Dangling a carrot (Part 1, final)

ธีร์นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่ แกไม่อยากได้แบบนี้บ้างเหรอ?

หมอเน้นย้ำกับแม่ว่า ตัวผู้ป่วยจะต้องสมัครใจเข้ารับการบำบัดด้วยตัวเอง เพราะถ้าโดนบังคับมา ธีร์ก็อาจจะเกิดความดื้อรั้นและหันกลับไปเสพยาซ้ำได้อีก 

หมอจึงบอกให้แม่ลองไปพูดคุยและสอบถามลูกชายดูตรงๆ ก่อนว่าจะยอมเปิดใจเข้ารับการบำบัดรักษาไหม

ตอนแรกธีร์มีท่าทีลังเลและระแวง แม่เล่าให้ผมฟังว่า "จริงๆ แล้วธีร์อยากเลิกยา แต่เขายังกลัวว่าตำรวจจะตามไปจับเขาถึงที่โรงพยาบาล" 

จากนั้นแม่ต้องคอยพูดปลอบใจลูกชายว่า "มันไม่เหมือนกันนะลูก ตำรวจจะบุกเข้าไปจับคนในโรงพยาบาลไม่ได้หรอก" 

นอกจากนี้เธอยังพยายามให้ลูกชายมองเห็นผลประโยชน์ที่จะตามมาหากเขาหายดีและสามารถกลับเข้าสู่สังคมได้ 

แม่พูดจูงใจให้เขาเห็นอนาคตว่า ถ้าเขามีงานทำ เขาก็จะมีเงินเป็นของตัวเองและไม่ต้องมาคอยขอเงินแม่กินไปวันๆ อีก 

แม่ไม่ได้พูดถึงยาเลย แต่พูดถึงอนาคตแทน

ซึ่งธีร์ฟังแล้วก็ชอบใจเพราะลึกๆ เขาก็อยากเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตัวเองบ้าง และเขาเข้าใจว่าการรักษาตัวจะช่วยให้ร่างกายของเขากลับมาแข็งแรงพอที่จะออกไปทำงานข้างนอกได้

แม่พยายามใช้คำพูดที่นุ่มนวลในการเกลี้ยกล่อมให้ลูกชายเข้าใจ แต่เพื่อความมั่นใจว่าวิธีหว่านล้อมแบบอ้อมๆ หวานๆ จะได้ผล แม่ก็ยังมีเพื่อนบ้านอย่าง "เต้" คอยมาช่วยเสริมทัพตรงนี้อีกแรง 

เต้ชอบพูดคุยกับธีร์ด้วยน้ำเสียงทื่อๆ ห้วนๆ ตามประสาผู้ชายคุยกัน 

แต่ถ้าพูดกันตามตรง เต้เองก็หมดความอดทนกับพฤติกรรมของธีร์เต็มทน ที่วันๆ 

เอาแต่เสพยาจนเสียเวลาชีวิตไปเปล่าประโยชน์ โดยไม่ยอมทำมาหากินอะไรเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของแม่เลย