จุดเริ่มต้นที่ถูกเลี้ยงมาในโลกแคบ 11 (part 1)

จุดเริ่มต้นที่ถูกเลี้ยงมาในโลกแคบ (part 1)

ตอนที่ผมเจอเชอวอนนั้น

ผมยังเป็นเด็กเกินกว่าจะรู้ตัว

เป็นข้อเสียใหญ่ข้อหนึ่งของผม ซึ่งน่าแปลกที่เธอทนรับได้นานหลายเดือน

คงเป็นผลพวงจากการเติบโตในโรงเรียนเอกชน ทั้งที่นิวซีแลนด์และออสเตรเลีย

ผมโตมาในสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างปิด

ชีวิตถูกปกป้องจากอันตราย...แต่ก็ถูกกันออกจากโลกภายนอกไปด้วย

เราย้ายมาอยู่เมืองไครสต์เชิร์ชตอนผมอายุ 16 ปี

นั่นเป็นเมืองแรกที่ผมเริ่มมีชีวิตสังคมกับคนวัยเดียวกัน

แต่ก็เพิ่งเริ่มได้ไม่นาน

เชอวอนก็เดินเข้ามา

ก่อนหน้านั้น ตอนอยู่ซิดนีย์

ผมแทบไม่มีเพื่อนรุ่นเดียวกันแถวบ้านเลย

โรงเรียนอยู่ย่านคนมีฐานะทางฝั่งเหนือ

ส่วนบ้านเราอยู่ย่านชายหาดอีกฝั่งของเมือง

นั่งรถเกือบ 40 นาทีถึงกัน

ผมรู้ดีว่าตัวเองพลาดอะไรไปหลายอย่าง

เลยหวังว่าการใช้ชีวิตกับเชอวอน

จะช่วยเร่งให้ผมโตทันคนอื่นเสียที

เธอคงพาผมเข้าสู่โลกของผู้ใหญ่ได้

อย่างน้อยผมก็หวังแบบนั้น

ผมไม่เคยผ่านชีวิตนักศึกษาที่ต้องเช่าบ้านอยู่กับเพื่อน

หรือใช้ชีวิตสะเปะสะปะตามประสาวัยรุ่น

ผมกระโดดข้ามทุกอย่าง

ไปใช้ชีวิตแบบคนมีครอบครัวกับผู้หญิงอายุมากกว่าทันที

แต่ในอีกด้านหนึ่ง

เลยจุดหวนกลับ 10

เลยจุดหวนกลับ 

ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพ่อแม่ก็ยิ่งพังลงเรื่อย ๆ

จนมีอยู่ช่วงหนึ่ง

ผมรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้เลือก

ระหว่างครอบครัว กับคนรัก

เมื่อถึงจุดนั้น ทุกอย่างก็ขาดสะบั้น

ต่างฝ่ายต่างสู้ จนไม่มีใครเหลือเวลาหันกลับไปดูว่า มีอะไรพังไปบ้าง

หลายปีที่เราทะเลาะกัน ผมพลาดงานรวมญาติแทบทุกครั้ง

รวมทั้งทริปครอบครัวไปฮ่องกง สิงคโปร์ และที่อื่น ๆ ในเอเชีย

จนทุกวันนี้ พ่อแม่ก็ยังไม่เข้าใจว่า

ทำไมตอนนั้นผมถึงไม่ยอมไป

ผมเสียโอกาสได้เห็นโลกในช่วงวัยหนุ่ม

ส่วนพวกท่านก็เสียโอกาสที่จะมีลูกชายอยู่ในความทรงจำเหล่านั้น

บางครั้งผมยังอดนึกไม่ได้ว่า

เวลาพ่อแม่หยิบรูปเก่า ๆ จากทริปเหล่านั้นมาให้เพื่อนดู

พวกท่านจะอธิบายยังไง

ในเมื่อทุกคนอยู่ในรูปครบ ยกเว้นผม

"อ๋อ...ไมเคิลน่ะเหรอ เขาไม่ยอมไปเอง"

มันเหมือนจิ๊กซอว์ที่หายไปหนึ่งชิ้น

และไม่ว่าผ่านไปกี่ปี

ภาพนั้นก็ไม่มีวันสมบูรณ์อีกแล้ว

จดหมายจากครูใหญ่ 9

จดหมายจากครูใหญ่ 

จดหมายจากพ่อ

พ่อยังไม่ยอมแพ้

ท่านเขียนจดหมายมาหาผมอยู่เรื่อย ๆ

ส่งมาทางไปรษณีย์ทีละฉบับ

บางฉบับผมเปิดอ่านได้ไม่กี่ย่อหน้าก็พับเก็บ หรือไม่ก็โยนทิ้ง

เพราะรู้ดีว่าอ่านต่อไปก็มีแต่จะปวดใจ

ใจความมักประมาณว่า

"พ่อกับแม่ผิดหวังกับการตัดสินใจของแกมาก

แกกำลังมองเรื่องนี้สั้นเกินไป

สิ่งที่ทำวันนี้อาจตามหลอกหลอนแกไปอีกนาน

อยากให้กลับไปคิดใหม่อีกครั้ง"

ยอมรับตามตรงว่า

ตอนนั้นผมเห็นแก่ความสุขของตัวเองไม่น้อย

มันคือรักครั้งแรกที่จริงจังที่สุดในชีวิต

น่าเสียดายก็ตรงที่

ผู้หญิงที่ผมรัก

กลับเป็นคนที่พ่อแม่รับไม่ได้

ส่วนเชอวอนก็ให้กำลังใจผมเสมอ

สำหรับเธอ เรื่องนี้มีคนเกี่ยวข้องอยู่แค่สองคน

คือเธอกับผม ที่เหลือไม่เกี่ยว