อย่าเอาเบ็ดมาเกี่ยวผม (Get your hooks out)

“คุณคิดว่าเขาคิดถึงคุณไหม?” Mum ถามผมเมื่อคืน เธอหมายถึงคุณแป๋วขี้บ้วนน้ำลายที่กำลังอกหัก ซึ่งเดินทางกลับบ้านที่บุรีรัมย์ไปแล้ว

เราไม่ได้พูดคุยกันมาหลายวัน และเจอกันที่ร้านของ Mum เพียงสองครั้งเท่านั้น แต่เธอสังเกตเห็นว่าเราสนิทกันขึ้น

“ผมสงสัยว่าช่วงแรกเขาคงคิดถึงอยู่หรอก แต่ปิดเทอมของเขายาวเป็นเดือน ๆ กว่าจะกลับมากรุงเทพฯ เขาคงลืมผมไปแล้ว” ผมตอบ

“เขาต้องกลับมาแน่” เธอบอก

ช่วงนี้ Mum เริ่มสนใจเรื่องชีวิตรักของผมมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งทำให้ผมกังวลอยู่เหมือนกัน ผมเคยเล่าให้เธอฟังแล้วว่ามีแฟนชื่อ Maiyuu แต่ดูเหมือนเธอแทบไม่สนใจเลย

เธอเคยพบเขาเพียงครั้งเดียวเมื่อหลายปีก่อน ผมจำได้ว่าเธอทำหน้าเบ้ ราวกับกำลังพูดว่า “อะไรนะ นี่คือคนที่ดีที่สุดที่คุณหาได้แล้วหรือ?” ตั้งแต่นั้น Maiyuu ก็ไม่เคยกลับมาที่ร้านอีกเลย และเท่าที่ผมจำได้ ครั้งนั้นเขาก็มาด้วยความไม่เต็มใจนัก เพราะผมเป็นฝ่ายชวนให้มาด้วยกันในคืนหนึ่ง

ตอนนี้ร้านของ Mum กลายเป็นศูนย์กลางกิจกรรมยามค่ำคืนของผมไปแล้ว ผมเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาของที่นี่ แม้จะไม่ได้อาศัยอยู่ในละแวกนี้ก็ตาม แต่ผมสงสัยว่าแฟนของผมคงหาทางกลับมาที่ร้านนี้เองไม่ถูกด้วยซ้ำ

เมื่อคืน Bom ซึ่งเป็นกะเทยมานั่งดื่มกับผม

“น่าเสียดายนะที่คุณสองคนไม่ได้ชอบผู้ชายแบบเดียวกัน ไม่อย่างนั้นทุกอย่างคงง่ายกว่านี้เยอะ” Mum พูด

เธอหมายความว่าน่าเสียดายที่ Bom กับผมไม่ได้สนใจกันและกัน

“ไม่มีทาง!” Bom ตอบทันที

อืม...ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธหนักแน่นขนาดนั้นก็ได้ ถ้าไม่ว่าอะไรนะ มันบั่นทอนอัตตาของชายสูงวัยอย่างผม

ถึงอย่างนั้น ในสายตาของ Mum เราสองคนคงเป็นภาพที่น่าเวทนาไม่น้อย นั่งอยู่ด้วยกัน รอให้หนุ่มหล่อเดินเข้ามาในชีวิต

ที่จริง นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ Bom แวะมาที่ร้านก็ได้ เขาชอบเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่แวะเข้ามาในร้านของ Mum ซึ่งในสายตาผมดูเด็กเกินไปมาก แต่การออกมาดื่มของผมไม่ได้มีจุดประสงค์หลักอยู่ตรงนั้น ผมชอบพบปะผู้คนใหม่ ๆ และนั่งดูค่ำคืนค่อย ๆ ผ่านไป

ต่อมา แม่ค้าคนหนึ่งในละแวกนั้นเข้ามาร่วมวงด้วย เธอกับ Mum คุยกันเรื่องผู้ชาย และ Mum ก็พูดติดตลกว่าเธอหมายตาผมไว้เป็นว่าที่สามี

“แต่คงต้องรออีกสักสิบปีนะ กว่าสามีฉันจะตาย” เธอพูดพลางหัวเราะ

ดูท่าจะเป็นโครงการแต่งงานระยะยาวเสียแล้ว ถึงตอนนั้นผมอาจเรียนรู้วิธีหยิบเป๊ปซี่ตามที่ลูกค้าสั่งได้ถูกต้องเสียที (ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น)

อย่างไรก็ตาม ตอนนั้นผมคงแก่และขี้เหร่กว่าตอนนี้ไปอีก ผมสงสัยว่าตัวเองจะยังนั่งอยู่บนเก้าอี้บาร์ตัวเดิมหรือเปล่า หวังว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น

ดึกมากแล้ว Tock หนุ่มตาอ่อนโยนผู้มีมารยาทงดงามไม่แพ้ใบหน้าที่ดูอ่อนไหวของเขา ก็แวะเข้ามาสูบบุหรี่ก่อนเข้านอน เขาสวมกางเกงขายาวสีดำกับเสื้อยืดสีขาวยับ ๆ

หลังจากปิดเทอมมหาวิทยาลัย Tock ก็ไปทำงานที่ร้านอาหาร แต่งานพิเศษนั้นทำให้เขาเหนื่อยมาก และแทบไม่มีเวลาเหลือสำหรับการพบปะสังสรรค์

เมื่อคืน ขณะที่เขายืนคุยกับ Bom และผมไปพลาง สูบบุหรี่ก่อนนอนไปพลาง ทุกอย่างดูราวกับว่าไม่มีอะไรแปลกประหลาดเกิดขึ้นในคืนที่ผมวิ่งตามเขาไปตามถนนมืด ๆ เพื่อหาโอกาสพูดคุยด้วย ผมก็แค่เข้าไปจีบเขาเท่านั้นเอง แล้วมันจะเป็นอะไรไป?

บางทีเขาอาจถูกคนเข้ามาจีบอยู่บ่อย ๆ ที่สำคัญที่สุดคือ เขาไม่ได้รู้สึกขุ่นเคือง ไม่อับอาย หรือไม่พอใจอย่างที่ผมเคยกลัวไว้ในตอนแรก

Tock ถามผมสองสามคำถาม โดยเรียกชื่อผม ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขายังจำได้

Bom กำลังคุยกับเขาเกี่ยวกับสถานที่ดี ๆ สำหรับไปฉลองเทศกาลสงกรานต์ที่กำลังจะมาถึง

“ผมคงเล่นสาดน้ำอยู่ในซอยของผมดีกว่า ไม่ได้คิดจะไปที่ไหนเป็นพิเศษ” เขาตอบ Tock เป็นคนขี้อายและเงียบ ๆ

ส่วน Bom นั้นตรงกันข้าม เขาเป็นกะเทยเสียงดัง และชอบพูดคุยโผงผาง เขาชวนผมไปสนามหลวงในคืนนั้นด้วย เขาบอกว่าเราจะนัดเจอกันที่ร้านของ Mum เพื่อซื้อวิสกี้หนึ่งขวดกับแก้วพลาสติก ก่อนจะเดินเท้าไปด้วยกัน

ผมไม่รู้สึกว่ามันเป็นแผนการที่น่าดึงดูดใจนัก ผมอยากนั่งอยู่ที่ร้านของ Mum มากกว่า เหมือนที่ทำทุกปี แล้วเฝ้าดูเด็กหนุ่มที่ถือปืนฉีดน้ำพลาสติกเดินทางกลับจากการเล่นน้ำบนถนนข้าวสาร

ปีที่แล้ว คนขับแท็กซี่ที่ขับผ่านมาถามผมว่าเขาสาดน้ำใส่หัวผมได้ไหม เขาเคยขับรถพาผมมาที่ร้านของ Mum ในคืนหนึ่ง และจำผมได้ ผมอนุญาต แต่เท่าที่จำได้ นั่นเป็นครั้งเดียวที่มีใครสาดน้ำจนผมเปียกในช่วงเทศกาลสงกรานต์

Tock สูบบุหรี่จนหมด แล้วกล่าวราตรีสวัสดิ์

“Tock มีมารยาทดีจังเลยนะ” Bom พูด ขณะที่ Tock เดินกลับเข้าซอยเพื่อกลับบ้าน

ผมเห็นด้วย น่าเสียดายจริง ๆ ที่เขาไม่ยอมให้ผมเป็นเพื่อนกับเขา

ผมไม่อยากให้ Mum เอาเบ็ดมาเกี่ยวผม และไม่อยากถูกกรงเล็บของคุณแป๋วขี้บ้วนน้ำลายเกี่ยวไว้ด้วย มิตรภาพนั้นง่ายกว่ากันมาก แต่ในสถานที่แห่งนี้ แม้แต่เรื่องง่าย ๆ อย่างการเป็นเพื่อนกันก็ยังอาจยากเกินไป