"ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรก" ('Welcome to Hell') 3

"ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรก" ('Welcome to Hell')

เอียน เทมเปิลตัน (Ian Templeton) ผู้สื่อข่าวอาวุโสประจำรัฐสภา ชี้ให้ดูรูปถ่ายรวมของนักข่าวรัฐสภาประจำปีที่ถ่ายไว้ในยุคของผม เบรนดอนคือนับจากแถวหน้าคนที่สามจากซ้าย ส่วนผมอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมกับสถานะเด็กใหม่ที่เพิ่งมาถึง นั่นคืออยู่แถวหลังสุดและมีผมดกหนาเป็นพุ่มเลยทีเดียว (RNZ)

ที่ออฟฟิศของ The Press ผมได้ทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมงานอีก 3 คน

คนแรกคือโอลิเวอร์ ริดเดลล์ (Oliver Riddell) วัยห้าสิบกว่าๆ เขาเป็นรุ่นพี่ใหญ่ที่สุดในออฟฟิศและดูแลข่าวการเมือง เขาเป็นคนที่ทุบคีย์บอร์ดเสียงดังปังๆ ในวันนั้น และเป็นคนที่ชอบใส่เสื้อเชิ้ตสีสันแปลกๆ อยู่เสมอ

โอลิเวอร์เป็นคนแรกที่เข้ามาทักทายผมพร้อมรอยยิ้มกว้าง "ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรกนะ" แกแซวขำๆ

คนต่อมาคือ เบรนดอน เบิร์นส์ (Brendon Burns) หัวหน้าทีมของเรา ซึ่งมักจะหายหน้าหายตาไปทริปต่างประเทศที่กระทรวงการต่างประเทศจัดอยู่บ่อยๆ

เบรนดอนแต่งงานมีลูกสองคน เขาดูแลข่าวสายต่างประเทศ เลยได้ติดตามนายกรัฐมนตรีหรือบิ๊กๆ ในรัฐบาลไปเยือนต่างแดนเป็นประจำ

"ข่าวสายนี้มันดีตรงได้เที่ยวนี่แหละ" แกบอกกับผมตรงๆ 

แกมักจะมีของฝากเล็กๆ น้อยๆ ติดมือกลับมาจากทริปเสมอ แล้วก็จะโยนให้พวกเราแบบใจดีตอนที่พวกเรานั่งทำงานกันอยู่

คนสุดท้ายคือ ปีเตอร์ ลุค (Peter Luke) วัยกลาง 30 ซึ่งเด็กที่สุดในบรรดาสามคนนี้

ปีเตอร์ดูข่าวสายเศรษฐกิจและการเงิน และต่อมาเขากลายเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของผมในออฟฟิศนี้ดด้วย

เราสองคนต้องอยู่เวรดึกเหมือนกัน เลยชอบไปนั่งดื่มกันต่อยาวๆ ยันค่ำที่บาร์ในตึกเดอะบีไฮฟ์

ปีเตอร์เป็นหนุ่มโสดที่ไม่เคยขาดข่าวเด็ดๆ เขามักจะอัปเดตข่าวซุบซิบประจำวันเกี่ยวกับนักการเมืองที่เราตามอยู่รวมถึงทีมงานของพวกนั้นให้ผมฟังเสมอ

ก้าวสู่ทำเนียบสื่อแถวหน้า (Joining the elite) 2

ก้าวสู่ทำเนียบสื่อแถวหน้า (Joining the elite)

Aerial view: Bowen House, left, Beehive, parliament on right (nzparliament)

ผมเริ่มงานกับ The Press เมื่อเดือนเมษายนปี 1989 หลังจากที่เคยผ่านงานหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นชานเมืองมาก่อน

ต่อมาผมก็ก้าวเข้ามาเป็นหนึ่งในพวกนักข่าวการเมืองนั่นเอง บางคนในนี้คลุกคลีอยู่ในวงการมา 20 ปีหรือมากกว่านั้นด้วยซ้ำ

รุ่นพี่ใหญ่ที่สุดในออฟฟิศคือ โอลิเวอร์ ริดเดลล์ (Oliver Riddell) เขาคือคนที่ทุบ keyboard เสียงดังปังๆ ในวันนั้น เสียงดังสนั่นมาถึงข้างนอกตั้งแต่ผมยังเดินไปไม่ถึงออฟฟิศเลย

ตลอดห้าปีต่อมาที่ผมทำงานอยู่ที่นี่ ถ้าผมเดินมาแล้วได้ยินเสียงทุบแบบนี้ ผมจะรู้ทันทีว่าโอลิเวอร์กำลังประจำการอยู่

ออฟฟิศของ The Press ตั้งอยู่ตรงต้นทางเดินยาวในตึกโบเวน (Bowen House) ซึ่งอยู่ตรงหัวมุมถนนแลมบ์ตันคีย์ (Lambton Quay) ตัดกับถนนโบเวน (Bowen Street)พอดี

หน่วยงานบริการรัฐสภานิวซีแลนด์เป็นคนเช่าตึกนี้ไว้ เพื่อใช้เป็นสำนักงานชั่วคราวสำหรับ ส.ส., พรรคการเมืองขนาดเล็ก, คณะกรรมาธิการสามัญ รวมถึงห้องข่าวทำเนียบฯ ในระหว่างที่อาคารรัฐสภาฝั่งตรงข้าม—ซึ่งเป็นที่ทำงานปกติ—กำลังปิดปรับปรุงเพื่อเสริมความแข็งแรงรองรับแผ่นดินไหว

จากจุดที่เรานั่งทำงาน เราสามารถมองเห็นตึกเดอะบีไฮฟ์ (The Beehive) ที่ทำงานของนายกรัฐมนตรีและบรรดารัฐมนตรีระดับท็อป รวมถึงมองเห็นอาคารรัฐสภาหลังเก่าที่อยู่ถัดลงไปด้วย

นอกจากนี้ เรายังได้เห็นวิวอ่าวเวลลิงตันที่สวยจับใจในวันฟ้าโปร่ง แต่จะดูหม่นหมองทันตาเห็นเวลาที่ลมพัดแรงๆ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์อันโด่งดังของที่นี่

ถ้ามองไปตามทางเดิน สมาคมสื่อมวลชนนิวซีแลนด์ (NZPA) ในยุคนั้น ครองออฟฟิศห้องใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามกับเราพอดี

และถ้าเดินลึกเข้าไปอีกหน่อย ก็จะเจอกับสำนักข่าวอื่นๆ อย่าง National Business Review, Dominion, Evening Post, สถานีวิทยุ Radio NZ และ Auckland Herald

เสียงต้อนรับอันอึกทึก (Noisy welcome) 1

เสียงต้อนรับอันอึกทึก (Noisy welcome)

Bowen House, left, Beehive, right (nzparliament)

ปัง! ปัง! ปัง!

“เสียงนี้คุ้นๆ แฮะ” ผมคิดในใจ ระหว่างที่กำลังเดินตรงไปยังห้องข่าวของทำเนียบรัฐบาลในเวลลิงตัน (Wellington)

มันคือเสียงของคนที่ไม่ค่อยสบอารมณ์กับคีย์บอร์ดของตัวเองเท่าไหร่

ตอนนั้นผมเพิ่งย้ายมาเวลลิงตันเพื่อเริ่มงานใหม่ ในออฟฟิศเล็กๆ ที่มีทีมงานแค่ 4 คนของหนังสือพิมพ์ The Press ซึ่งตั้งอยู่ใกล้ๆ กับรัฐสภา

ผู้อ่านของเราหลายคนคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรามีทีมข่าวคอยรายงานส่งตรงมาจาก press gallery

ในยุคนั้น—ตอนที่ผมย้ายไปปี 1993—เรายังไม่มีโซเชียลมีเดีย ยูทูบ หรือเครื่องมือกระจายเสียงใดๆ ที่จะมาช่วยโปรโมตตัวเอง

แต่ก็นั่นแหละ ในที่สุดผมก็มาอยู่ที่นี่จนได้