ชักจะกลายเป็นคนตรงเสียแล้ว  (Going straight) 

ทุกวันนี้ผมแทบไม่เขียนเรื่องเกย์ลงในบล็อกเลย จนมันเกือบจะกลายเป็นบล็อกของคนตรงไปเสียแล้ว...เกือบเท่านั้นนะ

ผมไม่ได้พบเกย์หรือกะเทยมากไปกว่าคนทั่วไปด้วยซ้ำ ที่จริงเพื่อนส่วนใหญ่ในร้านเหล้าที่ผมไปนั่งเป็นคนตรง ผมนึกออกไม่กี่คนที่เปิดเผยว่าเป็นเกย์

ผู้ชายไทยหลายคนอาจชอบผู้ชาย หรือชอบคุยกับผู้ชายฝรั่ง แต่นั่นไม่ได้ทำให้พวกเขาเป็นเกย์ ส่วนใหญ่คนไทยก็แค่สงสัยใคร่รู้

หนุ่ม ๆ ที่ทำงานในร้านคาราโอเกะแถวนั้นหลายคนเป็นเกย์ แต่ผมไม่ค่อยได้เจอพวกเขา เพราะทำงานหนักกันมาก อีกอย่าง เราก็ไม่ได้สนิทกันอยู่แล้ว

ผมรู้จักเกย์อยู่สองสามคนที่ขายก๋วยเตี๋ยวจากรถเข็น และกำลังจะเปิดร้านคาราโอเกะ/ร้านอาหารของตัวเอง ผมคุยกับพวกเขาเมื่อเจอกัน แต่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษในการสนทนา

บางครั้งเราคุยเรื่องเกย์กัน แต่ก็ไม่ได้รู้สึกใกล้ชิดหรือเป็นพวกเดียวกันมากขึ้นเพราะเรื่องนั้น เราไม่ได้มีการผูกมิตรแบบเกย์ ๆ อะไรกัน

บทสนทนาก็พื้น ๆ พวกเขาเรียนจบจากโรงเรียนแล้วก็เข้าสู่งานบริการเลย

คนที่ผมคุยด้วยได้ถูกคอที่สุดอย่างไม่น่าแปลกใจ คือพวกที่มีการศึกษา ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษากฎหมาย เพื่อนร่วมวงเหล้าของผมบางคนทำงานกราฟิกดีไซน์และจัดอีเวนต์ แต่ดูเหมือนทุกคนจะเป็นคนตรง

ถ้าพวกเขามีแฟนผู้หญิง—และส่วนใหญ่ก็ยังโสด แม้จะมีคนเสนอให้คบ—ผมแทบไม่เคยเจอแฟนของพวกเขา เพื่อนผู้ชายไทยของผมดูเหมือนจะจัดเวลาพิเศษไว้เจอแฟน เช่น นัดกินข้าวกัน นอกเหนือจากนั้น พวกเขาก็ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ส่วนแฟนผู้หญิงไปอยู่ที่ไหนในเวลาที่เหลือ ผมก็ไม่รู้

ถ้าเพื่อนส่วนใหญ่ของผมเป็นคนตรง ผมก็น่าจะได้พบเกย์ผ่านแฟนของผมบ้างสิ จริงไหม? แต่ไม่เลย เพราะผมไม่ได้ไปคลุกคลีกับเพื่อนของเขา หลายเดือนแล้วที่ผมไม่ได้เจอใครผ่านเขา นอกจากเจ้านายที่เขาพากลับมาบ้านคืนหนึ่งเมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน

ดังนั้น ถ้าผมกำลังใช้ชีวิตแบบเกย์อยู่ ก็เป็นชีวิตแบบเกย์ที่แปลกประหลาดทีเดียว สิ่งหนึ่งที่ผมต้องประสบจากการเลือกใช้ชีวิตแบบเกย์คือการขาดแคลนเพื่อนผู้หญิง ผมแทบไม่เจอผู้หญิงไทยเลย จะหวังให้เพื่อนหนุ่มคนตรงแนะนำให้รู้จักก็ไม่ได้ เพราะพวกเขาเองก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กับผู้หญิงเหล่านั้นเหมือนกัน

นี่เป็นอีกเรื่องที่ต่างจากโลกตะวันตก ที่เกย์มักผูกมิตรกับผู้หญิงเก่ง และมีเพื่อนผู้หญิงมากมาย

ผู้ชายตรงไม่ได้หลบหน้าผม...ถ้ามีอะไร พวกเขากลับเป็นฝ่ายเข้ามาหาผมเพื่ออยู่เป็นเพื่อนด้วยซ้ำ เวลาเราอยู่ด้วยกัน แทบไม่เคยคุยเรื่องผู้หญิงเลย สำหรับเพื่อนผู้ชายไทยของผม ราวกับว่าผู้หญิงไม่มีตัวตน หรือไม่ก็ถูกแยกไปอยู่ในอีกส่วนหนึ่งของชีวิตที่ผมไม่เคยเห็น

อย่างไรก็ตาม ผมกลับได้พบหนุ่ม ๆ นอกเวลางานมากมาย มากกว่าที่เคยรู้จักในโลกตะวันตกเสียอีก ต่างจากทางตะวันตก ผมแทบไม่ได้คบหาคนวัยเดียวกันหรืออายุมากกว่าเลย ยกเว้นชาวต่างชาติ

ผมรู้จักเกย์ฝรั่งเพียงคนเดียว และไม่รู้จักเกย์ไทยที่อายุมากกว่า 35 ปีเลยสักคน

ผมไม่ค่อยได้เจอเกย์อีกแล้วจริง ๆ

แปลกไหมล่ะ?