ดีเจหูกระต่าย (DJ Bunny)

เมื่อคืนผมก้าวเข้าไปในลิฟต์คอนโด แล้วพบว่ามีชายไทยร่างค่อนข้างใหญ่คนหนึ่งยืนอยู่ข้างใน เขาสวมหูกระต่ายอยู่บนศีรษะ

เขาเพิ่งออกไปเที่ยวกลางคืนมา และกลับมาพร้อมกับหูกระต่ายแบบหนีบติดศีรษะ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่คนไทยจะทำอะไรประหลาด ๆ ในที่สาธารณะ คนไทยส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนใจหรอกว่าคุณจะเดินไปตามถนนในชุดแฟนซีตลก ๆ เพราะต่างคนต่างก็ยุ่งอยู่กับเรื่องของตัวเอง

บางทีเขาอาจลืมไปว่าตัวเองยังสวมหูกระต่ายอยู่ หรือไม่ก็อาจอยากอวดให้ชาวต่างชาติที่เดินผ่านไปมาเห็น เพราะต่างจากคนไทยตรงที่ชาวต่างชาติมักจะตื่นเต้นกับเรื่องทำนองนี้ได้ง่าย

ผมติดอยู่ในลิฟต์กับชายคนนั้น จึงถามเขาออกไปอย่างไม่ค่อยฉลาดนัก

“ทำไมคุณถึงใส่หูกระต่ายล่ะ?”

ชายคนนั้นอายุราว 20 กว่า ๆ และสะพายกระเป๋าเดินทางผ้านุ่มใบมหึมาไว้บนไหล่ข้างหนึ่ง

“I am a DJ and this is my buddy for the night," เขาบอกเป็นภาษาอังกฤษ

Bฺuddy หมายถึงเพื่อนหรือคู่หู

ถ้าจะแปลเต็มประโยคก็คือ

"ผมเป็นดีเจ แล้วเจ้ากระต่ายนี่ก็เป็นคู่หู (buddy) ของผมคืนนี้”

ฟังแล้วก็งง

“คู่...อะไรนะ?”

“My buddy," เขาเน้นอีกที

ผมเหลือบมองกระเป๋าของเขา ถ้าเขาเป็นดีเจ บางทีในนั้นอาจมีเครื่องเล่นแผ่นเสียงอยู่ด้วย รวมทั้งแผ่นเสียงที่เขาสะสมไว้ ดีเจสมัยนี้ยังเปิดแผ่นเสียงไวนิลกันอยู่หรือเปล่า หรือมันกลายเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว?

ผมไม่ได้ถาม บทสนทนากับดีเจหูกระต่ายกำลังเดินหน้าไปสู่ทางตัน

ชาวต่างชาติและคนไทยส่วนใหญ่สื่อสารกันได้เพียงระดับพื้นฐาน เพราะไม่มีฝ่ายไหนพยายามมากนัก ยิ่งในบาร์ที่เสียงดังและเหล้ากำลังไหล ความสามารถในการเข้าสังคมก็ยิ่งตกต่ำลงไปอีก ผมไม่รู้ว่าใครทำให้ตัวเองขายหน้ามากกว่ากัน

บทสนทนาสั้น ๆ ในลิฟต์ครั้งนั้น ผมสงสัยว่าเป็นภาพสะท้อนที่น่าเศร้าของบทสนทนาตามไนต์คลับที่เขาคงมีกับชาวต่างชาติทั่ว ๆ ไป ไร้เนื้อหา ไม่มีความหมาย และเน้นแต่การแสดงออกให้ดูโดดเด่น แต่ประสบการณ์เหล่านี้กลับมีอิทธิพลต่อวิธีที่เขาปฏิสัมพันธ์กับชาวต่างชาติโดยทั่วไป เราทุกคนคงเป็นแบบนั้นใช่ไหม?

“คุณหมายถึงกระต่าย (bunny) ของคุณต่างหาก” ผมแก้คำให้เขา

“อ๋อ ใช่ ๆ...กระต่ายของผม”

“แล้วพรุ่งนี้กลางคืนคุณจะเป็นสัตว์อะไรล่ะ?” ผมถาม

“อ๋อ ไม่...เอ่อ...” เขาตอบอย่างติดขัด

ดีเจหูกระต่ายหมดคำพูดไปเสียแล้ว

ผมยืนนิ่งเงียบตลอดนาทีสุดท้ายของการเดินทาง ลิฟต์ตัวนี้ช้ามาก ทั้งครางทั้งสั่น แต่ในที่สุดก็มาถึงชั้นของผมจนได้

“ไว้เจอกันใหม่นะครับ!” เขาพูดพร้อมโบกมือให้

ผมสงสัยว่าเขาไปเรียนรู้ลูกไม้นี้มาจากไหน ผมไม่สนใจคำอำลาอันร่าเริงแบบกระต่ายของเขา แล้วก็เดินออกจากลิฟต์ไป