บ้านนี้มีแต่เรื่อง (10)

เปิดบานประตูเอาไว้

ผมเคยแวะไปโดยไม่บอกล่วงหน้า แล้วพบว่า Hero กับแม่ของเขาหลับอยู่บนโซฟา กอดกันแน่น

ภาพแบบนั้นทำให้ผมสบายใจและรู้สึกอบอุ่น

ผมไม่รบกวนพวกเขา ปั่นจักรยานกลับบ้าน แล้วค่อยกลับมาใหม่ทีหลัง

สิ่งที่ทำให้ผมไม่สบายใจกว่าคือภาพที่ Hero เวลาออกไปข้างนอกกับผม ดูเหมือนถูกขังอยู่ในโลกของตัวเอง

สิ่งผิดปกติที่เขามองเห็น ซึ่งจิตใจของเขาส่งเข้ามา ดูเหมือนจะถาโถมจนสิ่งต่าง ๆ ที่ผมพยายามเอามาเบี่ยงเบนความสนใจไม่อาจสู้ได้

ขณะที่เขากวาดตามองไปรอบ ๆ เขาดูเหมือนกำลังมองทะลุทุกสิ่ง

รวมทั้งผมด้วย

ไม่กี่อึดใจต่อมา ช่วงเวลาที่น่ากังวลนั้นก็ผ่านไป และเขาก็กลับมาอยู่กับเราอีกครั้ง

นายกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ไอ้หนู?

เปิดให้ผมเข้าไปสักครั้งได้ไหม ผมจะได้ช่วยคุณ

บางวันมือของเขาจะบิดเกร็งขึ้นมา แล้วอีกไม่กี่อึดใจก็คลายออก

พระเจ้า นั่นมันอะไรกัน?

เขาชอบเล่นแน่นอน แต่ก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันอยู่คนเดียวด้วย

เขาเล่นโทรศัพท์ที่หาเจอในบ้าน ทั้งของแม่และของพี่น้อง

เขายังชอบต่อจิ๊กซอว์ แต่โทรทัศน์จะไม่ค่อยดึงดูดความสนใจเขาเท่าไร

วันหนึ่งผมไปถึง แล้วพบว่าแม่ของเขา — ขอพระเจ้าอวยพรเธอ — ให้เขาทำงานพับผ้าอย่างที่ผมเล่าไปแล้ว

“ฉันกำลังฝึกให้เขาช่วยงานบ้าน” เธอบอก

ผมบอกตัวเองว่า การฝึกวินัยหรือการให้เขารับมือกับเรื่องยาก ๆ ในชีวิตประจำวัน ล้วนต้องดีต่อพัฒนาการทางความคิดของเขา

ซึ่งนั่นยิ่งทำให้การตัดสินใจให้เขาออกจากโรงเรียนเป็นเรื่องน่าเศร้า