Cottage dreams  |
Mein Street เราเช่าบ้านนี้กันประมาณ 5 ปี
|
บ้านสีชมพูบนเนินเขา
เราเช่าบ้านไม้หลังเล็กสีชมพูบนยอดเนิน
อยู่สุดถนน
Mein Street ในย่าน Newtown
"แถวนี้คนไข้จิตเวชอยู่กันเยอะนะ"
เชอวอนเตือนทันที
เธอเคยฝึกเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาล
Wellington ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่
และไม่อยากกลับมาอยู่ย่านนี้อีก
ตอนนั้นเราเพิ่งย้ายมาถึง
Wellington
เหมือนคนทั่วไปในสมัยนั้น
ผมกางหน้าประกาศให้เช่าบ้านในหนังสือพิมพ์ออกบนโต๊ะ
แล้วใช้ปากกาวงโฆษณาที่น่าสนใจทีละอัน
เชอวอนเป็นคน
Wellington
รู้จักเมืองนี้ดีกว่าผมมาก
แต่ผมก็ขอให้เธอลองไปดูบ้านหลังหนึ่งก่อน
พอไปถึง
เราก็หลงรักมันทันที
เป็นกระท่อมคนงานเก่า
ๆ
หลังไม่ใหญ่
แต่มีสนามหญ้าเล็ก
ๆ ด้านหลัง
กับแปลงดอกไม้ข้างบ้าน
ซึ่งต่อมากลายเป็นอาณาจักรกุหลาบของเชอวอน
เจ้าของบ้าน
ชายชาวดัตช์พูดเก่งชื่อ
Walter
กำลังช่วยลูกชายทาสีบ้านอยู่พอดี
ทำไมต้องสีชมพู
ผมก็ไม่เคยรู้
แต่เราตกลงเช่าทันที
...
หลายปีต่อมา
นักร้อง
John Grant มีเพลงชื่อ Little Pink House
พูดถึงการเติบโต
การสูญเสียความไร้เดียงสา
และแรงกดดันให้ใช้ชีวิตในแบบที่คนอื่นคาดหวัง
ผมนึกถึงบ้านหลังนี้ทุกครั้งที่ได้ยินเพลงนั้น
เนื้อเพลง
Lilacs and tiger-lilies won't be enough for me when you're gone
Hollyhocks, gladiolas, will never replace your face
[Refrain]
In your little pink house with the blue polka-dots
I learned what I was and what I was not
Supposed to be, supposed to be
Supposed to be, supposed to be
[Verse 2]
Bleeding heart, lily-of-the-valley
Snapdragon, rambling rose
You'll never make it in this world
If you're not one of those
_____________
ไลแล็กกับลิลลีลายเสือ
คงปลอบใจฉันไม่ได้
หากวันที่เธอจากไปมาถึง
ฮอลลีฮ็อกกับแกลดิโอลัส
ก็ไม่มีวันแทนใบหน้าของเธอได้
(ท่อนฮุก)
ในบ้านสีชมพูหลังน้อย
ลายจุดสีฟ้าแห่งนั้น
ฉันได้เรียนรู้ว่า
ตัวเองเป็นอะไร
และไม่ได้เป็นอะไร
ฉันควรจะเป็นอะไร
ฉันควรจะเป็นอะไร
หัวใจหลั่งเลือด
ลิลลีแห่งหุบเขา
สแน็ปดรากอน
กุหลาบเลื้อย
โลกใบนี้ไม่มีวันยอมรับเธอหรอก
ถ้าเธอไม่ใช่
"คนแบบนั้น"
