Ton saga (parts 1-3)

1. มิตรภาพที่ไม่ครอบครอง  (Ownership claims)

May 22, 2006

Ton ทำงานเป็นหมอนวด และรายได้เกือบทั้งหมดของเขามาจากทิป

เขาหาเงินแทบไม่พอใช้ เพราะปฏิเสธที่จะมีเซ็กซ์กับลูกค้า เมื่อลูกค้าเริ่มมีอารมณ์ทางเพศ ซึ่งแทบจะเกิดขึ้นทุกราย การนวดก็จะจบลงทันที พร้อมกับความหวังที่จะได้ทิปก้อนงามของ Ton ด้วย เขาต้องส่งลูกค้าต่อให้หมอนวดอีกคน ซึ่งทำงานอยู่ในห้องอีกห้องหนึ่งชั้นบน

Ton อายุยี่สิบต้น ๆ และอ้างว่าไม่เคยมีแฟนเป็นผู้ชายมาก่อน เขาอาศัยอยู่ในห้องแคบ ๆ คล้ายกล่องใบหนึ่ง ลึกเข้าไปในซอยใกล้ ๆ

ครั้งล่าสุดที่เราดื่มด้วยกันที่ร้านของแม่ในฝั่งธนบุรี ผมพาเขากลับบ้าน แล้วนวดหลังให้เพื่อช่วยให้เขาหลับ เขาไม่มีโทรศัพท์มือถือ แต่วันรุ่งขึ้นหรือวันถัดมา เขาโทรมาหาผม หลังจากนั้นก็เงียบหายไป เมื่อคืนผมถามว่าทำไมถึงเลิกโทรหา เขาบอกว่ากลัวแฟนของผมจะโกรธ

เราดื่มด้วยกันที่ร้านอยู่สองสามชั่วโมง เพื่อนของ Ton หลายคนมาถึงก่อนแล้ว เป็นหนุ่ม ๆ ที่ทำงานตามร้านคาราโอเกะใกล้ ๆ พวกเขารู้จักกันดี เพราะอาศัยและทำงานอยู่ในละแวกเดียวกัน

Ton ซื้อปลาหมึกแห้งจากชายคนหนึ่งที่เข็นรถขายเตาถ่านมา เขาแบ่งใส่จานกระดาษให้ผมกับเพื่อนฝรั่งอีกคน ส่วนเขากับเพื่อน ๆ ก็กินกันอีกจานหนึ่ง

เขาซื้อเบียร์ให้ผม คอยเติมเบียร์ให้อย่างขยันขันแข็ง รวมทั้งเติมน้ำแข็งให้ด้วย ผมจดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองใส่กระดาษแล้วยื่นให้เขา แต่เพื่อนคนหนึ่งของเขาซึ่งผมรู้จักด้วย ส่งสัญญาณทางสายตาว่าผมควรเดินไปส่ง Ton ที่บ้าน

Ton จะเอาเบียร์กลับไปดื่มที่ห้องทุกคืน เพื่อช่วยให้หลับ...ไม่อย่างนั้นเขาบอกว่าจะนอนตาค้าง คิดกังวลเรื่องเงินอยู่ทั้งคืน เขาอยากหาที่อยู่ใหม่ และต้องยืมเงินมาแม้กระทั่งจ่ายค่าเช่าห้อง

“ผมกลัวว่าคุณจะไปบอกเพื่อน ๆ หรือคนแถวนี้ว่าผมไม่มีเงิน และต้องขอความช่วยเหลือเรื่องค่าเช่าห้อง” เขาพูดด้วยสีหน้าหม่นหมอง

“ผมไม่มีวันพูดอะไรแบบนั้นหรอก” ผมตอบ

เมื่อไปถึงห้อง เราเบียดกันเข้าไปในห้องน้ำเล็ก ๆ เพื่อให้เขาล้างเท้าให้ผม เขาไม่ยอมให้ผมทำแบบเดียวกันให้เขา เพราะผมอายุมากกว่า จากนั้นเขาขอให้ผมหันหลังให้ระหว่างที่เขาสวมผ้าพันตัว

ครั้งก่อนเขาอายที่จะให้ผมเห็นแผลผื่นที่เกิดจากอาการแพ้ความร้อน ซึ่งขึ้นตามหน้าอก แขน และขา แต่เมื่อคืนเขาภูมิใจที่ได้โชว์ให้ผมดูว่าแผลเหล่านั้นหายไปหมดแล้ว แม้ว่าค่าหมอและค่ายาจะเกือบ 2,000 บาทก็ตาม

Ton กำลังจะหลับ ผมจึงขอให้เขานั่งลงบนพื้น แล้วเริ่มนวดหลังและไหล่ให้ โดยนวดทั้งที่เขายังสวมเสื้อยืดอยู่

Ton ถามผมหลายครั้งว่ายังมีแฟนอยู่หรือเปล่า และทำไมถึงไม่ได้อยู่กับแฟน เวลาอยู่กับ Ton ผมไม่อยากคิดถึงมะยู

Ton ไม่มีวันขอให้ผมช่วยเรื่องปัญหาการเงิน เว้นแต่เราจะตกลงคบกันเป็นแฟน ซึ่งแน่นอนว่าผมมีแฟนอยู่แล้ว เพราะอาศัยอยู่กับมะยู แต่แม้แต่การเป็นเพื่อนกันก็ยังเป็นเรื่องกระอักกระอ่วน เพราะ Ton ไม่มีเงิน ปัญหาเรื่องนี้เป็นภาระที่คอยตามหลอกหลอนเขาอยู่ตลอด

ตอนออกจากร้าน แม่เรียกให้ Ton จ่ายค่าเบียร์แก้วหนึ่งที่เขาสั่งไว้แต่ลืมไปแล้ว เรื่องนี้ทำให้เขาไม่สบายใจ พอไปถึงห้อง ผมจึงแอบสอดเงินใส่กระเป๋าสตางค์ให้เขา ก่อนหน้านั้นผมพยายามยื่นเงินให้แล้ว แต่เขาปฏิเสธ

วันรุ่งขึ้นเขาโทรมาจากตู้โทรศัพท์ ถามผมด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่าทำไมถึงทิ้งเงินไว้ให้เขา เขาไม่ใช่เหมือนลูกค้าคนหนึ่งที่ร้านนวด ซึ่งอาจรู้สึกว่าต้องให้ทิปผม

ผมเตือนเขาว่ายังมีค่าเบียร์ที่ร้านซึ่งไม่ได้จ่ายอยู่ เขาจึงค่อยใจเย็นลง ก่อนวางสาย เขาบอกให้ผมดูแลตัวเองให้ดี แล้วเราก็จบการสนทนา ซึ่งอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้คุยกันไปอีกหลายเดือน เหมือนกับครั้งก่อน

วิธีที่ดีที่สุดในการสร้างความผูกพันใกล้ชิดคือการพูดคุย และ Ton กับผมก็คุยกันมากพอสมควร การพูดคุยช่วยสร้างความเคารพ ความอดทน และความเข้าใจซึ่งกันและกัน

เขาเป็นคนมีศักดิ์ศรี พึ่งพาตัวเอง และมุ่งมั่น ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ผมชื่นชม แต่ผมให้เขาได้ไม่มากไปกว่ามิตรภาพ เขาแทบไม่เคยแตะต้องตัวผม แต่ในทางกลับกัน ผมก็ไม่ได้ต้องการอะไรจากเขา แค่มีเขาอยู่ตรงนั้นก็เพียงพอแล้ว

2. อำลาเพื่อนคนหนึ่ง (Farewell to a friend)

มีนาคม 14, 2007

เมื่อคืนผมได้รู้ว่าเพื่อนหนุ่มคนหนึ่งเสียชีวิตด้วยโรคเอดส์ ผมทราบข่าวมาแบบอ้อม ๆ เพราะคนเกย์สูงวัยที่เล่าให้ฟังอยู่ในสภาพเมามาย

“Ton ไปแล้ว” เขาบอก

“ไปไหน?”

“Ton ไปแล้ว ผมคิดถึงเขา”

“หมายความว่าเขาตายแล้วหรือ?”

กะเทยชื่อ Bom กับผมเคยคุยกันหลายครั้งในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาเกี่ยวกับสุขภาพที่ย่ำแย่ของ Ton เรามักเห็นเขาเดินผ่านร้านของแม่ ดูผอมโซและไม่สบาย แขนกับขาของเขาผอมลงกว่าปกติมาก เช่นเดียวกับลำคอที่ผอมจนทำให้ศีรษะดูใหญ่โตผิดสัดส่วน

ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นเขาคือเมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน เขาเดินผ่านร้านไปกลางถนน แทนที่จะเดินบนทางเท้า เพราะหวังว่าผมจะไม่เห็น เขาคงเบื่อที่จะต้องคอยตอบคำถามเกี่ยวกับสุขภาพของตัวเอง แม้ว่าเราสองคนเคยคุยเรื่องนี้กันครั้งหนึ่งเมื่อสองเดือนก่อนก็ตาม

คืนหนึ่งเขาแวะมาที่ร้านของแม่เพื่อซื้อเบียร์กระป๋องหนึ่ง แต่ไม่ยอมนั่งกับพวกเรา กลับไปนั่งคนเดียวอยู่ด้านข้างร้าน ผมชวนให้มานั่งด้วยกัน แต่เขาปฏิเสธ ระหว่างที่ผมยังอยู่ตรงนั้น ผมถามว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า

“ผมแค่ทำงานหนักเกินไป เลยไม่มีเวลากินข้าว” เขาบอก

Ton ทำงานอยู่ที่ร้านนวดใกล้ ๆ

“ไปหาหมอมาหรือยัง?”

“ไปแล้ว หมอบอกว่าไม่เป็นอะไร” Ton ตอบ

เขาขอบคุณที่ผมเป็นห่วง แล้วก็เดินจากไป

ผมไม่เชื่อเรื่องที่เขาบอกว่าทำงานหนักเกินไป เพราะเขาดูป่วยมาก อย่างไรก็ตาม เขายังเดินเหินได้ตามปกติ แสดงว่าโรคยังไม่ได้เริ่มส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของร่างกาย

กะเทย Bom บอกว่า Ton เสียชีวิตไปประมาณหนึ่งสัปดาห์แล้ว เขาอาศัยอยู่คนเดียวในห้องเล็ก ๆ ลึกเข้าไปในซอย ซึ่งผมเคยไปเยี่ยมมาก่อน ผมไม่อยากคิดว่าเขาต้องตายอยู่ที่นั่น จึงรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินว่า ก่อนเสียชีวิต Ton เดินทางด้วยรถโดยสารเป็นระยะทางไกลกลับไปยังบ้านเกิดทางภาคเหนือ ซึ่งครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ เพื่อไปเสียชีวิตที่บ้านพ่อแม่

Ton ไม่เคยบอกพ่อแม่ว่าตัวเองเป็นโรคเอดส์ ดังนั้นภาพลูกชายที่ผอมโซจนแทบจำไม่ได้คงทำให้พวกเขาตกใจไม่น้อย

“เขารู้ตัวอยู่ในใจแล้วว่ากำลังจะตาย ก็เลยกลับบ้าน” Bom บอก

Bom คิดว่า Ton ไม่ได้ไปหาหมอจริง ๆ เพราะกลัวว่าจะได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคเอดส์ การปฏิเสธที่จะเข้ารับการรักษาอาจทำให้อายุสั้นลงไปมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นทางเลือกที่เขาตัดสินใจเอง

Bom บอกว่า Ton เคยมีความสัมพันธ์กับหนุ่มคนหนึ่งจากภาคใต้ ซึ่งเป็นโรคเอดส์ด้วย ผมไม่เคยรู้เรื่องหนุ่มจากภาคใต้คนนี้มาก่อน เพราะทุกครั้งที่ผมเจอ Ton เขามักจะอยู่คนเดียวและไม่มีแฟน

ผมเคยเขียนถึง Ton มาก่อน ตอนนั้นผมบอกว่าเขาเป็นคนมีศักดิ์ศรี พึ่งพาตัวเอง และมุ่งมั่น ผมคิดว่าคุณสมบัติเหล่านั้นคงติดตัวเขาไปจนถึงวาระสุดท้าย เขาเพิ่งจะหันไปขอความช่วยเหลือจากครอบครัวเมื่อหมดหนทางแล้ว แม้ว่าผมจะอยากให้เขาบอกพวกเราทุกคนเร็วกว่านี้ก็ตาม

Bom รู้ข่าวการเสียชีวิตของเพื่อนจากลูกค้าคนหนึ่งที่ร้านคาราโอเกะของเขา

“เมื่อก่อนเขามาหาผมในฐานะพี่ชาย เพื่อขอคำปรึกษา” Bom บอก

ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยเดินตาม Ton ลงไปถึงริมแม่น้ำใกล้ร้านของแม่ ผมมองว่าเขาเป็นหนุ่มหล่อที่น่าคว้ามาเป็นพิเศษ...แม้จะเป็นเพียงเพื่อนคนพิเศษก็ตาม Bom บอกว่าเขาใช้เวลาหลายคืนอยู่ริมแม่น้ำแห่งเดียวกัน ดื่มเหล้ากับเพื่อนคนนี้

“ผมคิดถึงเขา และสงสารเขา” Bom บอก

การตายอย่างโดดเดี่ยวน่าจะเป็นเรื่องน่าเศร้ามาก ผมรู้สึกขอบคุณที่ Ton มีสติพอจะกลับบ้าน แม้ว่าพ่อแม่จะต้องรับรู้ความจริงอันเลวร้ายว่าลูกชายของพวกเขาเป็นเกย์ และกำลังจะเสียชีวิตด้วยโรคเอดส์ก็ตาม

เมื่อคิดถึงนิสัยของ Ton เขาคงไม่อยากเป็นภาระให้ใคร เขาเป็นเด็กหนุ่มที่สุภาพและมีความคิดแบบคนสมัยเก่า จนกระทั่งถึงวาระสุดท้าย

3 การจากไปของ Ton — เรื่องราวที่ “แท้จริง” (Ton's passing - the 'real' story)

มีนาคม 16, 2007

เมื่อคืน Bom ไม่ได้เมา จึงสามารถเล่าเรื่องการเสียชีวิตด้วยโรคเอดส์ของ Ton ได้อย่างมีเหตุมีผล

เรื่องราวที่แท้จริงยุ่งเหยิงกว่าที่เขาเล่าให้ผมฟังในคืนแรกมาก และไม่ได้ถูกจัดวางให้ดูเรียบร้อยทางอารมณ์อย่างที่เขาพยายามทำให้ผมเชื่อ

ถึงอย่างนั้น เรื่องนี้ก็ฟังดูเหมือนการตายแบบไทย ๆ ทั่วไป ไม่มีดราม่าใหญ่โตอะไร แค่คนคนหนึ่งจากโลกนี้ไปสู่อีกภพหนึ่ง เพียงแต่ Ton เลือกที่จะตายตามลำพัง แทนที่จะอยู่ท่ามกลางครอบครัวอย่างที่ Bom เคยเล่าให้ผมฟัง

Ton ไม่ได้เสียชีวิตที่ภาคเหนืออย่างที่ Bom บอกผมก่อนหน้านี้ แต่เสียชีวิตในห้องเช่าของเขาที่กรุงเทพฯ

สองสามสัปดาห์ก่อนเสียชีวิต เขากลับไปเยี่ยมครอบครัวที่ภาคเหนือ ตอนนั้นทุกคนคงเห็นได้ชัดแล้วว่าเขากำลังจะตาย

แต่แทนที่จะอยู่ที่นั่นต่อ Ton กลับบอกว่าอยากพบเพื่อน ๆ เป็นครั้งสุดท้าย จึงนั่งรถโดยสารเดินทางไกลกลับมากรุงเทพฯ และเสียชีวิตที่นี่ประมาณหนึ่งสัปดาห์ต่อมา

จากนั้นครอบครัวของเขาก็เช่ารถเดินทางมากรุงเทพฯ เพื่อมารับศพกลับไปยังภาคเหนือเพื่อประกอบพิธีฌาปนกิจ ไม่มีเพื่อนคนไหนเดินทางกลับไปกับเขา มีเพียงสมาชิกในครอบครัวที่ลงมารับศพ ผมไม่รู้ว่าพวกเขาจัดการกับร่างของ Ton อย่างไร...บางทีอาจจะจับเขานั่งพิงเบาะไว้ที่เบาะหลังรถก็ได้

Ton อาศัยอยู่ในห้องเช่าขนาดเล็ก ใช้เวลาเดินจากร้านของแม่ประมาณสิบนาที และทำงานอยู่ที่ร้านนวดซึ่งอยู่ห่างออกไปอีกทางประมาณ 50 เมตร Bom กับผมเคยเห็นเขาเดินกลับบ้านในช่วงดึก หลังเลิกงานอยู่บ่อย ๆ

เมื่อคืน ขณะที่เรารำลึกถึง Ton กะเทย Bom รินเบียร์ให้เขาแก้วหนึ่ง แล้ววางไว้ตรงหน้าที่นั่งว่างฝั่งตรงข้าม Bom ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแพร่เชื้อให้เขา เพราะ Ton มีผู้ชายที่ชื่นชอบเขาอยู่หลายคน จนกระทั่งไม่นานมานี้ เขายังอาศัยอยู่กับหนุ่มคนหนึ่งจากภาคใต้

ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะใช้ห้องเช่าของ Ton อยู่ด้วยกัน แม้ว่าผมจะนึกไม่ออกว่าพวกเขาหาที่ว่างอยู่กันได้อย่างไร และผมก็ไม่เคยพบชายปริศนาคนนี้ด้วย

“ผมไม่เคยถามเขาว่าป่วยหรือเปล่า เพราะไม่อยากทำให้เขาไม่สบายใจ” Bom บอก Ton เองก็ตัดสินใจไม่ไปหาหมอ เพราะกลัวว่าจะได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคเอดส์

เราคงไม่มีวันรู้เรื่องราวทั้งหมด เขาจากไปได้เพียงสองสัปดาห์ แต่รายละเอียดต่าง ๆ ก็เริ่มเลือนหายและสับสนไปแล้ว แถมยังมีเรื่องที่ฟังดูตลกอยู่บ้างด้วยซ้ำ

“เขาไม่ได้แค่เดิน แต่เหมือนลอยไปเลย ที่ร้านนวดเขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเป็นทางการ” ผมนึกขึ้นได้

“...แล้วก็กางเกงขายาวสีดำ” กะเทย Bom พูดเสริม

แม่เดินเข้ามาเก็บโต๊ะ เธอถามว่าใครเป็นคนทิ้งเบียร์เต็มแก้วไว้ Bom อธิบายว่าเขารินเบียร์ให้ Ton เพื่อนที่ไม่ได้อยู่กับพวกเราแล้ว

แม่คงได้ยินพวกเราคุยเรื่อง Ton จากที่นั่งประจำของเธอ ซึ่งมองเห็นทั่วทั้งร้าน เธอคงตัดสินใจว่าเราพูดถึงเรื่องนี้กันจนพอแล้ว จึงหยิบแก้วเบียร์ขึ้นมาอย่างไม่รีรอ แล้วสาดเบียร์ทั้งหมดใส่ต้นไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ

เอาเถอะ Ton ไปแล้วจริง ๆ

“เขาแค่เดินทางไปธุระสั้น ๆ เดี๋ยวก็กลับมา” Bom พูด

ปัจฉิมลิขิต: เพื่อนชาวไทยเชื้อสายอินเดียคนหนึ่งเล่าให้ผมฟังว่า เมื่อมีคนในชุมชนของเขาเสียชีวิต พวกเขาจะนำศพใส่โลง แล้วเช่ารถกระบะมาคันหนึ่ง จากนั้นก็ยกโลงขึ้นท้ายรถกระบะ แล้วนำศพไปวัดเพื่อเผา บางทีครอบครัวของ Ton อาจทำแบบเดียวกัน เพียงแต่พวกเขาต้องเดินทางมากรุงเทพฯ เพื่อมารับศพกลับไปก่อน