Thursday, 21 September 2023

คนแรกที่จากไป 56

คนแรกที่จากไป 

ผมเป็นคนแรกในบรรดาพวกเราสี่คนที่ถูกเรียกตัวกลับไครสต์เชิร์ช ตอนนั้นสำนักงานเวลลิงตันเองก็กำลังค่อย ๆ เดินหน้าไปสู่จุดจบ ขณะที่วงการหนังสือพิมพ์กำลังเปลี่ยนแปลงไป

นักข่าวคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ที่นั่นไม่ได้ทำข่าวในสภา และข่าวการเมืองรายวันแบบที่พวกเราเคยทำกันอีกต่อไป เขากลายเป็นนักเขียนบล็อกการเมืองเต็มตัว — จะว่าไปก็เป็นอะไรที่คาดไม่ถึงเหมือนกัน

คอลิน เอสปินเนอร์ ซึ่งต่อมามีบล็อกการเมืองออนไลน์ที่ได้รับความนิยม ถูกส่งมาประจำที่เวลลิงตันในปี 2002

เขาอายุน้อยกว่าผมราวหนึ่งปี และในสมัยที่เราทำงานอยู่ที่ Press ด้วยกัน ก็ถือเป็นคู่แข่งในสายงานของผม

ก่อนถูกส่งไปเวลลิงตัน เขารับผิดชอบข่าวการศึกษา ส่วนผมดูแลงานด้านนโยบายและการเมือง เราจึงมีโอกาสต้องมาเจอกันอยู่บ่อย ๆ

ในวันงบประมาณ คอลินจะขึ้นมาเวลลิงตันและแวะมาหาพวกเราที่สำนักงาน ก่อนเดินทางกลับไครสต์เชิร์ชในวันรุ่งขึ้น

ผมแทบรอไม่ไหวที่จะได้ไล่เขากลับไป


เปลี่ยนยุทธวิธี 55

เปลี่ยนยุทธวิธี 

ในทางกฎหมาย ผมยังมีไพ่ในมืออยู่พอสมควร สัญญาที่ฝ่ายบริหารเชื่อว่าเปิดทางให้ย้ายผมกลับไครสต์เชิร์ชได้ตามใจชอบนั้น ไม่เคยถูกลงนามโดยนักข่าวที่ทำงานในเวลลิงตันก่อนหน้าผม ดังนั้นผมจึงยังอยู่ภายใต้ข้อตกลงของสหภาพแรงงานเช่นเดิม

ในที่สุด ทิมคงตระหนักว่าการต่อสู้เรื่องสัญญาอาจยืดเยื้อกว่าที่คาดไว้ เขาจึงเปลี่ยนวิธี

เขาส่งไมเคิล แวนซ์ รองบรรณาธิการ มาที่เวลลิงตัน โดยอ้างว่าเพื่อมาทำความรู้จักพวกเราให้มากขึ้น

ผมรู้เหตุผลที่แท้จริง ทิมรู้ว่าผมสนิทกับไมเคิล ซึ่งเคยให้คำปรึกษาผมครั้งสุดท้ายที่ผมทำงานอยู่ในสำนักงานไครสต์เชิร์ช หน้าที่ของเขาคือเกลี้ยกล่อมให้ผมกลับไป

ไมเคิลเป็นชายโสดหัวคิดเป็นเหตุเป็นผล และไม่คุ้นเคยกับเวลลิงตัน เขาได้รับมอบหมายให้มา “ดูว่างานที่นี่เขาทำกันอย่างไร” เป็นเวลาหลายสัปดาห์ เขาบอกพวกเราอย่างร่าเริง

เพื่อนร่วมงานของผมซึ่งไม่ค่อยรู้จักเขาดีนัก ต่างก็เอาอกเอาใจเขา พวกเขาพยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยหนัก ๆ เรื่องงานและการปรับโครงสร้าง เผื่อว่าเขาจะมาที่นี่ด้วยเจตนาอื่นที่ร้ายกว่านั้นจริง ๆ

ส่วนเชอวอนกับผมพาเขาเที่ยวรอบเมือง พาไปชายทะเล และชวนเขาไปรับประทานอาหารกลางวัน

ผมดูออกว่าเขากำลังสนุก

ตอนแรกผมยังยืนกรานเหมือนเดิมว่าไม่ย้าย แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ การได้อยู่กับไมเคิลก็สนุกเกินกว่าจะปฏิเสธ

วันธรรมดาเรียบง่ายริมทะเล พร้อมเพื่อนร่วมทางที่คุยกันรู้เรื่อง — ครั้งสุดท้ายที่ผมได้เพลิดเพลินกับอะไรแบบนี้คือเมื่อไหร่กัน?

หากต้องการ ผมอาจยืดการต่อสู้ออกไปได้อีก แต่ความตั้งใจของผมเริ่มอ่อนแรงลงทีละน้อย

ในที่สุด ผมก็ตกลงกลับไครสต์เชิร์ช

ผมไม่อยากให้ไมเคิลต้องติดอยู่ตรงกลางไปมากกว่านี้


ข่มขู่กันริมทะเล 54

ข่มขู่กันริมทะเล 

บางครั้งทิมก็เบื่อที่จะต้องรับมือกับสหภาพ และเขียนจดหมายถึงผมโดยตรง ขู่ว่าจะเอางานของผมไป หากผมไม่ยอมกลับไปทำงานที่สำนักงานใหญ่

เขาคงคิดว่าถ้ากดดันผมไปเรื่อย ๆ ผมก็คงยอมแพ้เอง

หลังได้รับจดหมายแต่ละฉบับ ผมจะเดินขึ้นลงไปตามชายหาดไลอัลเบย์ที่ลมแรง ห่างจากบ้านใหม่ของเราเพียง 100 เมตร พลางครุ่นคิดถึงทางเลือกที่อยู่ตรงหน้า

ผมเฮเมื่อสหภาพคว้าชัยในการเจรจา และก่นด่าทิมอยู่ในใจ

ชายหาดแห่งนี้ขรุขระและไม่สวยงามนัก มีขยะและเศษสิ่งของเกลื่อนกลาด และขึ้นชื่อเรื่องกระแสน้ำดูดออกจากฝั่ง

ลมเวลลิงตันแรงเสียจนมันมักพัดเสื้อผ้าบนราวตากผ้าปลิวข้ามรั้วไป และบางครั้งก็แรงถึงขั้นถอนต้นไม้ในสวนของเชอวอนขึ้นมาได้

สิ่งเหล่านี้คือความประหลาดใจที่เราเพิ่งค้นพบหลังย้ายเข้ามาอยู่

แต่ในตอนนั้น ที่นี่คือบ้านที่เราพอจะซื้อไหว

ถึงอย่างนั้น ผมก็ใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าจะยอมแพ้ให้กับแรงดึงดูดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของสำนักงานใหญ่