Trapped inside a shell (10)

อัปเดต 2 เรื่องขโมยเล็ก ๆ น้อย ๆ

ฮีโร่เล่นหน้าร้านตุ๊ก บนและล่าง

ความรู้สึกที่ผมมีต่อฮีโร่กำลังถูกทดสอบจากพฤติกรรมขโมยของเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา รวมถึงสัญญาณว่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่ของเขากับตุ๊กกำลังตึงเครียด

เรื่องเริ่มขึ้นในเช้ากลางเดือนมิถุนายน เมื่อตุ๊กส่งข้อความมาบอกผมว่าฮีโร่ออกมาเล่นแล้ว

เธอจะแจ้งผมทุกครั้งที่เด็กโผล่มาบนทางเท้าตรงจุดที่เธอขายขนมน้ำแข็งไส

บ้านไม้สองชั้นของเขาอยู่ในตรอกสั้น ๆ เขามักหนีออกจากบ้านมาวิ่งเล่นข้างนอก และบางครั้งก็ใช้เวลานานกว่าที่แม่จะออกมาตามกลับ

ตอนผมไปถึงก็เลย 11 โมงแล้ว และตุ๊กบอกว่าเด็กวิ่งขึ้นลงในโหมดนักบินมาหลายชั่วโมงแล้ว

ครอบครัวของเขาปล่อยเขาแบบนั้นไม่ใช่เรื่องผิดปกติ

เขามีพี่น้องอีกสี่คน แต่ไม่มีใครเอาน้ำหรือขนมออกมาให้เจ้าหนูนักวิ่งของเราเลย

ถ้าฮีโร่จะกินหรือไม่ก็อีกเรื่อง เพราะจนถึงตอนนั้นเขาปฏิเสธทุกอย่างที่ผมเสนอให้

เขาเห็นผมยืนอยู่บนทางเท้าและดูเหมือนจำผมได้

แต่แล้วเขาก็หันหลังกลับและวิ่งต่อ

แววตาของเขาดูห่างเหิน ราวกับถอนตัวออกจากสิ่งรอบตัวและเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเอง

หรือบางทีเขาอาจแค่เหนื่อย

ผมตามเขาไป อุ้มเขาขึ้นมา แล้วพาไปห้องสมุดแถวท้ายถนน

เราพยายามเบียดผ่านลูกค้าที่กำลังพลุกพล่านอยู่ตรงร้านก๋วยเตี๋ยวหัวมุม และร้านขายของแห้งที่ผมรู้ว่าฮีโร่ชอบหยิบเครื่องดื่มกับขนมกินเองโดยไม่ต้องขอ

ถ้าเจ้าของร้านสกัดเขาไม่ทัน ฮีโร่จะคว้าของแล้ววิ่งหนีออกจากร้าน

ต่อมาแอนต้องลงมาจ่ายเงินแทน

ผมเคยเห็นเหตุการณ์คว้าของแล้ววิ่งหนีแบบนี้มาหลายครั้ง

ฮีโร่เก่งในการหยิบของกินเองเสียจนบางครั้งเขายังลากเก้าอี้มาวาง ปีนขึ้นไป แล้วหยิบกระปุกขนมพลาสติกจากชั้นลงมา ก่อนที่ใครจะทันห้าม

ถ้าแอนไวพอ เธอจะกำลังวิ่งตามลูกชายมาและมาถึงร้านขณะที่เขายังอยู่ข้างใน

ถ้าไม่ทัน เธอจะรู้เมื่อเขากลับถึงบ้านว่าหยิบของโดยไม่ได้จ่ายเงิน

แล้วเธอจะเดินเท้าเปล่าลงไปที่ร้านเองเพื่อชำระเงิน

ในห้องสมุดมีเด็กประมาณครึ่งโหลรวมตัวกันอยู่ที่โต๊ะกับผู้หญิงวัย 40 กว่า ซึ่งดูแลเด็ก ๆ ในช่วงกลางวัน

ฮีโร่เล่นสั้น ๆ ที่เคาน์เตอร์ร้านค้าเล่นสมมติซึ่งตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่ง

พอเบื่อ เขาก็หันกลับมาหาผม

แล้วเห็นขวดน้ำอัดลมอยู่ใกล้ประตู

ชั่วพริบตาเดียว เขาคว้ามันแล้ววิ่งออกประตูไป

ผมสงสัยว่าเด็กคงรู้ว่าไม่ควรหยิบของของคนอื่น

แต่เขากระหายน้ำ และในเมื่อเขาพูดไม่ได้...

ผมตามเขาไปตามทางเท้า และพบว่าเขาเปิดขวดไปแล้วและกำลังกระดกดื่มอึกใหญ่ ๆ

เขาจ้องผมเหมือนจะถามว่า

“แล้วคุณจะทำอะไรกับผม?”

ผมแทบไม่เคยบอกฮีโร่ว่าต้องทำอะไร นอกจากเวลาที่เขาหยิบของที่กินไม่ได้ เช่น ดินจากพื้น แล้วเอาเข้าปาก

ตอนนั้นผมเสียดายที่ไม่ได้พยายามสอนเขาให้มากกว่านี้

จากนั้นเขาก็วิ่งกลับบ้านพร้อมขวดน้ำ และไม่กลับมาอีก

ผมเดินกลับไปที่ห้องสมุดและถามว่ามีใครสังเกตไหมว่ามีเครื่องดื่มหายไป

ผมเสนอจะจ่ายเงินให้เจ้าของของที่วางไว้ตรงนั้น เพราะตอนนี้มันไม่เหลือแล้ว

บรรณารักษ์ถามเด็ก ๆ

ปรากฏว่ามีคนทิ้งขวดนั้นไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ดังนั้นมันจึงไม่มีเจ้าของแล้ว

ผมบอกตุ๊กเรื่องที่เกิดขึ้น และเธอก็ไปบอกพี่ชายคนหนึ่งของฮีโร่

เขายกมือไหว้ขอบคุณผมที่เสนอจะจ่ายเงิน