It’s no resort (Part 1, final)

หน้าตึกหลักโรงพยาบาลธัญญารักษ์

ผมแอบเข้าไปเช็กข้อมูลในเว็บไซต์ของโรงพยาบาลดู พบว่าค่ารักษาพยาบาลแพงถึงสัปดาห์ละ 5,000 บาท ซึ่งนั่นเป็นราคาสำหรับห้องผู้ป่วยรวมแบบไม่มีเครื่องปรับอากาศ 

ลำพังคนอย่างแม่จะไปหาเงินจำนวนมากมายขนาดนี้มาจากไหน เพราะหมอคงไม่ได้ให้อยู่รักษาตัวแค่สัปดาห์เดียวแน่ๆ ทางโรงพยาบาลกำหนดให้ธีร์ต้องอยู่บำบัดรักษายาวนานเป็นหลายเดือน ที่นี่เป็นสถานบำบัดของรัฐ ไม่ใช่สถานพักฟื้นหรูที่เข้าออกได้ตามใจ

แต่แม่ยังโชคดีอยู่บ้าง เพราะในวันที่พาลูกชายไปส่งตัวในวันนั้น หมอประเมินสภาพร่างกายและจิตใจของธีร์แล้วเห็นว่าย่ำแย่มาก 

จึงตัดสินใจสั่งย้ายเขาเข้าห้อง ICU ทันที และตามนโยบายของภาครัฐ ผู้ป่วยฉุกเฉินที่ถูกส่งตัวเข้าห้อง ICU จะได้รับข้อยกเว้นไม่ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาล 

เนื่องจากระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า หรือสิทธิบัตรทอง (30 บาทรักษาทุกโรค) จะเข้ามาครอบคลุมและดูแลค่าใช้จ่ายในส่วนนี้ทั้งหมด 

โดยปกติผู้ป่วยจะมีสิทธิ์ใช้โควตาเข้ารับการบำบัดรักษาตัวได้สองครั้งต่อปี เพราะในความเป็นจริง มีผู้ป่วยบางคนที่พอออกจากโรงพยาบาลแล้วก็หลุดกลับไปเสพซ้ำอีก จนต้องถูกส่งกลับมารักษาตัวใหม่อยู่ดี