พรั่งพรูเหมือนไข่กบ 12

พรั่งพรูเหมือนไข่กบ

Striped marsh frog

เดวิดมักจะรับมือกับมรสุมชีวิตแทบทุกเรื่อง—แม้แต่งานที่แสนน่าเบื่อในคลินิก—ด้วยอารมณ์ขันแบบปลงๆ

ผมมักจะไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่ที่ Tweed Valley ทุกปี และแน่นอนว่าได้เจอเขาเป็นประจำ เพราะเขาอาศัยอยู่แถวนั้น เดวิดชอบพาผมไปเที่ยวตามที่แฮงเอาท์แถวชายหาดและ Gold Coast เราเคยไปที่สนามกอล์ฟด้วยกันครั้งหนึ่งเพื่อลองหวดวงสวิงดู (ดูภาพด้านล่างได้เลยครับ)

ตอนที่ผมนั่งรออยู่ในห้องโถงของคลินิก ซึ่งเป็นตึกเรียบๆ ในห้างสรรพสินค้าที่ดูธรรมดามาก ผมถึงกับทึ่งที่เขาตรวจคนไข้ได้เร็วสุดๆ

ระหว่างที่ผมนั่งเหม่อๆ ก็นึกย้อนไปถึง "ไข่กบ" ที่พวกเรามักจะเจอในลำธารสายเล็กๆ ตรงท้ายสวนที่บ้านในซิดนีย์ พวกมันคือ กบนาลายแถบ (Striped Marsh Frogs) ซึ่งมักจะจับคู่และสร้างรังฟองสบู่ (foam nests) ภายใต้ความมืดมิด. 

หลังจากที่ได้ยินเสียงเหมือน "น้ำหยดจากก๊อก" ในตอนกลางคืน (ซึ่งจริงๆ คือเสียงเรียกหาคู่ของตัวผู้) เดวิด พี่สาว และผมก็จะตื่นมาเจอแพฟองไข่ที่มีจุดดำๆ เล็กๆ อยู่ข้างใน ลอยล่องอยู่ในสระน้ำในเช้าวันรุ่งขึ้น. 

ในขณะที่ผมนั่งอยู่ในคลินิกที่ดูไร้ชีวิตชีวา ผมมองดูคนไข้ของเดวิดเดินเข้าไปในห้อง และเพียงไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็เดินกลับออกมา... พรั่งพรูออกมาเหมือนไข่กบเล็กๆ พวกนั้นเลยครับ

ผมนึกไปถึงเสียงกบร้องหาคู่ในคืนนั้น และจู่ๆ เราก็เหมือนกลับไปก้มตัวอยู่ริมลำธารนั่นอีกครั้ง คอยมองหาลูกอ๊อดด้วยกัน

บ็อก! บ็อก!

ไม่กี่วันต่อมา พวกมันก็จะเริ่มฟักตัว และจู่ๆ ก็มีลูกอ๊อดเต็มไปหมดจนเราไม่รู้จะจัดการยังไงดี เจ้าลูกอ๊อดจะดิ้นหลุดออกมาจากเปลือกไข่ แล้วตกลงผ่านฟองสบู่ที่ค่อยๆ สลายตัวลงสู่ลำธารด้านล่าง. ​

ตอนเด็กๆ พวกเราชอบคิดไปเองว่าเรากำลังช่วยฟูมฟักพวกมันอยู่ ทั้งที่ความจริงแล้วธรรมชาติทำหน้าที่ได้ดีกว่าเยอะ พวกเราเป็นเพียงแค่ผู้ชมที่ได้เห็นปาฏิหาริย์ในทุกๆ วันเท่านั้นเองครับ

พอผมถามว่าทำไมเขาถึงทำงานเร็วขนาดนี้ เดวิดก็ตอบแบบกำปั้นทุบดินว่า ​เขาได้เงินอุดหนุนจาก​ภาครัฐให้คนไข้แต่ละราย และส่วนใหญ่ก็ไม่ได้มีอาการอะไรหนักหนาที่ต้องตรวจนานนัก

เมื่อเรื่องราวการล่วงละเมิดถูกเปิดโปง 11

เมื่อเรื่องราวการล่วงละเมิดถูกเปิดโปง

จุดเริ่มต้นของขาลงในชีวิตเดวิดเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนครับ ตอนที่ข่าวการจับกุมอดีตคนที่เคยล่วงละเมิดเขา

ตอนเด็กๆ กลายเป็นข่าวดังในออสเตรเลีย และตำรวจก็ขอให้เขาไปเป็นพยานในศาลด้วย

สมัยเดวิดยังเป็นวัยรุ่นช่วงต้นๆ เขาโดนคุณครูที่โรงเรียนประถมล่วงละเมิดทางเพศ เขาพยายามปิดบังเรื่องนี้

ไม่ให้ใครรับรู้เพราะรู้สึกอับอาย และที่แย่ไปกว่านั้นคือครูคนนี้ยังเป็นเพื่อนของครอบครัวเราด้วยครับ

ผมเองก็เรียนที่โรงเรียนเดียวกัน แต่โชคดีที่รอดพ้นจากเงื้อมมือของแบร์รี่มาได้

สุขภาพจิตของเดวิดเริ่มแย่ลงตอนนั้น แต่อาการมักจะแสดงออกมาทางอ้อม พวกเราเลยดูไม่ออกเพราะไม่รู้สาเหตุจริงๆ 

และเขาก็ไม่ยอมบอกใคร แต่เรื่องนี้ก็ต้องถูกเปิดโปงในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2009 เมื่อสื่อออสซี่ประโคมข่าวไป

ทั่วประเทศว่าโรงเรียนเก่าของพวกเราเคยเป็นแหล่งกบดานของพวกใคร่เด็ก (pedophile ring) ที่มีสมาชิก

หลายคน รวมถึงไอ้ครูคนนั้นที่ทำกับเดวิดด้วย เขาชื่อ แบร์รี่ สจ๊วต (Barrie Stewart) และถูกตำรวจจับกุมตัว

ได้ที่ซิดนีย์ครับ

การไล่ล่าเงินทองอย่างบ้าคลั่ง 10

การไล่ล่าเงินทองอย่างบ้าคลั่ง

Pottsville by the sea

เดวิดใช้เวลาในแต่ละวันไปกับการสร้างความมั่งคั่ง ทั้งการเก็งกำไรในอสังหาริมทรัพย์เพื่อการลงทุน รถสปอร์ตคันหรู รวมถึงหุ้นและส่วนแบ่งต่างๆ

เขามักจะใช้แม้กระทั่งเวลาพักเที่ยงไปกับการเทรดหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ ซึ่งเป็นงานอดิเรกที่เขาหลงใหลมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่สมัยที่เขายังหาเงินเสริมจากการทำงานในร้านเบเกอรี่แถวบ้าน

เขามีเงินเก็บนับพันดอลลาร์ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำครับ

แต่ในภายหลังถึงได้มีการเปิดเผยว่า การเร่งหาเงินอย่างเอาเป็นเอาตายและการทำงานหนักขนาดนั้น คือวิธีที่เขาใช้เพื่อ "ลบภาพความทรงจำในอดีต" ออกไปจากใจ

โทนี่เองที่มองเห็นศักยภาพในตัวเขาก็คงจะมีความทะเยอทะยานแบบเดียวกันนั้น และเมื่ออดีตในฐานะเหยื่อของการถูกล่วงละเมิดเริ่มตามหลอกหลอนเขาจนความฝันที่วาดไว้เริ่มพังครืนลง มันจึงส่งผลกระทบต่อเธออย่างรุนแรง

แซลลี่เล่าต่อว่า:

“พอเรื่องคดีล่วงละเมิดทางเพศแดงขึ้นมา ชีวิตคู่ของพวกเขาก็ตึงเครียดมากอยู่แล้ว เขาถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง (PTSD) และเริ่มมีปัญหาติดเหล้า

ยอมรับว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอ แต่แทนที่จะพยายามช่วยหรืออยู่เคียงข้างเขา เธอกลับเอาแต่คร่ำครวญถึงการสูญเสียสามีที่แสนเพอร์เฟกต์ และเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นเหยื่อเสียเอง เธอรู้สึกอับอายที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา

จิตแพทย์คนหนึ่งของเดวิดเคยพูดกับเขาว่า ‘คุณก็รู้ใช่ไหมว่าทำไมโทนี่ถึงโกรธขนาดนี้... เพราะคุณไปทำลายความฝันของเธอเข้าไงล่ะ’ ซึ่งหลังจากที่เขาย้ายออกจากบ้าน เขาก็เลิกดื่มเหล้าโดยเด็ดขาด และไม่ได้แตะมันอีกเลยตลอดเก้าเดือนสุดท้ายของชีวิต”