แด่แฟนคนสำคัญ (Tribute to the BF)

ผมกำลังพยายามเข้าใกล้ Maiyuu แฟนของผมให้มากขึ้น เราไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยนัก ซึ่งก็น่าเสียดาย อย่างเช่นเมื่อวาน ผมออกจากบ้านตอนห้าโมงเย็นเพื่อไปทำธุระอีกฟากหนึ่งของเมือง

ส่วนเขาออกจากบ้านตอนเที่ยงคืนเพื่อไปทำงาน และค้างคืนที่นั่น เรามาเจอกันอีกครั้งในวันนี้ตอนบ่ายสามโมง ซึ่งเหลือเวลาอีกเพียงสองชั่วโมงก่อนที่ผมจะต้องออกไปข้างนอกอีกครั้ง

เป็นเวลานานที่ผมไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนกับการที่เขาไม่ค่อยอยู่บ้าน แต่ช่วงหลังมานี้ ผมกลับรู้สึกว่าเขามีเสน่ห์ดึงดูดใจมากขึ้น ผมเองก็ต้องการความอบอุ่นทางใจมากขึ้นด้วย บางครั้งการใช้ชีวิตตลอดทั้งวันโดยไม่ได้สัมผัสตัวใครเลยก็เป็นเรื่องยากเหมือนกัน

เวลาที่เขานอนอยู่บนเตียง ผมชอบเข้าไปนั่งข้าง ๆ แล้วนวดขาให้เขา จูบแผ่นหลัง หรือลูบผมให้เขา อะไรก็ได้ที่เขายอมให้ทำ เพราะเขาไม่ค่อยเปิดรับการแสดงความรักแบบนี้นัก หลังจากที่เราแทบไม่ได้สัมผัสเนื้อต้องตัวกันมานานหลายปี

ยังมีปัจจัยอื่น ๆ ที่ทำให้ความรู้สึกของ Maiyuu ที่มีต่อผมซับซ้อนขึ้น อารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงขึ้น ๆ ลง ๆ ของผมทำให้เขากลัว และเขาก็รู้สึกผิดที่ต้องออกไปทำงานตอนกลางคืน

“ถ้าผมอยู่บ้านตอนกลางคืน คุณก็คงไม่ต้องออกไปดื่มบ่อยขนาดนั้น” เขาพูด

จริง ๆ แล้วผมก็คงยังออกไปอยู่ดี เพราะผมต้องการเพื่อนฝูงเหมือนกัน อะไรที่มากเกินไปก็ไม่ดี แม้แต่การใช้เวลาทุกคืนอยู่กับแฟนก็คงทำให้เบื่อได้อย่างรวดเร็ว

สุดท้ายเราคงหมดความรู้สึกดึงดูดใจต่อกัน แล้วหันมารำคาญการมีอีกฝ่ายอยู่ใกล้ ๆ แทน แม้แต่เวลาที่อยู่บ้านด้วยกัน เขาก็ดูเหมือนจะใช้เวลากับโทรศัพท์มือถือมากกว่าพูดคุยกับผมเสียอีก

ถึงอย่างนั้น เหตุผลหนึ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเรายืนยาวมาได้ก็คือ เราไม่ได้ตัวติดกันตลอดเวลา ผมเข้าใจว่าเขาต้องมีชีวิตส่วนตัวของตัวเอง เช่นเดียวกับที่เขาพร้อมจะให้อิสระผมในการคบหาสมาคมกับเพื่อนฝูงยามค่ำคืน

ความสัมพันธ์บางครั้งในอดีตของผมเคยทำให้เขาเจ็บปวด (ครั้งหนึ่งผมเคยมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กับนักศึกษาหนุ่มขี้หึงคนหนึ่งอยู่นานหลายเดือน จนแทบหายใจไม่ออก เราเปิดเผยว่าคบกันก็จริง แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...)

เขายังให้อภัยผมไม่ได้ เพราะความสัมพันธ์เหล่านั้นทำให้เขาเจ็บปวดทางใจ และทำให้เขาได้ยินเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับนิสัยของผม

เขากลัวว่าหากมีโอกาสเหมาะ ๆ ผมอาจหันไปคบกับคนอื่นอีก แล้วถลำเข้าไปอยู่ในความสัมพันธ์ที่เข้มข้นจริงจังจนถอนตัวไม่ขึ้น เมื่อถึงตอนนั้น ความสนใจที่ผมกำลังหันกลับมามีต่อ Maiyuu ก็อาจจางหายไป

“ผมไม่ได้ไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่นนะ” ผมบอกเขาเมื่อวันก่อน

“อนาคตไม่มีใครรู้หรอก” เขาตอบ

เอาเข้าจริง ผมก็ไม่ได้พร้อมจะให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรแบบนั้นอีก เราต่างก็รู้ว่าผมอาจพบผู้ชายสักคนที่ถูกใจขึ้นมาก็ได้

อย่างไรก็ตาม เขาคงเป็นแค่เพื่อนเล่น ไม่ใช่คนที่ผมอยากรับเข้ามาเป็นคู่ชีวิต

ในที่นี้ Maiyuu คือผู้ชายคนเดียวที่ผมพึ่งพาได้ว่าจะโทรกลับหรือส่งข้อความตอบมา ซึ่งฟังดูแล้วก็อาจไม่ได้เป็นเรื่องที่น่าประทับใจอะไรนัก แต่ก็มากกว่าที่เพื่อนชาวไทยส่วนใหญ่ของผมทำได้

ในดินแดนที่ดูเหมือนทุกคนจะยุ่งอยู่กับการหาความสนุกให้ตัวเองจนไม่มีเวลาใส่ใจเรื่องของหัวใจ (หรือกระเพาะอาหาร หรือแม้แต่เรื่องในชีวิตประจำวันอย่างการจ่ายบิลให้ตรงเวลา) เรื่องนี้มีความหมายกับผมไม่น้อยเลย

เขาเป็นคนที่กอดผมได้เวลาที่ผมต้องการความอบอุ่น และเป็นคนที่ผมกอดได้เมื่อเขาต้องการความรักใคร่เช่นกัน

เขาไม่ค่อยพึ่งพาผมในเรื่องกำลังใจหรือความช่วยเหลือทางอารมณ์ เพราะไม่อยากรบกวนผม เขากลัวว่าผมจะเครียดแล้วระบายความหงุดหงิดใส่เขา เรื่องส่วนใหญ่ในชีวิต Maiyuu เก็บไว้กับตัวเอง

“ผมไม่ค่อยชอบคุยกับผู้หญิง เพราะพวกเธอเรื่องมากเกินไป” เขาพูดเมื่อวันก่อน

พวกเกย์นี่ช่างเป็นคนประหลาดเสียจริง

Maiyuu ไม่อยากเล่าเรื่องของตัวเองให้ใครฟัง เพราะมองว่าการแบ่งปันปัญหาก็เท่ากับการเอาภาระไปให้คนอื่น หากเขามีปัญหาที่ทำงาน ผมแทบไม่เคยได้ยินเรื่องเหล่านั้นเลย

ในทำนองเดียวกัน เขาก็ไม่ชอบฟังผมบ่นเหมือนกัน เราต่างทำราวกับว่าชีวิตของตัวเองกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น ทั้งที่ความจริงอาจกำลังสะดุดอยู่กับปัญหาบางอย่างก็ได้

แต่ถ้าไม่มีเรื่องวุ่นวายเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้เสียแล้ว ชีวิตจะเหลืออะไรล่ะ?

Maiyuu เป็นคนชอบคิดใคร่ครวญเหมือนคนไทยส่วนใหญ่ “เราควรมองคนที่ด้อยโอกาสกว่าเราไว้บ้าง เพื่อเตือนตัวเองเป็นครั้งคราวว่าชีวิตของเราก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก” เขาเคยพูด

Maiyuu มีเพื่อนคนหนึ่งชื่อ Ken ซึ่งสูญเสียบ้านที่ครอบครัวเคยอยู่ไปในเหตุไฟไหม้ และตอนนี้ก็ไม่มีงานทำ Ken หันไปขายบริการทางเพศเพื่อหาเงิน เพราะในเวลานี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นที่จะช่วยตัวเองได้

“วันก่อนผมให้เงินเขาไป 200 บาท เพราะในกระเป๋าสตางค์เขาเหลืออยู่แค่ห้าบาท”

“คุณไม่ต้องรู้สึกผิดที่ให้เงินเขาหรอก” ผมบอก

“ผมไม่ได้รู้สึกผิดเสียหน่อย! ผมแค่รู้สึกถ่อมตัวเมื่อเห็นว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ที่ดีกว่าเขา”

ในตัวกันและกัน ผมกับ Maiyuu ยอมรับทั้งข้อดีและข้อเสียของอีกฝ่าย เราสร้างสายใยแห่งความผูกพันและหน้าที่ที่ต่างมีต่อกันขึ้นมาด้วย เขาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมมาเกือบเจ็ดปีแล้ว หนี้บุญคุณนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผมจะตอบแทนได้ง่าย ๆ

“ผมรู้จักหัวใจ ความต้องการ และสิ่งที่คุณปรารถนาดีกว่าใครทั้งหมด” Maiyuu พูดขึ้นคืนหนึ่ง ขณะที่เรานอนกอดกันอยู่บนเตียง

จะมีใครอีกไหมที่พูดเช่นนี้ได้?

หลังจากอดทนอยู่ด้วยกันมานานหลายปี ผ่านเรื่องราวทั้งดีและร้ายของกันและกันมาเป็นพยาน และเพียงแค่ยังอยู่เคียงข้างกันเสมอมา คำตอบก็คงเป็น ไม่มีใครอีกแล้ว