Trapped inside a shell (9)  

(อัปเดต 1 Back to school)

ฮีโร่วิ่ง

ฮีโร่นั่งรอผม

สำหรับคนอ่านที่เป็นห่วงฮีโร่ ผมมีข่าวดีมาบอก

โรงเรียนเฉพาะทางที่อโศก ซึ่งเขาเคยเรียนอยู่ประมาณแปดเดือนในปีก่อน ก่อนที่พ่อแม่จะถอนเขาออกเพราะเรื่องเงิน ตัดสินใจรับเขากลับเข้าเรียน

แอนโทรหาครูที่โรงเรียน หลังจากทางโรงเรียนเคยโทรหาเธอมาก่อน

เธอบอกข่าวนี้กับเราสองสามวันหลังจากผมกลับมา

เธอได้รับแจ้งว่าตอนนี้รัฐช่วยออกค่าเล่าเรียนเพื่อช่วยพ่อแม่ที่มีลูกเป็นออทิสติก

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากจำนวนเด็กที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นออทิสติกเพิ่มขึ้นมากในช่วงนี้ โรงเรียนจึงมีรายชื่อรอเข้าเรียน

ครูบอกแอนว่าจะติดต่อมาอีกครั้งในอีกสองสามสัปดาห์

นี่น่าจะเป็นเรื่องดีมากสำหรับเขา เพราะตอนนี้ฮีโร่มีเพื่อนน้อยมาก

ไม่มีเด็กวัยเดียวกับเขามาหาที่บ้านเพื่อชวนออกไปเล่นเลย

เขาแทบไม่ได้ออกไปไหนด้วย แม้บางวันจะมีลุงแวะมารับเขาด้วยมอเตอร์ไซค์ระหว่างทางไปรับลูกตัวเองจากโรงเรียน

ฮีโร่ซึ่งมีด้านเด็กผู้ชายแบบลุย ๆ อยู่เต็มตัว ชอบมอเตอร์ไซค์และสนุกกับการนั่งรถ

เดือนนี้ป้าคนหนึ่งยังพาฮีโร่กับแม่ไปพัทยาแบบไปเช้าเย็นกลับเพื่อเล่นริมทะเลด้วย

เขายังได้ไปชายหาดกับญาติ ๆ ที่บางแสนด้วย

“เราใส่เสื้อชูชีพให้เขา แล้วเขาก็เล่นน้ำทะเลอยู่นานมากโดยไม่กลัวเลย”

แอนบอก

ฮีโร่ที่โรงเรียน

การกลับเข้าไปใช้ชีวิตในโรงเรียนอีกครั้งน่าจะทำให้ฮีโร่ได้รับการช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญเพื่อพัฒนาทักษะต่าง ๆ และได้มีเพื่อนวัยเดียวกัน

ตอนนี้ชีวิตของเขาเงียบเกินไป ราวกับว่าโลกทั้งใบลืมเขาไปแล้ว

แม่ของเขาทำหน้าที่ผู้ดูแลหลักของครอบครัวได้อย่างน่าชื่นชม แต่ผมสงสัยว่าเธอเริ่มรู้สึกหรือยังว่างานนี้เกินกำลังของเธอ

“ฉันมีปัญหาในการสอนบางอย่างให้เขา”

เธอเคยยอมรับในวันที่ผมแวะไปบ้านโดยไม่บอกล่วงหน้า

ผมเคยเห็นเธอนั่งคุยกับลูกชายตามลำพังในห้องนั่งเล่น

ถ้าปล่อยตามใจ เขาสามารถเล่นโทรศัพท์ของแม่ได้นานหลายชั่วโมง

แต่แม่ของเขายังคงพยายามอย่างอดทน หวังว่าสักวันเขาจะตอบสนอง

ตุ๊กบอกว่า แอนกลับไปติดต่อโรงเรียนอีกครั้งเพราะเห็นว่าฟรายเดย์ เด็กออทิสติกที่อยู่ลงไปตามตรอก มีพัฒนาการมากแค่ไหน

เรื่องของฟรายเดย์ยังแสดงให้เห็นด้วยว่าการช่วยเหลือตั้งแต่เนิ่น ๆ สามารถสร้างความแตกต่างได้

เช่นเดียวกับฮีโร่ เขาเคยเป็นเด็กที่ไม่พูดและต้องพึ่งพาคนอื่นอย่างมาก ก่อนที่พ่อแม่จะหันไปขอความช่วยเหลือจากภายนอก

ที่จริงฮีโร่อายุมากกว่าฟรายเดย์ไม่กี่เดือน แต่กลับได้รับความช่วยเหลือน้อยมาก

เพื่อนเล่นของผมเป็นเด็กที่มุ่งมั่น เลือกกิน และไม่ยอมใส่รองเท้า

ดังนั้นโรงเรียนมีงานใหญ่รออยู่ข้างหน้า

แอนกับฮีโร่

วันก่อน เมื่อผมแวะไปบ้านสองชั้นของแอนโดยไม่บอกล่วงหน้าอีกครั้ง เธอเรียกฮีโร่ลงมาหาผม

เขาปรากฏตัวตรงบันไดหน้าห้องนอนชั้นหนึ่ง มือถือเครื่องดื่มอยู่

ฮีโร่ใส่เสื้อผ้าชุดเดิมที่ใส่เล่นเมื่อวันก่อน และสวมแพมเพิร์สที่สกปรกมากจนห้อยลงมาถึงขา

“เดี๋ยวแม่อาบน้ำให้เขาก่อน แล้วจะส่งออกไปให้ไมเคิลเล่น”

แอนพูดอย่างอาย ๆ

ผมสงสัยว่าเธอไม่ได้ตรวจดูเขามาหลายชั่วโมงแล้ว และตอนนั้นเกือบบ่ายสองโมง

โดยปกติเธอดูใส่ใจเขาดี เธอมักอาบน้ำให้เขาก่อนปล่อยออกมาเล่นข้างนอก แม้บางครั้งเขาจะแอบหนีออกจากบ้านและวิ่งลงตรอกไปเล่นเอง

แอนคงกังวลว่าฝรั่งคนนี้ซึ่งมาพร้อมค่านิยมแบบโลกที่หนึ่งกำลังตัดสินเธออยู่

แต่หน้าที่ของผมไม่ใช่ทำให้ชีวิตของเธอยุ่งยากขึ้น

ผมแค่อยากร่วมเดินทางไปด้วยกันและช่วยแบ่งเบาภาระของเธอเท่าที่ทำได้

ถ้าผมมีอะไรที่อยากพูดจริง ๆ ผมก็ลองคุยกับตุ๊กก่อนเสมอ แล้วให้เธอช่วยถ่ายทอดความกังวลของผม

พ่อของเขาเดินไปเดินมาในบ้าน สูบบุหรี่และจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

แต่ตอนนี้ผมชินแล้ว

ทุกวันมีเรื่องใหม่ ๆ และผมคงเขียนเรื่องนี้ต่อไปได้ไม่มีวันจบ

วันนี้ตอนฮีโร่แอบออกมาหาผม แม่ของเขาเดินตามออกมาจากตรอกเพื่อพาเขากลับบ้านไปอาบน้ำ

หลังจากเราวิ่งขึ้นลงถนนในโหมดนักบินด้วยกัน 20 นาที เขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าผม รอให้ผมอุ้ม

เมื่ออยู่ในอ้อมแขนผม เขายื่นมือไปหาแม่ แล้วดึงเราสามคนเข้าหากัน

ผม ฮีโร่ในอ้อมแขน และแม่ของเขา

เขาทำแบบนี้หลายครั้ง ราวกับกำลังพยายามส่งข้อความว่าเขาอยากให้เราสามคนมาอยู่ด้วยกัน

“เขาอยากให้เราคบกัน”

ผมบอกแอนอย่างเจ้าเล่ห์นิด ๆ

“แม่ว่าเขาแค่อยากให้เราเล่นด้วยกัน”

แม่ของเขาตอบ ดึงผมกลับลงมาสู่โลกแห่งความจริง

ออทิสซึมยังมีเรื่องลึกลับอีกมากมาย

ผมมักสงสัยว่าฮีโร่ยังมีอะไรอีกมากแค่ไหนที่รอให้เราเห็น เมื่อเขาได้รับความช่วยเหลือที่สมควรได้รับ

เวลาจะเป็นคนตอบ เมื่อเขากลับเข้าโรงเรียนและได้รับการดูแลกับการรักษาที่ต้องการ แม้ว่าพัฒนาการอาจค่อย ๆ เกิดขึ้นทีละน้อยมากกว่าจะเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

เขาเป็นเด็กที่มุ่งมั่นอยู่แล้ว และรู้ว่าอะไรทำให้ตัวเองมีความสุข

ผมรู้สึกเหมือนเรากำลังพยายามทำความเข้าใจว่าเขาต้องการอะไร ไม่ใช่เพียงเพราะหน้าที่การดูแลบังคับให้เราทำ แต่เพราะมันเป็นสิ่งที่คนเราทำกัน

แต่ถ้าผมสามารถมองเข้าไปในหัวของเขาได้ เขาอาจพูดว่า

“ไม่ต้องห่วง เล่นกันเถอะ”