อย่าเพิ่งหันมาดู! เรื่องกระโดดสะพานที่ไม่ได้กระโดด (ตอนที่ 2)

ปรเสริฐกำลังเถียงกับพี่สาว

“ส่งโดรนขึ้นไปไม่ได้”
“ทำไมไม่ได้”
“ตำรวจไม่ให้”
“โดรนของฉัน ฉันแค่อยากดูใกล้ ๆ”
“ก็ดูจากตรงนี้สิ”
“แล้วนั่นใคร”
“เจ้าหนี้”
“มาทำไม”
“เขามาเอาบ้าน”
“ทำไม”
“สมชายถือกุญแจบ้านอยู่”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขา”
“เขาจะมายึดบ้านน่ะสิ ฉันไม่อยู่ทีไร ทุกอย่างก็เละหมด”
“แล้วเขารู้ได้ไงว่าเราอยู่ที่นี่”
“นักข่าวบอกเขา”
“นักข่าวรู้ได้ไง”
“สมชายโทรบอก”
“เออ ก็แน่นอนอยู่แล้วสิวะ ไอ้บ้านั่นอยากมีคนดู เราก็กลายเป็นขบวนแห่ศพของมันไปแล้ว”
เธอมองไปที่ผู้ชายคนใหม่
“แกนี่ก็เลือกเก่งนะ หัวล้าน แล้วก็ไอ้นั่นใหญ่...สเปกแกเลย แล้วก็ต้องรวยด้วย”
“ตอนนี้เขาไม่รวยแล้ว”
“แล้วคนใหม่เป็นไงบ้าง”
เธอหัวเราะ
“หัวล้าน ไอ้นั่นใหญ่ แล้วก็รวย”
“เขารู้ไหมว่าเธออยู่ที่นี่”
“ฉันบอกเขาว่ามีนัดกินข้าว”
“งั้นหลบกล้องทีวีไว้ก็ดี”
“ฉันไลฟ์เฟซบุ๊กได้ไหม”
“อย่าเลย เจ้านายแกเห็นเข้า”
“แล้วไง เขาจะสนทำไม”
“เขาก็จะคิดว่าชีวิตแกเละเทะ”
“คนที่อยู่บนสะพานคือมัน ไม่ใช่ฉัน!”
“แล้วเด็ก ๆ อยู่ไหน”
“เตะบอล”
“หมายความว่าเขาไม่ได้ชวนเด็ก ๆ มาด้วยเหรอ”
ลูกคนเล็กโทรมาบ่นว่า พ่อยังไม่เอาโทรศัพท์กลับมาให้
“แล้วทำไมไม่ให้มันมารับเอง”
“ฉันบอกว่าจะจัดการเอง”
“เออ แน่นอนอยู่แล้ว แกพูดอย่างนี้ทุกที ลูกแกไม่รู้เรื่องชีวิตหรอก รู้จักอยู่สองอย่าง เตะบอลกับนั่งแหมะอยู่บนโซฟา”
“ฉันตั้งขอบเขตให้ลูกนะ เด็กสมัยนี้มันต่อต้าน จะไปสั่งมันทุกอย่างไม่ได้”
“ขอบเขตของแกกว้างจนรถบรรทุกขับผ่านได้เลย”
“แล้วแกเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องเลี้ยงลูกหรือไง ดูลูกแกสิ ยาเสพติด แฟนท้อง...”
“เรายังไม่รู้เลยว่าเขาท้องจริงหรือเปล่า”
“แล้วถ้าท้องจริง แกจะทำยังไง”
“ก็ให้แม่เขาดูแลสิ”
“ผู้ชายพวกนี้นี่นะ”
เธอมองไปทางสะพาน
ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมาเลย

นักข่าวกำลังคุยอยู่กับท้าวแชร์
“เขาติดเงินเท่าไหร่”
ท้าวแชร์มองหน้าเขา
“วงไหน”
“หมายความว่าไง วงไหน”
“มีสองวง”
“สองวง?”
“วงเก่ากับวงใหม่”
“แล้วสมชายอยู่ในวงไหน”
“ทั้งสองวง”
นักข่าวหยิบโทรศัพท์ออกมา
“เท่าไหร่”
“อย่าจด”
“ทำไม”
“เดี๋ยวคนก็คิดว่าฉันเป็นนายทุนเงินกู้”
“ไม่ใช่หรือ”
“ฉันเป็นท้าวแชร์”
“มันต่างกันยังไง”
“ไม่รู้หรือ”
“รู้ว่าเล่นแชร์คืออะไร”
“งั้นจะถามทำไม”
“ผมอยากให้คุณอธิบาย”
“ฉันไม่อธิบายให้นักข่าวฟัง”
“ทำไม”
“พวกคุณไม่เข้าใจ”
ท้าวแชร์มองไปทางสะพาน
“ฉันจ่ายแทนมันไปหนึ่งงวดแล้ว”
“เพราะมันไม่จ่าย?”
“เพราะมันจ่ายไม่ได้”
“ทำไมจ่ายไม่ได้”
“มันอยู่บนนั้น”
“เพราะอย่างนั้นเหรอ”
“เปล่า เพราะมันไม่มีเงิน”
นักข่าวขมวดคิ้ว
“ถ้ามันตายล่ะ”
ท้าวแชร์ถอนหายใจ
“มันตาย ฉันก็ยังมีวงแชร์อยู่”
“แล้ว?”
“แล้วเงินงวดของมันก็ยังขาดอยู่”
“คุณก็ต้องจ่าย?”
“แน่นอน”
“เท่าไหร่”
“แล้วแต่งวด”
“งวดไหน”
“อย่าจด”
“ผมยังไม่ได้จดอะไรเลย”
“นักข่าวก็พูดอย่างนี้ทุกคน”
นักข่าวยิ้ม
“สรุปคุณเป็นห่วงเรื่องเงิน”
“ฉันเป็นห่วงวงแชร์”
“แล้วบ้านล่ะ จะเป็นยังไง”
ท้าวแชร์มองเขา
“บ้านไหน”
“บ้านสมชาย”
“ไปถามเจ้าหนี้สิ”
“เขาอยู่นั่น”
ท้าวแชร์มองไปทางนั้น
“ฉันไม่รู้จักเขา”
“ไม่เคยเจอกัน?”
“ไม่เคยคุยกันจริง ๆ”
“เขาก็ติดเงินอยู่เหมือนกัน”
“รู้”
“แล้วถ้าสมชายตายล่ะ”
“เขาก็รอคิวไป”
นักข่าวหัวเราะ
“พวกคุณสองคนไม่ถูกกันสินะ”
“เขาเป็นเจ้าหนี้”
“แล้วคุณเป็นอะไร”
“ฉันเป็นท้าวแชร์”
“แล้วมันต่างกันยังไง”
ท้าวแชร์คิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เอกสารคนละแบบ”
เจ้าหนี้เดินเข้ามา
“คุยอะไรกัน”
ท้าวแชร์ไม่ตอบ
เจ้าหนี้หันไปหานักข่าว
“คุณรู้จักเขาไหม”
“ไม่”
“งั้นเขาก็รอคิวไปสิวะ”
ท้าวแชร์หันไปมอง
“คิวอะไร”
“เงินของฉัน”
“มันก็ติดเงินฉันเหมือนกัน”
“รู้”
“รู้?”
“ใคร ๆ ก็รู้”
“เท่าไหร่”
“ไม่ใช่เรื่องของคุณ”
“มันเป็นเรื่องของฉัน! ฉันเป็นเจ้าหนี้มัน แล้วมันก็ต้องจ่ายเงินให้ฉัน”
ท้าวแชร์มองไปทางสะพาน
“ฉันอยากคุยกับมัน”
“ฉันก็อยากคุย”
นักข่าวมองชายสองคน
“คุณมีเบอร์มันไหม”
“ไม่มี” เจ้าหนี้ตอบ
“ฉันมี” ท้าวแชร์ตอบ
เจ้าหนี้หันขวับ
“คุณมีเบอร์มัน?”
“มี”
“เอามาให้ฉัน”
“ไม่”
“ทำไม”
“ฉันจะคุยกับมันก่อน”
“คุยเรื่องอะไร”
“เรื่องวงแชร์”
“ฉันจะคุยเรื่องบ้าน มันมีทอง”
นักข่าวหูผึ่ง
“ทองอะไร”
ชายทั้งสองไม่ตอบ
ภรรยาที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรได้ยินเข้า

“ทองอะไร ฉันนึกว่ามันขายไปแล้ว”
เจ้าหนี้มองเธอ
เธอมองเขา
ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมาเลย