ออกไปทำความรู้จักละแวกบ้าน (Getting to know you)

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ผมออกเดินสำรวจตลาดแถวบ้าน พยายามทำความรู้จักกับบริเวณที่ตัวเองอาศัยอยู่ให้มากขึ้น

วันก่อนผมเพิ่งตระหนักว่า ทุกวันผมเดินอยู่บนเส้นทางเดิม ๆ จากคอนโดไปยังร้านที่ซื้ออาหารกลางวัน จากนั้น ระหว่างรออาหาร ผมก็เดินลงไปที่คลอง แล้วก็เดินกลับมา

ผมแทบไม่เคยออกนอกเส้นทางที่จำเจนี้เลย เว้นแต่ Maiyuu จะขอให้ผมแวะซื้ออะไรบางอย่างจากร้านสะดวกซื้อให้เขา

ผมตัดสินใจว่าถึงเวลาออกสำรวจเสียที วันแรกผมเดินอยู่ประมาณ 30 นาที ผ่านทางรถไฟที่ตัดผ่านตลาดของผม แล้วมุ่งหน้าออกไปทางวัดจันทารามวรวิหาร หรือวัดกลาง

ครั้งสุดท้ายที่ผมไปวัดแห่งนั้นคือประมาณ 12 เดือนก่อน ตอนเดินทางกลับจากร้านของ Mum ในช่วงเช้ามืดวันหนึ่ง พร้อมกับเพื่อนยามค่ำคืนคนหนึ่ง เราแวะกินอาหารเช้าที่นั่น ระหว่างรอให้ Maiyuu ออกจากบ้าน

เส้นทางพาผมผ่านตึกแถวเก่า ๆ ที่ขึ้นสนิม ร้านเกมคอมพิวเตอร์ (ซึ่งแทบทุกแห่งปิดหน้าต่างด้วยโปสเตอร์จนไม่มีใครมองเข้าไปเห็นข้างในได้) อู่ซ่อมรถที่ทรุดโทรม ร้านตัดผมเล็ก ๆ และวินมอเตอร์ไซค์รับจ้าง

ที่วินแห่งหนึ่ง ชายวัยกลางคนสองคนหยุดผมไว้เพื่อฝึกภาษาอังกฤษ อีกช่วงหนึ่งของการเดินทาง มีชายขายไอศกรีมจากรถเข็นเล็ก ๆ คนหนึ่งยื่นมือมาจับมือผมขณะเดินสวนกัน แล้วก็จับค้างไว้อย่างนั้นจนผมต้องเป็นฝ่ายปล่อย เพราะเรากำลังเดินไปคนละทิศทาง

“ฮัลโหลลล!” เขาร้องทัก

เส้นทางเริ่มแคบลงเรื่อย ๆ แต่เหนือแนวหลังคาตึกแถวและอาคารห้องเช่าขนาดเล็ก ผมมองเห็นอาคารขนาดใหญ่ที่คุ้นตาอยู่ริมถนนสายหลัก มันช่วยบอกทิศทางให้ผมเดินต่อไปได้

ในที่สุดเส้นทางก็พาผมลอดใต้สะพานยกระดับ (สะพานข้ามแยกตลาดพลู) ลงไปด้านล่าง ตรงนั้นทั้งแคบและคับแคบ แต่ก็ยังพอให้รถมอเตอร์ไซค์ขับผ่านได้

ทั้งวินมอเตอร์ไซค์และคนที่อาศัยอยู่ในละแวกนั้นใช้เส้นทางนี้เป็นทางลัด เพื่อหลบออกจากถนนสายหลัก

ในช่วงบ่ายเช่นนี้ พ่อแม่กำลังขี่มอเตอร์ไซค์วุ่นวายไปมา โดยมีลูก ๆ นั่งซ้อนท้าย ส่วนวัยรุ่นในละแวกนั้นก็เลิกเรียนกันแล้ว และกำลังทำสิ่งที่วัยรุ่นถนัดที่สุด นั่นคือจับกลุ่มเดินเตร่ไปมา

วันที่สอง เมื่อออกจากบ้าน ผมเลือกเดินไปอีกทิศทางหนึ่ง โดยข้ามไปยังอีกฟากของถนนสายหลัก แล้วเลี้ยวเข้าไปในถนนที่อยู่ถัดจากถนนใหญ่มาทันที มุ่งหน้าไปทางเดอะมอลล์ท่าพระ นี่เป็นครั้งแรกในรอบกว่าสองปีที่ผมเดินเข้าไปในบริเวณนั้น

ครั้งก่อน ผมสงสัยว่าตัวเองคงไม่ได้เดินเข้าไปลึกนัก เพราะจำอะไรแทบไม่ได้เลย ถนนสายนี้พาผมผ่านอาคารคาราโอเกะขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งเมื่อมองจากถนนสายหลักจะดูเหมือนโรงเก็บของโทรม ๆ แต่เมื่อมองจากด้านนี้กลับดูราวกับพระราชวังเล็ก ๆ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เวลาผมขับผ่านมันบนถนนสายหลักเพื่อกลับบ้าน ซึ่งอยู่เลยไปอีกประมาณ 20 เมตร ผมไม่เคยรู้เลยว่ากำลังมองด้านหลังของอาคารแห่งนี้อยู่ ช่างประหลาดจริง ๆ

เดินต่อไปอีกหน่อย ผมก็เข้าไปในบริเวณวัดขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีอยู่ตรงนั้น วัดใหญ่เสียจนมีโรงเรียนตั้งอยู่ภายในด้วย

ผมเลี้ยวซ้ายเพื่อออกไปยังถนนสายหลักอีกครั้ง ระหว่างเดินกลับบ้าน ผมผ่านร้านหมูกระทะยอดนิยมแห่งหนึ่ง ซึ่งมีเด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งกำลังกินอาหารมื้อเย็นกันตั้งแต่หัวค่ำ

ถัดไปอีกหน่อย ผมก็ผ่านแผงก๋วยเตี๋ยวของ Mr Noodle เขาเห็นผมเดินมาเสมอ ราวกับมีดวงตาพิเศษติดตั้งอยู่ที่ท้ายทอย วันนั้นเขาตัดสินใจไม่หลบซ่อนเหมือนที่ทำเป็นประจำ แต่กลับเดินวางท่าไปมา พร้อมกับคุยเสียงเข้มแบบผู้ชายกับเด็กหนุ่มคนอื่น ๆ ที่ทำงานอยู่ในร้านก๋วยเตี๋ยว

เขาเดินนำหน้าอยู่ โดยหันหลังให้ผม แต่ผมก็ยังพอเหลือบเห็นใบหน้าของเขาจากด้านข้างได้

แดดที่แผดเผาทำให้ผิวของเขาคล้ำขึ้นจนเกือบเป็นสีน้ำตาลเข้ม ซึ่งคงไม่ใช่เรื่องที่เขาพอใจนัก อย่างไรก็ตาม ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคงเปล่งประกายด้วยเสน่ห์อันร้อนแรงเช่นเคย ผมอยากมองให้ชัดกว่านี้ แต่กลัวว่าเขาจะอับอาย จึงเดินต่อไปเหมือนไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น

คนไทยในละแวกนี้คงสงสัยว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ ผมดันเลือกวันที่ร้อนที่สุดสองวันของปีมาเริ่มต้นการผจญภัยด้วยการเดินเท้าเสียด้วย แต่การเดินครั้งนี้ทำให้ผมได้เปิดหูเปิดตา เห็นมุมต่าง ๆ ของสถานที่แห่งนี้ที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่ เป็นการเดินทางที่น่าสนใจมาก และผมตั้งใจว่าจะเดินสำรวจต่อไปเรื่อย ๆ