Small victories  (Part 1, final)

คนอื่นเค้ามีงานทำหรือมีแฟนกันหมดแล้ว’ ผมตอบตรงๆ ให้มันรู้ซะเลย

‘อีกอย่าง ถ้าแฟนผมมัวแต่เล่นยา เค้าจะดูแลผมไม่ไหว ทุกอย่างก็คงจบๆ ไป’ ผมตอบเพิ่ม
น้องดูเฉยๆ เพราะเค้าเลือกทางชีวิตตัวเองไปแล้ว
ผมถึงคิดนะว่าการห้ามไม่ให้ธีร์เล่นยามันไม่มีประโยชน์หรอก
วัยรุ่นดื้อขนาดนี้ ยังไงก็หาทางแอบเล่นได้อยู่ดี
ผมเลยใช้อุบายทางจิตวิทยากับเค้าดีกว่า
ผมบอกว่า ถ้าเค้าเลือกเล่นยา ก็เท่ากับว่าเค้ายอมทำร้ายความรู้สึกของผมและทุกคนที่รักเค้า
พวกเราก็ต้องเสียใจกับนิสัยแบบนี้
‘พี่รักแกเหมือนแกเป็นลูกคนหนึ่งนะ จะไม่มีวันทิ้งหรือลืมแกหรอกตอนนี้’ ผมบอก
‘แต่ถ้าพี่รักแกขนาดนี้ แกจะยังเล่นยาและยอมทำร้ายความรู้สึกพี่อีกเหรอ’
ผมถามเค้า
‘อยากเล่นก็เล่นไปเถอะ แต่ขออย่าเล่นหนักได้มั้ย ยามันอาจจะทำร้ายอนาคตแก แต่แกยังมองไม่เห็นผลตรงนี้ งั้นเอาความรู้สึกพี่ไปใส่ใจก่อนแล้วกัน’ ผมบอกเค้าอีก
ผมพูดแบบนี้อยู่หลายรอบจนน้องเริ่มใจอ่อนนิดนึง ผมเห็นเค้าเดินกุมขมับบ่อยๆ แล้วก็บ่นว่าผมทำให้เค้าปวดกบาลฟรีๆ
เค้ารู้สึกสับสนและขัดแย้งในใจ ใจหนึ่งอยากเล่น อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากทำให้ผมเฮิร์ท
‘อยากเล่นต่อ แต่ไม่อยากให้พี่ผิดหวังใช่มั้ย’ ผมขยี้ใจให้เค้าฟัง
น้องยอมลดการเล่นยาลงนิดหน่อย แต่ไม่ได้เลิกแบบเด็ดขาด
อย่างที่แม่บอก น้องชอบทำตัวเหมือนคนไร้ค่าเพราะต้องเล่นยาให้ได้
หลักๆ คือเค้าตั้งใจเล่นยาโดยยอมแลกกับสิ่งดีๆ ในชีวิต รวมถึงความรักจากผม เพื่อน และครอบครัวด้วย
น้องไม่ค่อยได้เจอคนที่รักเค้าจริงๆ มาก่อนมั้ง เลยไม่ชินกับความรู้สึกแบบนี้
พอเจอเข้าจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องวางตัวยังไง
หรือน้องอาจจะขาดความมั่นใจในตัวเอง ก็เลยยอมจมอยู่กับการเล่นยาและทำร้ายอนาคตตัวเองแบบนี้