Update — กันยายน 18, 2022
หลังจากโดนไล่ออกจากวงเหล้านี้ไป เราไม่ได้คุยกับคนในวงกันหลายปี แค่ทักทายใครบางคนถ้าเจอกันแถวบ้านนั้น แต่ไม่ได้กลับไปนั่งเป็นประจำแต่เมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา จากที่ตั้งใจว่าจะไม่คบอีก ใจผมก็อ่อนแอนิดหน่อย
หลังจากโรคโควิดบังคับให้เราอยู่กับบ้านทั้งวันจนผมรู้สึกเหงา ผมเลยแอบปั่นจักรยานไปหาพวกเขาที่หน้าบ้านแม่โอ่งอย่างที่เคยทำเมื่อประมาณ 6 ปีก่อน
ตอนนี้วงแตกแยกจนแทบไม่เหลือใครแล้ว
พี่หมี ย้ายออกจากนอกซอยไปอยู่กับพี่สาว พี่ปูป่วยเป็นมะเร็งตับ โอกาสรอดแค่ 50/50 เอง มีขาประจำเหลือแค่ 2–3 คน รวมถึงป้าเล็กที่ยังหิวเหล้าเหมือนเดิม
เราไปหาเขาประมาณ 3 ครั้ง นั่งคุยกับแม่โอ่งและป้าเล็กหน้าบ้านทีละครึ่งชั่วโมงเองก่อนกลับ
วันล่าสุด น้องดรีม ลูกชายของแม่โอ่งที่เราดันทะเลาะกันเมื่อ 8 ปีก่อนในช่วงแรกที่คบกับครอบครัวนี้ เห็นผมนั่งอยู่เลยรีบมาหา
เขาขอโทษขอโพยที่เคยด่าผมทางโทรศัพท์ในวันที่ทะเลาะกัน และไม่ยอมคุยกันเป็นเวลานาน
“ผมอยากชวนไมเคิลกลับมากินอย่างเมื่อก่อนที่บ้านอีก เพราะแม่โอ่งและป้าเล็กไม่ค่อยมีเพื่อนกินแล้ว” น้องเสนอ
“ผมชอบที่ไมเคิลเคยพาครอบครัวมา และอยากให้พามาเที่ยวที่นี่อีก” เขาพูดต่อ
“และถ้าแฟนไมเคิลว่าง ชวนเขามาด้วยสิ เราจะได้รู้จักกัน”
น้องแสดงตัวเป็นเจ้าภาพใจกว้าง พร้อมโอบกอดผมหลายที และจุบหน้าผมด้วย (โดยขออนุญาตก่อน)
No comments:
Post a Comment
เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...