Monday, 1 June 2015

A criminal past

หลายปีที่แล้วผมเคยพาเด็กติตยาเข้าไปในบ้านพ่อแม่

เราชวนน้องมาเป็นเพื่อนช่วยเก็บของ กวาดยานบ้าน วันก่อนที่พ่อแม่มีกำหนดจะบินกลับมาที่ christchurch หลังจากไปเที่ยวที่ออซซี้

น้องคนนี้อายุ 20 กว่าๆ มีปัญหาเยอะแยะมากมาย ไหนก็โดนจับกล่าวหาเล่นหรือขายยา ใหนก็โดนจับขโมยของ 

ผมได้เจอเค้าในฐานะเราเป็นนักข่าว น้องติตต่อหาเราเพราะทนนิสัยแยๆของตำรวจไม่ไหวแล้ว ชวนเราลงข่าวที่เกี่ยวกับคดีเค้า


คือเค้าโดนตำรวจตบตีทำร้ายร่างกายจนน้องปสสาวะเองไม่ได้แล้ว ต้องพึ่งอาศัยสายยางและถุงปสสาวะนั้นเอง

เราก็เล่นข่าวตามที่เค้าเล่าให้ฟัง

หลังจากได้ไปเจอกันที่ออฟฟิซครั้งแรก ผมได้มีโอกาสเข้าไปหาน้องที่บ้านเค้า ได้รูจักพี่น้อง พวกฝูงขี้ยาของสังคมเค้า และที่สำคัญเราได้เป็นเพื่อนกันด้วย

คนเราคนปกติอาจจะมีโอกาสได้เจอเด็กอาชญากรอย่างน้องก้น้อยมาก คือคนชั้นกลางมีดังค์หน่อยคงจะเลี่ยงคนแแบนี้ แต่โชกดีงานของเราก็เปิดประตูให้เราเข้าไปส่องชีวิดคนหลายรูปแบบได้จริง

แล้วพอเจอตัวจริงของน้องก็ไม่มีอะไรน่ากลัวหลอก

เค้าเป็นเหยื่อตำรวจซ้อมอีกด้วยซ้ำ เป็นตัวน่าสงสารที่ผมอยากอ้อมกอด

ส่วนตำรวจเค้าคงเบื่อหน้าน้องเฉยๆ เจอกันบ่อยจนหมั่นไส้

ส่วนพ่อแม่นั้น ผมไม่เคยบอกว่า สัมัยก่อนเคยพาน้องเข้าบ้าน

แกจะหวาดระแวงว่าสักวันน้องจะจำที่อยู่ของบ้านและลอบเอาขโมยของตามประหวัดมั้ย  ก็ไม่รู้

ยิ่งแก่ก็ยิ่งคิดมาก

แต่เค้าอาจจะกลัวคนมากกว่าเสียของอีก

แบบ 'น้องจะกลับมาทุบหัวไมเคิลเล่นๆบ้างมั้ยลูก'


ไม่หรอกแม่ เราเป็นเพื่อนกันจากใจ ผมคิดถึงเค้า และเสียใจด้วยว่า งานที่เราไปปัจจุบันนี้ ไม่ได้พาเราได้ไปเจอคนหลายลักษณะอย่างเมื่อก่อน ทุกวันนี้ผมได้แต่นั่งหน้าจอคอมอย่างเดียว ไม่ออกไปข้างนอกทำข่าวแบบภาคสนาม ไม่ได้ไปเจอคนใหม่ด้วย

No comments:

Post a Comment

เขียนเป็นไทยหรืออ้งกฤษก็ได้คับ Thai or English is fine...

โพส์ตเด่น

ลืมวันเกิดน้องสาว

กระดาษโน๊ต ไดอารี่เก่า 'ขอโทษที่เราพลาดลืมวันเกิดเธอ'  ฉันเขียนส่งอีเมลไปยังน้ องสาวคนโต  ชื่อแซลลี่ ปกติเราพยามส่งคำอวยพรวันเกิ ดให...

โพส์ตนิยม