มิตรภาพที่สัมผัสได้ (Touching friendship)

Chu เพื่อนนักเรียนชาวไทยของผมเป็นคนช่างคิด และด้วยเหตุนี้จึงชอบคบหาสมาคมกับกลุ่มคนช่างคิดด้วยกัน นั่นก็คือนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่สะพายเป้เที่ยวอยู่บนถนนข้าวสาร

ไม่หรอก ผมล้อเล่น Chu ชอบถนนข้าวสาร และสนุกกับการพูดคุยกับชาวต่างชาติ เอาเป็นว่าแค่นั้นก็แล้วกัน

เขามีใบหน้ารูปไข่คล้ายเมล็ดอัลมอนด์ ดวงตากลมโตฉ่ำวาว และผมยาวรวบไว้ด้านหลัง

Chu เป็นนักเรียนที่อยากเป็นนักข่าว และสนใจสารคดีเป็นพิเศษ แต่เวลาที่ไม่ได้ดูสารคดี เขาก็ชอบติดตามฟุตบอลและดูหนัง

ผมเคยพบ Chu มาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่เขามากับเพื่อน ๆ เพื่อดูฟุตบอลที่ร้านของ Mum เราคุยกันถูกคอ อาจเป็นเพราะในฐานะฝรั่ง ผมมักชอบถามคำถามง่าย ๆ บางครั้งก็ออกจะไร้เดียงสา มากกว่าจะทำตัวฉลาดหลักแหลมและพูดจาอวดรู้

Chu เป็นคนช่างคิด และอาจมีอารมณ์ขึ้นได้ง่าย อย่างที่ผมเห็นในคืนนั้น เมื่อคนไทยกลุ่มหนึ่งประมาณสี่หรือห้าคน ซึ่งพูดภาษาญี่ปุ่นได้ เดินเข้ามาร่วมวงกับเรา

ตอนแรกผมจำคนกลุ่มนี้ไม่ได้ พวกเขาไปดื่มกันที่อื่นมาก่อน แล้วนั่งแท็กซี่มาที่ร้าน ในกลุ่มมีผู้ชายเพียงคนเดียว อายุราว 50 กว่า ๆ สวมหมวก ดูท่าจะคิดว่าตัวเองเป็นหนุ่มสังคมผู้กว้างขวางคนหนึ่ง

เขาเล่าให้ Mum ฟังว่า ตอนเด็ก ๆ เคยเรียนอยู่ที่วัดแห่งหนึ่งใกล้ ๆ นี้ และบางครั้งก็กลับมาเยี่ยมละแวกเก่า ๆ เพื่อรำลึกความหลัง

ผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มเริ่มคุยกับ Chu เธอคงพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาไม่พอใจ เพราะสีหน้าเขาเริ่มเคร่งเครียด และดูทั้งกังวลทั้งไม่สบายใจ

เขาหันมาหาผม โดยหันหลังให้คนกลุ่มนั้น เพื่อให้เราคุยกันได้โดยไม่ต้องให้พวกเขามองเห็น ขณะเดียวกัน คนที่เพิ่งมาถึงก็เริ่มหันไปคุยกันเองเป็นภาษาญี่ปุ่น

เมื่อพวกเขาเริ่มพูดภาษาญี่ปุ่นกัน ผมก็นึกออกว่าเคยเห็นคนกลุ่มนี้มาก่อนครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคงเป็นการกลับมาเยี่ยมถิ่นเก่าด้วยความคิดถึงอีกครั้งของคุณชายสวมหมวกคนเดิม

เวลาพวกเขามาถึงใหม่ ๆ ก็จะเริ่มพูดคุยกับคนที่นั่งอยู่ตรงบาร์เป็นภาษาไทยก่อน

จากนั้น เมื่อชวนคนคนนั้นให้เข้าร่วมวงสนทนาได้แล้ว พวกเขาก็จะเริ่มพูดคุยกันด้วยภาษาญี่ปุ่นเสียงดัง ซึ่งทำให้คนที่เพิ่งเข้าร่วมวงถูกกันออกไปจากบทสนทนาทันที

ผมรู้ว่าพวกเขาชอบใช้วิธีนี้ข่มคนอื่น เพราะครั้งก่อนผมเคยเห็นพวกเขาทำแบบเดียวกันกับนักดื่มผู้โชคร้ายคนหนึ่งมาแล้ว

พวกเขาสามารถพูดคุยกับคนที่เพิ่งเข้ามาร่วมวงเป็นภาษาไทยต่อไปได้ แต่กลับเลือกที่จะอวดภูมิรู้มากกว่า นี่เป็นเกมเล็ก ๆ ที่พวกเขาชอบเล่นกัน

ผมบอก Chu ว่าอย่าไปอารมณ์เสียเลย เขาตบขาผมเบา ๆ แล้วขอบคุณที่เป็นห่วง

หลังจากคนกลุ่มนั้นกลับไป Chu ก็บ่นกับ Mum ถึงวิธีที่พวกเขาปฏิบัติต่อเขา

Mum เป็นคนพูดตรง ๆ และไม่ได้รู้สึกเห็นอกเห็นใจเขานัก

“คุณคงพูดอะไรให้ผู้หญิงคนนั้นไม่พอใจก่อนแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ตอบโต้แบบนั้นหรอก” เธอว่า

โชคร้ายที่ Chu จำไม่ได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป เพราะตอนนั้นเขาดื่มไปแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่มีสิทธิ์บ่น” Mum ตอบ “พวกเขาก็แค่ทำธุระของตัวเอง ต่างคนต่างอยู่ ไม่ได้ยุ่งกับใครเสียหน่อย”

“ผมว่าพวกเขาตั้งใจมาที่นี่เพื่ออวดตัวมากกว่า” ผมเสนอความเห็น

“คุณคงมีความสุขสินะ ได้เจอหนุ่มน้อยอีกคนให้คุยด้วยแล้ว” Mum บอกผม โดยหมายถึง Chu

ค่ำคืนที่นั่งดื่มกันยาวนานส่วนใหญ่มักจบลงด้วยคำพูดทำนองนี้จาก Mum แทบทุกครั้งผมจะอยู่ท่ามกลางเพื่อนหนุ่มชาวไทยที่เป็นผู้ชายแท้ ๆ เราหัวเราะกัน ไม่มีใครถือสาอะไร

มีเพื่อนคนหนึ่งโทรศัพท์มือถือมาหา Chu เขาบอกว่าเขากำลังนั่งอยู่ที่ร้านของ Mum และคุยกับผม

“นั่นเพื่อนผมเอง ผมเล่าเรื่องคุณให้เขาฟังหลังจากที่เราเจอกันครั้งแรก” เขาบอก

“ผมไม่อยากให้คุณเครียดกับเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ ถ้ากลับไปแล้วนอนไม่หลับ โทรหาผมได้นะ” ผมบอกเขา พลางจดหมายเลขโทรศัพท์ของผมลงบนกระดาษแผ่นหนึ่ง

เขาไม่ได้โทรมา บางทีหลังจากได้นอนคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว เขาอาจลืมเรื่องนี้ไปก็ได้

แต่ผมยังจำคนไทยกลุ่มที่พูดภาษาญี่ปุ่นเหล่านั้นได้ หากเจอพวกเขาอีก ผมจะเตือนเพื่อน ๆ ของผมไว้ก่อนว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง