ถอยกลับไปเป็นเด็ก 41 (part 2)

ถอยกลับไปเป็นเด็ก (part 2)

ก่อนออกจากบ้าน ผมจะโกนหนวด ใส่เสื้อกล้ามสีขาว จงใจให้ขอบกางเกงในสีขาวโผล่พ้นกางเกงออกมา ปลดเชือกรองเท้าข้างหนึ่ง แล้วปล่อยให้เสื้อผ้าห้อยรุ่มร่ามไปตามตัว

ผมชอบออกโรงในฤดูหนาว เพราะกางเกงขายาวอย่างยีนส์เนื้อหนักหรือผ้าลูกฟูกจะดูน่าสงสารกว่าเวลามันร่วงลงมาจากเอว

ผมจะใส่เสื้อไหมพรมทับเสื้อเชิ้ต โดยปล่อยให้เสื้อเชิ้ตกับกางเกงในมองเห็นได้ชัดเจน

เด็กที่ไม่ค่อยรู้เรื่องแต่งตัวหรือวัยรุ่นตอนต้นที่ถูกแม่ประคบประหงม ก็คงแต่งตัวแบบนี้ใช่ไหม?

แม่พยายามทำให้ลูกดูอบอุ่น ปลอดภัย พร้อมออกไปเผชิญโลกภายนอกที่แสนอันตราย แต่บางครั้งความพยายามนั้นก็ไม่ได้ผลนัก

น่าแปลกที่เด็กวัยรุ่นในกลุ่มศาสนากลับวิจารณ์เสื้อผ้าของผม

ไม่ใช่เพราะผมดูเหมือนเด็ก

แต่เพราะมันเชยจริง ๆ

“ใครซื้อเสื้อผ้าให้พี่?” พวกเขาถามตรง ๆ

“แม่ครับ” ผมตอบ

จะตอบอย่างเศร้าหรืออย่างมีความสุขนั้น ขึ้นอยู่กับว่าตอนนั้นผมกำลังแสดงเป็นคนที่ “รู้ตัว” แค่ไหน

พวกเขาจะพยักหน้าอย่างรู้ทัน ราวกับรู้คำตอบอยู่แล้ว

ถอยกลับไปเป็นเด็ก 40 (part 1)

ถอยกลับไปเป็นเด็ก (part 1)

ผมทำตัวเหมือนเด็กที่อายุน้อยกว่าวัยทางความคิดของตัวเองมาก ทั้งที่อ่านบทกวีอยู่เป็นประจำ

เวลาเจอความเครียดในครอบครัว สัญชาตญาณของผมคือถอยกลับเข้าไปในวัยเด็ก แล้วจินตนาการว่าตัวเองอายุน้อยลงไปอีก

ผมแสดงเป็นเด็กอยู่ได้เป็นชั่วโมงโดยไม่เบื่อ

และผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ก็เชื่อผมเสียด้วย

ตอนอยู่ Wellington เราตั้งใจว่าจะไปปรึกษาปัญหาชีวิตคู่

แต่ที่ปรึกษาไม่เคยถามคำถามที่ตรงที่สุดว่า

“จริง ๆ แล้ว คุณสองคนยังอยากอยู่ด้วยกันต่อหรือเปล่า?”

ทุกคนตั้งสมมติฐานว่าเราอยากอยู่ด้วยกัน เพียงแต่ต้องหาอะไรสักอย่างมาช่วยจุดไฟความสนใจที่ดับไปแล้วขึ้นมาใหม่

ความจริงคือ เราสองคนต่างก็ไม่อยากอยู่กันแบบเดิมต่อไปแล้ว เราเบื่อกันมานาน แต่ไม่มีใครยอมรับ

ถ้าผมต้องเข้าเวรข่าวรัฐสภาในวันหยุดสุดสัปดาห์ ผมจะขับรถไปที่ทำงาน แล้วก็รีบเผ่นออกจากสำนักงานไปผจญภัย

ผมจะกวาดดูหนังสือพิมพ์ฉบับสุดสัปดาห์ หาโฆษณาการประชุมของกลุ่มคริสเตียน แล้วก็โผล่เข้าไปทำทีว่าสนใจ

คราวนี้ผมรับบทเป็นเด็กมีปัญหาที่แทบแต่งตัวเองไม่เป็น และทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้อีกแล้ว

ดักฟัง 39

ดักฟัง 

แต่คนที่ทำให้ผมกังวลยิ่งกว่า Peter

คือรัฐสภา

สมัยนั้น มีข่าวลืออยู่เรื่อยว่า Parliamentary Services แอบดักฟังโทรศัพท์ของผู้สื่อข่าว

ผมแอบคิดอยู่เหมือนกันว่า...

ถ้ามีใครกำลังนั่งฟังสายของผมอยู่

เขาคงงงไม่น้อย

นักข่าวการเมืองวัย 20 กลางๆ คนหนึ่ง

จู่ ๆ ก็กลายเป็นเด็กชายที่กำลังมีปัญหากับพ่อแม่

ถ้าโชคดีหน่อย

เขาอาจสรุปว่าเป็นลูกของ ส.ส. คนไหนสักคน

แอบเข้ามาเล่นโทรศัพท์ในสำนักงานก็ได้

ส่วนถ้าโชคร้าย...

วันรุ่งขึ้น ผมคงได้อธิบายอะไรอีกยาว