ว่าที่เจ้าบ่าว (Marriage prospect)

ผมมีแฟนคลับคนใหม่ เป็นผู้หญิงชาวอีสานวัยสี่สิบกว่า เธอขายอาหารอีสานจากรถเข็นอยู่ใกล้ที่ทำงานของผม

ผมเดินผ่านร้านของเธอแทบทุกวันหลังลงจากรถเมล์ เมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน เธอเริ่มตะโกนทักว่า “มาจากไหน?”

ผมยิ้มให้ แต่ก็เดินต่อไป ผมคิดว่าเธอคงแค่ลองฝึกภาษาอังกฤษ หรือไม่ก็อาจกำลังอวดเพื่อน ๆ ว่าพูดภาษาอังกฤษได้

แต่วันก่อนผมพลาดท่าหยุดเดิน เพราะกำลังคิดว่าจะซื้ออะไรจากร้านเธอกินดี เธอร้องเรียกแล้วกวักมือให้เข้าไปหา

ที่รถเข็นขายอาหารของเธอ ซึ่งมีโต๊ะและเก้าอี้ตั้งไว้ด้วย เธอชวนผมนั่งเพื่อจะได้คุยกัน

ผมตอบคำถามสารพัดที่ชาวต่างชาติมักถูกถามที่นี่แทบทุกวัน

มาจากประเทศไหน?

กลับไปเยี่ยมพ่อแม่บ่อยแค่ไหน?

ทำงานอะไร?

อยู่ที่ไหน?

มาอยู่เมืองไทยนานเท่าไรแล้ว?

จากนั้นเธอก็ยิงคำถามยาก ๆ มาอีกสองข้อ

มีแฟนหรือยัง?

ได้เงินเดือนเท่าไร?

คนไทยไม่ลังเลที่จะถามว่าเรามีรายได้เท่าไร ทั้งที่ในโลกตะวันตก นี่เป็นคำถามสุดท้ายที่ใครจะคิดถามกัน

ผมบอกเธอไปตามตรง แต่ก็รีบเสริมว่าผมยังส่งเงินกลับไปให้พ่อแม่ที่อยู่ต่างประเทศด้วย นั่นเป็นเรื่องโกหก แต่ผมไม่อยากให้เธอคิดว่าจะขอเงินผมเมื่อไรก็ได้

“ผมอยู่กับเพื่อนคนไทยสองสามคน ทุกคนยังโสด และช่วยเหลือกันในเรื่องต่าง ๆ ในชีวิตประจำวัน” ผมบอก

นั่นก็เป็นเรื่องโกหกอีกเหมือนกัน แต่ผมไม่อยากบอกเธอว่าผมรักผู้ชาย เธอตั้งความหวังไว้สูงเกินไปแล้ว

ในที่สุด เพื่อนใหม่ของผมซึ่งชื่อ Tor ก็ขอเบอร์โทรศัพท์

“ฉันไม่มีโทรศัพท์มือถือ เพราะถูกขโมยไป” เธอบอก

วันรุ่งขึ้นตอนตีสอง เธอโทรมาหาผมจากโทรศัพท์ของเพื่อน แล้วก็โทรมาอีกครั้งในเย็นวันเดียวกัน ขณะที่ผมกำลังเดินทางไปทำงาน ผมไม่ได้รับสายครั้งหลัง ซึ่งทำให้เธอเริ่มสงสัย

“ทำไมไม่รับสาย?” เธอถามทันทีที่เราบังเอิญเจอกันที่ป้ายรถเมล์

เธอไม่รอฟังคำตอบ แต่คว้าแขนผมแล้วลากไปยังมุมห่างไกลผู้คนของตลาดสดขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 50 เมตร

ที่นั่น เธอแนะนำผมให้รู้จักกับสมาชิกในครอบครัว มีชายวัยห้าสิบกว่า ๆ คนหนึ่งและลูกชายของเขา ทั้งคู่กำลังนั่งดื่มเบียร์อยู่ที่โต๊ะเล็ก ๆ ข้างร้านเซเว่นอีเลฟเว่น

เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารัก แต่ผมพูดอะไรไม่ได้ แถมยังไม่กล้ามองเขานานเกินไปด้วย

ทั้งสองคนไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใจที่เห็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้พาฝรั่งที่หอบแฮก ๆ เดินตามต้อย ๆ มาด้วย บางทีพวกเขาอาจเคยเห็นภาพแบบนี้มาแล้วก็ได้

“ฉันอยากถ่ายรูปคุณ” Tor บอก

เธอสั่งให้ผมยืนขึ้น แล้วจัดท่าทางให้ผมหันไปทางร้านเซเว่นฯ ก่อนจะมายืนโพสท่าข้าง ๆ ขณะที่เด็กหนุ่มใช้กล้องโทรศัพท์มือถือถ่ายรูปให้

“ฉันเมาแล้ว” Tor บอก พร้อมกับโอบเอวผม “ฉันอยากส่งรูปพวกนี้กลับไปให้แม่ที่อีสานดู”

ถ่ายรูปเสร็จ เธอก็บอกให้เด็กหนุ่มเดินตามเรากลับไปที่ร้าน ที่นั่นเธอขอให้ผมโพสท่าถ่ายรูปเพิ่มอีก ทั้งกับผู้หญิงที่ช่วยเธอขายอาหารจากรถเข็น และกับหลานชายวัยประมาณหนึ่งขวบ เมื่อเด็กน้อยเห็นหน้าฝรั่งประหลาด ๆ ของผม ก็เริ่มร้องกรี๊ดขึ้นมาทันที

Tor ยังแนะนำให้ผมรู้จักกับแม่ของเด็ก ซึ่งเป็นสาววัยรุ่นหน้าตาสะสวยมาก เธอนั่งอยู่กับเพื่อนวัยเดียวกันที่มองผมด้วยความสงสัย

เมื่อฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มออกอาการ Tor ก็ยิ่งกล้ามากขึ้น เธอเริ่มจูบผมแบบไทย ๆ ด้วยการหอมแก้ม แล้วขอให้ผมหอมเธอกลับ ผมยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ไม่สามารถฝืนใจหอมแก้มเธอได้ แม้จะเพื่อถ่ายรูปก็ตาม เพราะเราแทบไม่รู้จักกันเลย

ก่อนผมกลับ เธอให้ผมสัญญาว่าจะกลับมาในวันรุ่งขึ้น เพื่อดูรูปถ่าย แล้วก็กลับมาอีกครั้งในวันหยุดของผม เพื่อแวะมาทักทาย

“ขอเงิน 100 บาทไปอัดรูปได้ไหม?” เธอถาม พร้อมกับยื่นมือออกมา ผมจำต้องปฏิเสธ เพราะเงินหมดกระเป๋าแล้ว

เรื่องนี้คงปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปอีกไม่นานไม่ได้ โดยเฉพาะถ้าเธอดื่มจนเมาบ่อย ๆ ผมคงต้องหาทางไปทำงานเส้นทางอื่น อาจต้องรีบวิ่งข้ามถนนทันทีที่ลงจากรถเมล์ เพื่อหลบหน้าเพื่อนใหม่คนนี้

แต่ผมสงสัยว่าแผนนี้คงใช้ไม่ได้ผล เพราะญาติพี่น้องครึ่งค่อนครอบครัวของเธอดูเหมือนจะทำงานอยู่แถวนี้ ถ้าหาทางหนีไม่สำเร็จ ผมก็คงติดกับ เราจะต้องเจอกันแบบนี้แทบทุกวันไปอีกนาน