เดินออกจากบ้าน
คุยกันจบ
ผมเดินขึ้นห้องเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า
แล้วก็เดินออกจากบ้าน
ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมต้องเลี้ยงตัวเองจริง ๆ
ผมคงกลับไปขอเงินพ่อแม่ไม่ได้แล้ว
เราเช่าห้องโทรม ๆ ในบ้านแบ่งเป็นห้องเช่ากลางเมือง
สภาพไม่น่าอวด
แต่ค่าเช่าถูก
เชอวอนโชคดีว่าเธอหางานใหม่ได้เร็ว
ไม่อย่างนั้นเราคงไปไม่รอด
ช่วงแรกเธอทำงานด้านขาย เดินทางต่างจังหวัดบ่อย
ต่อมาจึงย้ายไปเป็นผู้ช่วยในคลินิกหมอแห่งหนึ่ง
ส่วนผมยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่
กลางวันเรียน
ว่างเมื่อไรก็ออกไปรับจ้าง
ล้างจาน
แบกของ
ทำทุกอย่างที่ได้เงิน
เพราะรายรับของเรามีเท่าไรก็ไม่เคยพอ
พูดอีกอย่างก็คือ...
เกือบตลอดสิบห้าปีที่เราอยู่ด้วยกัน
เราไม่เคยมีเงินพอใช้
