อย่าเพิ่งหันมาดู! เรื่องกระโดดสะพานที่ไม่ได้กระโดด (ตอนที่ 1)

สมชายกับวันนัดบนสะพาน

สมชายคิดว่าวิวก็ดีนะ

แต่อากาศเย็นกว่าที่คิด

เขาเช็กกระเป๋าอีกที

เสื้อกันหนาว

แซนด์วิช

น้ำ

โทรศัพท์

สองชั่วโมงเหลือ ๆ

สองชั่วโมงน่าจะพอ

จริง ๆ เขายังไม่ได้ตัดสินใจด้วยซ้ำว่าจะกระโดดตรงไหน

ต้องลองดูก่อนว่ามันเป็นยังไง

สะพานสูงพอ อันนี้สำคัญ

เขาเช็กมาแล้ว

เขาเช็กด้วยว่าตำรวจจะขึ้นมาถึงตรงไหนไม่ได้บ้าง ตรงที่เขานั่งอยู่ตำรวจคงขึ้นมาลำบาก

ดี

เตรียมตัวมาขนาดนี้แล้ว จะให้ตำรวจมาคว้าตัวไปตั้งห้านาทีแรกไม่ได้

ก่อนหน้านี้เขาเดินเข้าไปที่ร้านพร้อมกระเป๋ากับถุงมือ เจ้าของร้านเห็นหน้าเขาปุ๊บก็ถามเลย

“สะพาน?”

“ใช่”

“ครั้งแรก?”

“ใช่”

เจ้าของร้านพยักหน้า เหมือนสมชายเพิ่งบอกว่าเอาที่ชาร์จโทรศัพท์อันหนึ่ง

“พาสตรามีไหม?”

“อะไรนะ?”

“ดีที่สุดสำหรับคนจะกระโดด”

“ทำไม?”

“กินง่าย”

“อาหารไทยกินยากเหรอ?”

เจ้าของร้านมองเขา

“จะนั่งกินก๋วยเตี๋ยวบนสะพานได้ไหมล่ะ?”

สมชายคิดดู

“ไม่ได้”

“นั่นไง”

เขาเลยเอาพาสตรามา

ร้านแบบนี้ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดทั่วเมือง ตามจุดต่าง ๆ ที่พวกชอบโดดสะพานประชดชีวิตไปทำคอนเทนต์เรียกร้องความสนใจ  

ตอนเขาเข้าไป เจ้าของร้านมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนช่างตัดเสื้อ  

คุยกันเรื่องแซนด์วิชจบ เจ้าของร้านก็หันไปที่ร้องเท้า

“รองเท้าล่ะ? เอารองเท้าปีนเขาไหม? มีคู่หนึ่งอยู่ข้างหลัง ขนาดน่าจะพอดี”  

“ต้องเอามาคืนไหม?”  

“ไม่ต้องหรอก คนถัดไปเราจะเก็บไว้อีกคู่ให้เขา”

สมชายมองเขา

“แต่ถ้าว่างวันไหน...”

คนขายมองเขาอีกที ตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังประเมินว่าวันนี้เขาจะกระโดดจริงหรือเปล่า

สมชายเริ่มหงุดหงิด

เขามาที่นี่จะกระโดดสะพาน ไม่ได้มาซื้อของเล่น

ถัดมาตามรายการเช็กลิสต์ เจ้าของร้านยังบอกอีกว่า ถ้าอยากได้เบียร์ มีร้านอีกแห่งอยู่ข้างวัด

สมชายยังไม่อยากกินเบียร์

ยัง

ไว้ให้ใครไปซื้อทีหลังก็ได้

มีเบอร์นักข่าวโทรทัศน์อยู่แล้ว ตอนนี้เขาสั่งคนได้  

แค่ขึ้นมานั่งอยู่บนสะพานแล้วขู่ว่าจะกระโดด ก็มีคนต้องทำตามที่เขาบอก

ตำรวจต้องมา

นักข่าวต้องมา

คนอื่นต้องมาดู

เขาจะให้ใครไปไหน ให้ใครทำอะไร ก็เริ่มมีคนฟัง

เขามองลงไปข้างล่าง

คนเริ่มมากันได้สวย

เห็นเมียแล้ว

ไอ้น้องเมียก็มา

เขาไม่ได้เชิญมันนะ

แต่ปรเสริฐก็คือปรเสริฐ ต้องมาอยู่แล้ว

มันมีโดรน แล้วก็ชอบเอามาอวด แม้แต่งานสำคัญแบบนี้ก็ไม่เว้น

หมกมุ่นเรื่องเทคโนโลยีอยู่ได้

บินเล่นรอบบ้าน

บินเหนือสนามฟุตบอล

เคยบินชนต้นไม้ทีหนึ่ง ยังโทษต้นไม้อีก

สมชายเห็นตำรวจแล้ว

เห็นนักข่าวโทรทัศน์แล้ว

เห็นหัวหน้ากลุ่มเล่นแชร์แล้ว

ดี

แล้วก็เห็นเจ้าหนี้นอกระบบด้วย

ดีมาก

เดี๋ยวทุกคนก็ได้ดูเขากระโดด แล้วค่อยนั่งคำนวณกันว่าเสียหายกันคนละเท่าไร

เขาสงสัยว่าเจ้านายอยู่ไหน

คิดแล้วหงุดหงิด

ทำงานกันมา 25 ปี น่าจะมาส่งกันถึงสะพานหน่อย  

แต่ฝ่ายบุคคลมาแทน  

เจ้านายส่งฝ่ายบุคคลมา — เขาสำคัญไม่พอหรือไง?

ครั้งสุดท้ายที่เขาเจอผู้หญิงฝ่ายบุคคลก็คือตอนบริษัทเลิกจ้างเขาในฐานะพนักงานประจำ แล้วเปลี่ยนเป็นสัญญารายปี

แจ้งล่วงหน้าหนึ่งเดือน

หลังจากทำงานมา 25 ปี

โคตรน้ำใจเลยเนอะ

แล้วเงินตอบแทนอายุงานก็เลิกจ่ายเป็นทองแล้ว

เงินสด

เดี๋ยวนี้ทุกอย่างเป็นเงินสดหมด

อย่างน้อยก็ยังได้เงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ

ผู้หญิงฝ่ายบุคคลยังเตือนให้เขาดูแลเช็คดี ๆ

“อย่าทำหายนะคะ”

เขามองหน้าเธอ

“ถ้าทำหายระหว่างทางไปธนาคาร เราออกใบใหม่ให้ไม่ได้นะคะ”

เขาคิดในใจ

นี่เขาดูเหมือนเด็กหรือไง?

ตั้งแปดล้านนะ ไม่ใช่เงินเด็ก ๆ

แต่ตอนนี้ก็เหลือไม่มากแล้ว

ชีวิตก็อย่างนี้แหละ

ต้นปีเขาเอาเงินล้านหนึ่งไปซื้อทอง ตอนนั้นราคาก็แพงจะตายอยู่แล้ว

เขาบอกเมียว่าอย่าซื้อ

แต่เมียไม่เคยมีทองมาก่อน ก็คงอยากได้ไว้กับตัว อยากเอามือกอดทองกองนั้นไว้แน่น ๆ

ผู้หญิงก็ชอบทองกันอย่างนี้แหละ

ตอนนี้ทองราคาตกไปประมาณแสนหนึ่ง

เอาไปเลย

เขาไม่ว่า

ขออย่างเดียว อย่าเอาไปให้ไอ้ผู้ชายคนใหม่ก็แล้วกัน

สมชายมองลงไปอีกครั้ง

ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมาเลย

ตำรวจยืนอยู่ตรงนั้นแท้ ๆ แต่ไม่ยอมมองขึ้นมา

มันไม่เป็นมืออาชีพเลย

เขาเป็นคนเรียกตำรวจมาเอง

เรียกสถานีโทรทัศน์มาเอง

จัดคนดูมาเอง

แล้วจะเอาอะไรอีก?

เขามองแซนด์วิช

หรือจะขออีกอันดี

สองอันเลยก็ได้

มีเสบียงไว้ก็ไม่เสียหาย

เขามีเบอร์นักข่าวอยู่แล้ว

หรือจะให้ตำรวจไปซื้อให้ก็ได้

ร้านคนจะกระโดดก็ได้

ร้านขายของข้างวัดก็ได้

ร้านนั้นมีเบียร์ขาย

เขารู้จักตั้งแต่สมัยเป็นเณร

เสบียงลับ ๆ

สมัยก่อน

เขาสงสัยว่านักข่าวจะเอาเขาออกโทรทัศน์ไหม

ก็น่าจะเอานะ

เขาหวังว่าจะได้ออก

ตำรวจชั้นผู้น้อยโทรหาเจ้านาย

“จ่าครับ เรามี 10-11”

“อะไร?”

“10-11 ครับ”

“ให้ตายเหอะ พูดภาษาคน”

“คนจะกระโดดครับ”

“ที่ไหน?”

“สะพานพระรามแปดครับ”

“โอโห อาทิตย์นี้แม่งคนที่สองแล้ว”

“นักข่าวมาด้วยครับ เมียก็มา”

“รู้ข่าวเร็วขนาดนั้นได้ยังไง?”

“เขาโทรเรียกมาเองครับ”

“คนจะกระโดดโทรเรียกเอง?”

“ครับจ่า”

เออ ก็แน่นอนอยู่แล้วสิวะ แล้วเสียงอะไร?”

“กองเชียร์ครับจ่า”

“หมายถึงพวกที่อยู่ใต้สะพานน่ะเหรอ?”

“ครับจ่า”

“มันไปหาพวกนั้นมาได้ยังไงวะ?”

“เจ้าของร้านคนจะกระโดดแนะนำมาครับ พวกนี้เขาไปตามงานพรรคสีน้ำเงินกับเสื้อแดง…”

“เออ ๆ รู้แล้ว ๆ”

“…แล้วก็ตามคนจะกระโดดด้วยครับ”

“แล้วมันตะโกนว่าอะไร?”

“สมชาย ลงมา ๆ ยังไม่สายครับ”

“มันจ่ายเท่าไหร่?”

“ร้อยบาทต่อชั่วโมงครับ”

“ขี้เหนียว แล้วกี่คน?”

“ตอนนี้สามคนครับ เขาบอกว่าเดี๋ยวอาจมีเพื่อนมาเพิ่ม”

“จ่ายเหมา?”

“ครับจ่า”

“กี่ชั่วโมง?”

“สองชั่วโมงครับ”

“งั้นก็แสดงกันสองชั่วโมงนั่นแหละ ไปคุยแล้วจัดการซะ”

“ครับจ่า”

“เช็กร้านคนจะกระโดดหรือยัง?”

“เช็กแล้วครับ”

“ซื้ออะไร?”

“พาสตรามีกับน้ำครับ”

“อย่างอื่น?”

“มีโทรศัพท์ครับ”

“รู้ได้ไง?”

“นักข่าวช่องสามบอกครับ สมชายโทรหาเขาเอง”

"ช่างเย็ด แน่นอนอยู่แล้ว"

จ่าเงียบไปครู่หนึ่ง

“มีแฟนคลับคนอื่นอีกไหม?”

“เมียครับ น้องเมีย ฝ่ายบุคคล”

“หมาล่ะ?”

“จ่า?”

“ให้ตายสิ มันเลี้ยงหมาไหม?”

“มีครับ อยู่บ้าน แต่สมชายมีกุญแจ”

“ส่งคนไปเอาหมามา”

“ทำไมครับ?”

“เผื่อมันยอมลงมาเพราะหมา”

“จ่า”

“อะไรอีก?”

“น้องเมียมันอยากส่งโดรนขึ้นไปครับ”

“ไม่ได้”

“มันมีกล้องครับ”

“ไม่ได้”

“บอกว่าจะได้ดูใกล้ ๆ”

“ไม่ได้ ถ้าเราจะส่งโดรนขึ้นไป ก็ต้องเป็นโดรนของเรา”

“จ่า”

“แล้วฉันก็ต้องไปแจ้งเมือง แจ้งพวกการบินอีก ขี้เกียจ”

“จ่า?”

“อะไร?”

“มีรถกู้ภัยมาสองคันแล้วครับ”

จ่าถอนหายใจอีกครั้ง

“อ้อ”