Thursday, 21 September 2023

เล่นกับไฟ 3

เล่นกับไฟ 

บ้านพ่อแม่อยู่ฝั่งตรงข้ามโรงเรียน

ถ้าผมเดินผ่านโบสถ์เล็ก ๆ กลางสนาม ข้ามสะพานไม้เหนือคลองแคบ ๆ เข้าไป ก็จะถึงตัวโรงเรียน

เดินต่ออีกร้อยเมตร ก็ถึงหอพักนักเรียน

เชอวอนพักอยู่ห้องเล็ก ๆ บนชั้นลอยของอาคารหอพัก คอยดูแลเด็ก ๆ เวลาป่วย คิดถึงบ้าน หรือมีปัญหาจุกจิกสารพัด

ส่วนผมนอนอยู่แฟลตเล็ก ๆ หลังบ้านพ่อแม่

ตกกลางคืน ผมชอบแอบดอดข้ามสนามไปหาเธอ

ต้องเดินหลบ ๆ ซ่อน ๆ ตลอดทาง กลัวเด็กหอมาเห็นเข้า

บางคืนเธอก็เป็นฝ่ายเสี่ยง เดินแอบมาหาผมบ้าง

เรานั่งคุยกันเรื่อยเปื่อย ทำความรู้จักกันทีละนิด

พูดก็พูดเถอะ...

ผมไม่กล้าจับตัวเธออยู่นาน

เธอแทบจะต้องจับมือผมให้วางทาบตัวเค้าอีกด้วยซ้ำ

เรื่องขึ้นเตียงนี่ไม่ต้องพูดถึง

ผมประหม่าเกิน

คืนหนึ่งเกือบงานเข้า

เชอวอนแอบมาหาผมที่แฟลตพอดี

จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงพ่อเรียกจากหน้าประตู

เธอหน้าซีด รีบวิ่งเข้าห้องน้ำ ปิดประตูเงียบกริบ

ส่วนผมก็ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

โชคดีที่พ่อไม่เอะใจ

ไม่อย่างนั้นเรื่องคงจบตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม

เวลาจะออกไปข้างนอกก็ต้องทำเป็นไม่รู้จักกัน

ผมปั่นจักรยานออกไปก่อน

อีกหลายนาทีต่อมา เชอวอนถึงค่อยขับรถ Vauxhall Viva สีน้ำตาลตามมา

เหมือนสายลับสมัครเล่นสองคน

แต่ตอนนั้น เราคิดว่าแนบเนียนสุด ๆ แล้ว

เริ่มจีบกัน 2

เริ่มจีบกัน 

ไม่กี่สัปดาห์หลังจากนั้น แม่เริ่มสังเกตเห็นดอกกุหลาบโผล่มาที่แฟลตเล็ก ๆ หลังบ้านพักครูที่ผมอยู่

เดี๋ยวก็กระเช้าของขวัญ

เดี๋ยวก็ขนมอบทำเอง

พ่อกับแม่แอบยิ้มกันใหญ่

"
ไอ้ไมเคิลมีแฟนแล้วแน่ ๆ"

แต่พอซักว่าเป็นใคร ผมกลับปิดปากเงียบ ไม่ยอมบอกสักคำ

ก็จะให้บอกได้ยังไง

ตอนนั้นเชอวอนยังทำงานที่โรงเรียนของพ่ออยู่

ถ้าเรื่องแดงขึ้นมา คนที่ซวยก่อนก็คงเป็นเธอ

หลังจากเริ่มคบกัน เราเลยต้องเล่นบทคู่รักใต้ดิน

ไปไหนมาไหนก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน

เพราะไม่อยากให้ครูใหญ่ของโรงเรียนรู้ว่า ลูกชายคนโตของตัวเองดันไปหลงรักคนที่ช่วยดูแลหอพักนักเรียน...ซึ่งอายุมากกว่าตั้งสิบห้าปี

และพ่อก็รู้จักเธอดีเสียด้วย


แค่สบตา 1

แค่สบตา 
ผมและแฟนสมัยเพิ่งเริ่มคบกันแรกๆ

แค่สบตา

แค่สบตากันไม่กี่ครั้ง

คุยกันหยอกเล่นอยู่สองสามประโยค

เท่านั้นเอง ชีวิตของผมก็เปลี่ยนไป

ผู้หญิงคนนั้นชื่อเชอวอน

และเราจะใช้ชีวิตร่วมกันยาวนานถึงสิบห้าปี

ตอนนั้นผมเพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยแคนเทอร์เบอรี ส่วนเชอวอน

เป็นครูพยาบาลและผู้ดูแลสุขภาวะประจำหอพักของโรงเรียนเก่าผม

ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน

เราเจอกันในงานเลี้ยงเปิดปีการศึกษาที่พ่อจัดขึ้นที่บ้าน

ปัญหามีอยู่หลายข้อ

พ่อเป็นเจ้านายของเธอ

เชอวอนอายุมากกว่าผมสิบห้าปี

และเธอผ่านการแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง

ส่วนผม...

ยังแทบไม่เคยผ่านอะไรมาเลย

พ่อเพิ่งย้ายครอบครัวจากซิดนีย์มาอยู่ไครสต์เชิร์ชได้สองปี หลังได้รับตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนเอกชนแห่งนี้ ถือเป็นโอกาสสำคัญครั้งแรกที่เขาจะได้บริหารโรงเรียนของตัวเองเต็มรูปแบบ

แต่ยังไม่ทันไร ลูกชายคนโตก็ก่อเรื่องเสียแล้ว

ผมดันไปตกหลุมรักครูพยาบาลและผู้ดูแลสุขภาวะประจำหอพักของโรงเรียน

สำหรับไครสต์เชิร์ชในยุคนั้น เมืองที่อนุรักษนิยมเสียจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง เรื่องแบบนี้ถือว่าแรงพอสมควร

เชอวอนเพิ่งย้ายมาจากฮอว์กส์เบย์ไม่นาน ก่อนหน้านั้นเธอเปิดร้านเสื้อผ้ากับสามี แต่เมื่อชีวิตคู่ไปไม่รอด ก็เห็นประกาศรับสมัครในหนังสือพิมพ์และย้ายลงใต้มาเริ่มต้นใหม่

ตอนอายุราวสามสิบสาม เธอแต่งตัวสีสันจัดจ้าน ใส่ต่างหูคู่ใหญ่ ทำผมฟูเป็นลอน และดูเหมือนจะชอบให้คนหันมามอง

ซึ่งแน่นอน...ผมก็มอง

ต่างกันตรงที่เชอวอนผ่านโลกมามากแล้ว ส่วนผมยังเป็นเด็กมหาวิทยาลัยที่เอาแต่ใช้ปากเก่งปิดบังความไร้เดียงสาของตัวเอง

ทุกวันนี้คิดย้อนกลับไป ผมน่าจะเงียบเสียบ้างก็คงดี

ภายหลังถึงได้รู้ว่า เชอวอนมีชื่อเสียงอยู่พอสมควรเรื่องชอบหนุ่ม ๆ ที่มาทำงานดูแลหอพักช่วงปิดเทอม

เธอเล่าให้เพื่อนฟังทีหลังว่า ไม่เคยคิดจะมาตกหลุมรักลูกชายของครูใหญ่โรงเรียน

แต่เรื่องแบบนี้...มันไม่ค่อยถามความสมัครใจใครอยู่แล้ว