บทสนทนาที่เปื้อนน้ำตา
ป๊อปแต่งตัวเรียบร้อยดี
ความโดดเดี่ยวในซอยเริ่มส่งผลต่อตัวป๊อปเอง วันหนึ่งผมเห็นเขานั่งอยู่คนเดียวจึงเข้าไปนั่งข้างๆ
ผมไม่รู้เลยว่าปู่กับย่าของเขากำลังมองดูเราอยู่จากใกล้ๆ
และบทสนทนาครั้งนี้เองที่ทำให้ย่าของเขาเดินมาขอบคุณผม
ผมคอยช่วยเหลือเขามาสักพักแล้ว
และคิดว่าผมรู้จักเขาดีพอที่จะพูดเรื่องอนาคตของเขา
ผมพูดถึงอะไรที่เขาอาจจะเจอในอนาคต
"สักวันพวกเราต้องโตขึ้น
ชีวิตนี้จะไม่รอเราหรอก" ผมบอก "ถ้าอยากได้งานที่เราชอบใจ
หรือได้เงินเลี้ยงชีวิตตัวเอง ป๊อปต้องเรียนให้จบก่อน รู้ไหมลูก
แกอาจจะเรียนไม่เก่ง แต่ก็ควรจะลองทำดูบ้าง
ดีกว่าทำตัวเละเทะซ้ำซากทุกวันในซอย"
ผมว่าอย่างนั้น น้องได้ฟังแล้วก็ร้องไห้
เขาคงจะรู้ดีว่าชีวิตเขาจะแย่แน่ถ้าไม่มีงานทำ เขาคงเห็นคนอื่นแล้วถามในใจว่า
"มันเป็นไปได้ไหมที่ผมจะมีความสุขสบายเหมือนคนอื่นเขาบ้าง"
No comments:
Post a Comment
เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...