ผมนะแต่ก็อดขำๆ ไม่ได้

"ฝรั่งบอกว่าทำไมไม่เรียกมันออกมาวะ" พวกเขาพูดคุยส่งต่อคำนี้กันในวง

แต่สุดท้ายก็ไม่มีเหตุการณ์รุนแรงอะไรเกิดขึ้น พวกรุ่นพี่กลุ่มนั้นกราบเท้าขอโทษแม่ แล้วแม่ของป๊อปก็ให้

อภัย... เรื่องราวทั้งหมดจึงจบลงเพียงเท่านี้