Teung saga 

1.  ของที่ระลึกจากหนุ่มไทย (Thai boy's keepsake)

วันจันทร์ที่ 9 เมษายน 2550

Teung เป็นนักศึกษาศิลปะการแสดงและเป็นชายแท้ แล้วทำไมหลังจากที่เราเพิ่งรู้จักกันได้เพียงหนึ่งชั่วโมง เขาถึงมอบรูปถ่ายขนาดเท่าหัวแม่มือของตัวเองให้ผมไว้เป็นที่ระลึก?

นอกจากนั้น Teung วัย 22 ปียังให้เบอร์โทรศัพท์กับผม ชวนผมไปร่วมฉลองวันเกิดของเขาในเดือนนี้ และชวนไปดูการแสดงดนตรีอีสานที่สนามหลวง ซึ่งเขากับเพื่อนนักศึกษาจะขึ้นแสดงในกิจกรรมที่จัดขึ้นเนื่องในเทศกาลสงกรานต์

ตอนที่ Teung ยื่นรูปให้ผม เขานั่งอยู่ในที่ที่เพื่อนนักศึกษาซึ่งกำลังดื่มอยู่ใกล้ ๆ มองเห็นได้ชัด เขาไม่ได้รู้สึกกระดากอายเลยแม้แต่น้อย

ตอนแรกผมคิดว่าเขาแค่อยากให้ดูว่าตัวเองหน้าตาเป็นอย่างไรเมื่อสองสามปีก่อน ตอนที่ถ่ายรูปนี้ แต่ไม่ใช่

“ผมมีอยู่สองใบ แล้วใบนี้ให้คุณ” เขาบอก

ขณะนั้นมีคนแปลกหน้าหนุ่มสองคนนั่งอยู่ตรงข้ามกับเรา แต่ Teung ก็ไม่ได้กังวลว่าพวกเขาจะคิดอย่างไรเช่นกัน

Teung มีบุคลิกสงบนิ่งอย่างน่าทึ่ง ไม่มีอะไรมาทำให้เขาหวั่นไหวได้ แม้แต่ตอนที่กลุ่มอดีตนักศึกษาธรรมศาสตร์กลุ่มใหญ่ซึ่งส่งเสียงดังและดูน่าเกรงขามเข้ามาร่วมโต๊ะ เขาไม่ชอบคนกลุ่มนั้น แต่ก็เลือกที่จะเงียบลงแทนที่จะพูดอะไรออกไป

เขาใส่ใจผมมากเป็นพิเศษ เขานั่งอยู่ใกล้เสียจนบางครั้งใบหน้าของเราแทบจะสัมผัสกัน

เขาลูบขาผม ผมตบเข่าเขาเบา ๆ เมื่อเขาไอ ผมก็ตบหลังให้ และหยิบขี้บุหรี่ออกจากเส้นผมของเขา เขาเล่าเรื่องครอบครัว พ่อแม่ รวมถึงสิ่งที่ชอบและไม่ชอบให้ผมฟัง เวลาผมเปิดพจนานุกรมเพื่อค้นหาคำศัพท์ เขาก็รีบเสนอตัวถามว่าช่วยผมได้ไหม

ด้านหลังของพจนานุกรมมีภาพเครื่องดนตรีไทยแบบดั้งเดิมเรียงอยู่หลายชนิด เขาแนะนำให้ผมรู้จักเครื่องดนตรีแต่ละชิ้น อธิบายวิธีเล่นและวิธีทำให้ฟัง เรายังคุยกันถึงดอกไม้ ผลไม้ ผัก พระราชวัง และรูปปั้นต่าง ๆ ของไทยที่มีอยู่ในเล่มด้วย

ผมสงสัยว่า Teung จะชอบฝรั่งอยู่เหมือนกัน เวลาที่ไม่ได้เรียนหนังสืออยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ เขาจะสอนเครื่องดนตรีไทยชนิดหนึ่งที่เรียกว่า “ขิม” หรือ dulcimer ในภาษาอังกฤษ เขาสอนมาแล้วสองปี ประสบการณ์นี้ทำให้เขามีมุมมองชีวิตแบบผู้ใหญ่ ซึ่งเพื่อนรุ่นน้องของเขาอาจยังไม่มี เขาเรียนรู้วิธีรับมือกับเด็กนักเรียนหัวแข็งที่ไม่ค่อยให้ความร่วมมือ และที่จริงอยากไปอยู่ที่อื่นมากกว่า

ดึกคืนนั้น มีเพลงของ “เบิร์ด” McIntyre เปิดอยู่ทางโทรทัศน์

“คุณชอบเขาไหม?” ผมถาม โดยหมายถึงเสียงร้องเพลงของเขา

“เขาเป็นเกย์” Teung ตอบ

“หมายความว่าคุณไม่ชอบเกย์หรือ?”

“ผมคุยกับพวกเขาได้นะ แล้วก็มีเพื่อนเป็นเกย์ด้วย” เขาบอก

“แล้วเสียงร้องเพลงของเบิร์ดล่ะ...?”

“เขาร้องเพลงเพราะดี”

ช่างลึกลับเสียจริง

ตอนที่ผมมาถึง Teung กำลังดื่มอยู่กับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีฟันแปลก ๆ ครั้งก่อนที่ผมเจอเขา นายฟันแปลกคนนี้เคยบอกเพื่อนว่า ผมชอบโผล่ไปที่ร้านของ Mum เพื่อดักรอหนุ่ม ๆ

แน่นอนว่าเขาพูดเล่น ผมไม่ได้ตั้งใจจะได้ยิน แต่บังเอิญได้ยินเข้า

เขาแยกไปดื่มที่อื่น ทำให้เกือบตลอดทั้งคืน Teung กับผมได้นั่งดื่มกันตามลำพัง

แต่ในที่สุดนายฟันแปลกก็กลับมา เพราะเขาเมาและเหนื่อยแล้ว ผมเสนอว่าจะไปส่งทั้งคู่กลับบ้าน เพราะบ้านเราอยู่ทางเดียวกัน แต่นายฟันแปลกยืนกรานว่าจะเป็นคนไปส่ง Teung เอง

ผมคงได้เจอพวกเขาอีก ผมสงสัยว่า Teung จะจำได้ไหมว่าเคยมอบรูปถ่ายให้ผม และตอนนี้ผมควรจะทำอย่างไรกับรูปใบนั้นดี?

2. นักรำอีสานผู้เหนื่อยล้า (Tired Esan dancer)

วันอังคารที่ 10 เมษายน 2550

เมื่อคืนผมไปดู Teung หนุ่มนักศึกษาศิลปะการแสดงคนหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของผม ขึ้นแสดงที่สนามหลวง เขาเป็นสมาชิกคณะเล็ก ๆ ที่เล่นดนตรีอีสาน ในงานเทศกาลวัฒนธรรมที่จัดขึ้นเพื่อฉลองเทศกาลสงกรานต์

ผมรู้จัก Teung และเพื่อน ๆ ของเขาจากร้านเหล้าของ Mum ที่ปิ่นเกล้า เขาเคยชวนผมไปดูการแสดง ผมจึงแวะไปที่สนามหลวงระหว่างทาง เพราะอยู่ไม่ไกลจากที่นั่น

ก่อนหน้านั้นฝนตก ทำให้บริเวณทางเข้าสวนมีแต่โคลน ผมคอยหลบแอ่งน้ำแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังเต็นท์ต่าง ๆ ซึ่งเป็นบริเวณที่มีกิจกรรมส่วนใหญ่จัดขึ้น

ผมเห็นเวทีขนาดใหญ่ตั้งอยู่ด้านหนึ่ง มีจอวิดีโอของตัวเองและซุ้มโค้งสูงตระหง่านดูอลังการ

การแสดงบนเวทีนี้ส่งเสียงแข่งกับกิจกรรมทางวัฒนธรรมที่จัดอยู่บนเวทีเล็ก ๆ หลายแห่ง ทำให้ยากที่จะชมการแสดงใดการแสดงหนึ่งโดยไม่มีเสียงจากอีกงานเข้ามารบกวน นอกจากนั้นยังมีเสียงเพลงที่เปิดจากลำโพงดังสนั่นไปทั่วบริเวณอีกด้วย

ขณะที่ผมเดินสำรวจบริเวณงานเพื่อมองหา Teung หรือเพื่อน ๆ นักศึกษาศิลปะการแสดงของเขา ก็มีผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งที่แต่งหน้าจัด โดยเฉพาะบริเวณดวงตา คอยโผล่มาขวางหน้าผมอยู่เรื่อย ๆ พร้อมกับชวนคุย

บริเวณงานเทศกาลแบ่งออกคร่าว ๆ ตามภูมิภาคทั้งสี่ของประเทศ หลังจากเดินไปได้สักพัก ผมก็พบเต็นท์อีสาน

ผมไปยืนรออยู่ข้างเวทีเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งนักดนตรีวางเครื่องดนตรีทิ้งไว้ เครื่องดนตรีไทยแบบดั้งเดิมเหล่านั้นเป็นชนิดเดียวกับที่ Teung และเพื่อนนักศึกษาของเขากำลังศึกษาอยู่

คณะดนตรีอีสานมีกำหนดขึ้นเล่นในอีก 20 นาที ผมมองหา Teung เท่าไรก็ไม่เห็น จึงยืนรอต่อไป

ก่อนหน้านั้นผมโทรศัพท์ไปหา Teung เพื่อบอกว่าอาจจะแวะมาดูเขาเล่น ตลอดเวลาที่ผมรู้จักเพื่อน ๆ นักศึกษาศิลปะการแสดงกลุ่มนี้ ผมยังไม่เคยเห็นใครในกลุ่มขึ้นแสดงจริง ๆ เลย นอกจากบางครั้งที่เห็นพวกเขาออกโทรทัศน์

ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ควรจะแสดงตัวให้พวกเขาเห็นบ้าง และงานนี้ก็ดูเหมาะสมดี ผมเพิ่งเจอ Teung ที่ร้านของ Mum เมื่อคืนก่อน ตอนที่เขาชวนผมไปดูการแสดง

ตอนที่โทรหาเขาในวันนั้น Teung ดูไม่ค่อยสนใจนักว่าผมจะมาหรือไม่ แต่เสียงรอบข้างที่สนามหลวงดังสนั่นมาก เขาอาจกำลังเสียสมาธิอยู่ก็ได้

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อผมมาถึงบริเวณสนามหลวง ผมส่งข้อความไปบอกเขาว่าผมมาถึงแล้ว แต่ไม่มีคำตอบกลับมา

ประมาณ 20 นาทีต่อมา Teung ก็ปรากฏตัวที่เวที พร้อมกับเด็กหนุ่มอีกห้าหรือหกคน พวกเขาเริ่มเตรียมเครื่องดนตรี

ผมยืนอยู่ห่างออกไปประมาณ 10 เมตร แต่ในแสงสลัวที่เริ่มปกคลุมบริเวณนั้น Teung มองไม่เห็นผม

เด็กหนุ่มเหล่านั้นสวมชุดแสดงพื้นเมืองสีสันสดใส ซึ่งน่าจะเป็นชุดเดียวกับที่ผมเห็นพวกเขาหอบหิ้วมาเมื่อคืนก่อน ตอนที่นั่งดื่มกันอยู่ที่ร้านของ Mum

เมื่อแสดงเสร็จ พวกเขาจะถอดชุดออกแล้วนำกลับบ้าน คืนนั้นที่ร้านของ Mum Teung ถอดชุดสองชิ้นของเขาออก มัดรวมเป็นห่อสี่เหลี่ยม แล้วเอาหนังสือพิมพ์ยัดเข้าไปด้วย

เขาไม่ได้เล่นเครื่องดนตรีประจำตัวอย่างขิม แต่กลับลงมือกระหน่ำตีกลองแทน ใบหน้าของเขาดูคล้ำและเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เด็กหนุ่มคนอื่นเล่นกีตาร์ แคน และระนาด ขณะที่พวกเขาบรรเลงเพลง ก็มีชายหนุ่มและหญิงสาวในชุดแต่งกายแปลกตาขึ้นมาเต้นรำบนเวที ดูคล้ายกับการแสดงพิธีกรรมล่าสัตว์

สิบนาทีต่อมา การแสดงก็จบลง ขณะที่พวกเขาเริ่มเก็บเครื่องดนตรี ผมเดินเข้าไปหา Teung ซึ่งกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วแตะไหล่เขาเบา ๆ

“ผมมาดูการแสดงของคุณนะ” ผมบอก

เขายิ้ม ผมเป็นคนหนึ่งในกลุ่มผู้ชมของเขา แต่ก็รู้ดีว่าไม่ควรเอ่ยปากชมเหมือนที่เรามักทำเมื่อดูใครสักคนแสดงในโลกตะวันตก

คนไทยไม่จำเป็นต้องได้รับคำชมแบบนั้น พวกเขาเล่น ผมดู แค่นั้นก็พอ

“คืนนี้จะไปดื่มไหม?” ผมถาม

“ผมต้องคุยกับเพื่อน ๆ ก่อน” เขาตอบ

เขาดูเหมือนกระอักกระอ่วน ผมจึงไม่อยู่รบกวนนาน

อีกหลายชั่วโมงต่อมา ผมโทรหาเขาจากร้านของ Mum เสียงที่รับสายฟังดูงัวเงีย

“ฮัลโหล?”

“จะออกมาดื่มไหม?” ผมถาม

ไม่ เขาเข้านอนไปแล้ว