การกลับมามีชีวิตอีกครั้ง (ตอนที่ 2 ตอนจบ)

ในประเทศไทย ช่วงเวลาเข้มข้นดราม่าเช่นนี้มักลงเอยด้วยเรื่องชวนหัว และครั้งนี้ก็เช่นกัน เมื่อฝรั่งคนหนึ่งซึ่งทั้งหอบทั้งร้อนใจพยายามต่อสู้กับประตูห้องน้ำ

จากด้านใน ไม่อยู่เป็นฝ่ายเปิดประตูออกมาเองอย่างใจเย็น ใบหน้าเขาซีดเผือด ริมฝีปากคล้ำอมม่วง แต่เขายังไม่เป็นอะไร เขานั่งเงียบ ๆ อยู่บนฝาชักโครก ไม่ได้เอาอะไรเข้าไปในห้องน้ำเลย แม้แต่บุหรี่

โทรศัพท์ของผมเริ่มดังขึ้นมา อีกแล้ว ไอ้คนที่ไม่รู้จักกาลเทศะ คราวนี้เป็นเพื่อนจากห้องแชตที่อยากนัดพบ

“ไปให้พ้น!” ผมตะโกนลั่น

เขาโทรมาอีกสองครั้งกว่าจะเข้าใจ

“ผมกำลังยุ่ง!” ผมตะโกน

ผมร้องไห้และขอโทษที่ทะเลาะกัน “นี่คือบ้านของคุณ และผมจะไม่ยอมให้คุณไปไหน คุณต้องอยู่กับผม” ผมสะอื้น

“ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่ที่นี่โดยไม่มีคุณ ถ้าอย่างนั้นผมก็จะรอ”

ไม่อยู่แทบไม่พูดอะไรเลย เขาดูเหมือนคนกำลังตกอยู่ในภวังค์

“คุณกินยาตามใบสั่งแพทย์ หรือกินน้ำยาทำความสะอาดเข้าไปหรือเปล่า” ผมถาม

ผมชี้ไปที่น้ำยาทำความสะอาดสารเคมีที่เราเก็บไว้ในห้องน้ำ เขาส่ายหน้า

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ไม่อยู่จึงยอมลุกขึ้น ผมลากพัดลมเข้าไปในห้องน้ำ ให้มันเป่าลมบริสุทธิ์เข้าไป ในที่สุดเขาก็เริ่มขยับตัว

ผมพาเขาไปที่เตียง แล้วนวดศีรษะให้ ตอนแรกเขาหลับไป จากนั้นเมื่อเงายามเย็นเริ่มทอดยาว เขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นมาหาอะไรรับประทาน

วันรุ่งขึ้น เราใช้เวลาร่วมกันอย่างใกล้ชิดที่สุดวันหนึ่งในรอบนาน ไม่อยู่ทำอาหาร ส่วนผมอ่านหนังสือ เราดูหนังด้วยกัน และเขาท่องอินเทอร์เน็ต

ตอนที่ผมออกจากบ้านไปทำงานเมื่อคืน เขาดูมีความสุข แม้ยังผอมและอ่อนแรงอยู่ ผมสะพายกระเป๋าข้างหนึ่ง ยืนอยู่ข้างเขา เขายื่นมือมาให้ ผมก็จับมือเขาไว้

เราทั้งคู่ต่างก็ทำงาน แต่ไม่อยู่เป็นคนที่แบกรับความกังวลส่วนใหญ่ในความสัมพันธ์ของเรา ต่างจากผม เขาแทบไม่เคยบ่น เพราะกลัวว่าผมจะพูดอะไรกลับไป นั่นไม่ยุติธรรมเลย

“ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่ที่นี่โดยไม่มีคุณ ถ้าอย่างนั้นผมก็จะรอ” คำพูดของผมยังคงก้องอยู่ในหัว ขณะที่ผมหวนคิดถึงเหตุการณ์เลวร้ายในห้องน้ำ

ชีวิตของผู้ชายคนนี้อยู่ในมือผม ขณะที่อนาคตของผมในประเทศนี้ก็อยู่ในมือเขา เราสองคนมีความสำคัญต่อกันและกันเท่าเทียมกันมากกว่าที่เคยคิด

ถ้าอย่างนั้น ผมก็จะรอ เพื่อผู้ชายของผม