Thursday, 21 September 2023

บรรณาธิการในฐานะพี่เลี้ยง 23

 บรรณาธิการในฐานะพี่เลี้ยง 
The Christchurch Press อาคารถูกรื้อถอนหลังแผ่นดินไหว 2554 ทำให้เสียหาย

กลินไม่ได้เป็นแค่บรรณาธิการคนแรกของผม

เขาเป็นคนเปิดประตูสู่วงการข่าว

เวลาไปผับ

หรือสโมสร Returned Servicemen's Club

เขาจะพาผมไปรู้จักผู้คนไม่รู้จบ

ทั้งนักข่าว

นักกฎหมาย

รวมถึงตัวละครสีสันจัดอีกสารพัด

ตอนนั้นผมยังขี้อายมาก

แค่เดินไปสั่งเบียร์เพิ่ม

ก็รู้สึกเหมือนคนทั้งร้านกำลังมองอยู่

อีกไม่กี่ปีต่อมา

ผมย้ายไปทำข่าวศาลให้ The Press

แล้วก็เจอคนหน้าเดิมอีกครั้ง

คราวนี้ในห้องพิจารณาคดี

บางคนยังจำผมได้เสียด้วย

มีทนายคนหนึ่งชื่อ โทนี

ที่ผมเจอบ่อยเป็นพิเศษ

ไม่ใช่เพราะเขาเป็นทนาย

แต่เพราะเขาชอบมีคดีเมาแล้วขับ

จนบางครั้ง

ผมต้องเป็นคนเขียนข่าวคดีของเขาเอง


เพื่อนร่วมงานเลือกจะเงียบ 22

เพื่อนร่วมงานเลือกจะเงียบ
ผมสมัยทำงานที่ Christchurch Mid-Week Mail

เพื่อนร่วมงานหลายคนคงรู้สึกแปลกอยู่บ้าง

ที่ผมดันไปคบกับผู้หญิงซึ่งอายุมากกว่าถึง 15 ปี

แต่ทุกคนเลือกจะเงียบ

แทบไม่มีใครกล้าถามตรงๆ

ว่าทำไมผมถึงเลือกผู้หญิงที่กำลังก้าวเข้าสู่วัยสามสิบ

แต่คงสงสัยกันอยู่ในใจ

หลายคนคงอยากถาม

แต่ไม่มีใครกล้าถามตรงๆ)

ตอนนั้นผมเป็นนักข่าวหนุ่มที่กำลังเริ่มต้นอาชีพ

หน้าตาพอใช้ได้เสียด้วย

แม้คนที่เข้ามาสนใจ

จะเป็นผู้ชายเสียมากกว่าผู้หญิงก็ตาม

มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ

บรรณาธิการคนแรกของผม

ชื่อ กลิน

กลินเป็นบรรณาธิการของ Christchurch Mid-Week Mail

หนังสือพิมพ์แจกฟรีที่ออกสัปดาห์ละสองครั้ง

เขารับผมเข้าทำงานเป็นนักข่าวฝึกหัด

ช่วง 18 เดือนสุดท้ายก่อนเรียนจบมหาวิทยาลัย

จากนั้นก็รับผมเข้าทำงานเต็มตัวอีกประมาณหกเดือน

ก่อนที่ผมจะย้ายไปที่อื่น

แม้ผมจะลาออกแล้ว

เราก็ยังนัดกันไปดื่มเบียร์อยู่เสมอ

ไม่นานก็พบเรื่องบังเอิญอย่างหนึ่ง

Brewer's Arms แถวเมริเวล Merivale เป็นที่นัดกินเบียร์กันโปรดๆของลุงกลินและผมสมัยนั้น


สมัยเป็นหนุ่ม

กลินเคยรับราชการในกองทัพเรือที่ Wellington

ร่วมกับพ่อของเชอวอน

เขาจึงรู้จักครอบครัวแฟนผมดีกว่าที่ผมเคยนึกไว้

พ่อตาที่สร้างตัวเอง

พ่อของเชอวอนชื่อ จิม

เริ่มต้นชีวิตด้วยการเป็นช่างทาสี

แต่เมื่อแต่งงานและต้องเลี้ยงลูกถึงแปดคน

รายได้ก็เริ่มไม่พอ

จิมจึงตัดสินใจเปลี่ยนชีวิต

หลังเลิกงานทุกเย็น

เขาไปเรียนด้านอนุญาโตตุลาการ

ซึ่งเป็นอาชีพใหม่ที่กำลังเติบโตในเวลานั้น

ความพยายามไม่สูญเปล่า

เขาสร้างอาชีพใหม่ให้ตัวเอง

และค่อยๆ พาครอบครัวไต่ขึ้นสู่ชนชั้นกลาง

ด้วยน้ำพักน้ำแรงล้วนๆ

ในบรรดาลูกทั้งแปด

ไม่มีใครเรียนต่อสูงเหมือนเขา

ส่วนใหญ่เติบโตไปเป็นพ่อค้าแม่ค้า

หรือมนุษย์เงินเดือน

เชอวอนเองเรียนจบพยาบาล

แต่ลาออกไม่นานหลังเริ่มทำงาน

เธอมักบอกว่า

งานหนักเกินไป

อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ

ตั้งแต่เด็ก

เธอถูกแม่ขอให้ช่วยเลี้ยงน้องๆ อยู่เสมอ

พอโตขึ้น

เธอจึงไม่อยากมีลูกของตัวเองอีก

(
นอกเรื่องนิดหนึ่ง... Brewer's Arms ที่ย่าน Merivale ซึ่งเปิดช่วงต้นทศวรรษ 1990 ถือเป็นไมโครบรูว์ผับแห่งแรกของนิวซีแลนด์ และเป็นร้านประจำของผมกับกลินอยู่พักใหญ่ แต่กลับมาเข้าเรื่องดีกว่า)

ค่อยๆ เลือนหาย 21

ค่อยๆ เลือนหาย 

ผมรู้จักไมค์กับซูอยู่ราว 15 ปี

พอๆ กับความสัมพันธ์ของผมกับเชอวอน

เมื่อลูกๆ โตและย้ายออกจากบ้าน

ทั้งคู่ก็ขายบ้านหลังเดิม

แล้วย้ายไปอยู่หมู่บ้านผู้สูงอายุ

บ้านที่เคยเป็นเหมือน second home

ก็เปลี่ยนเจ้าของ

ทุกวันนี้

เหลือเพียงรูปถ่าย

กับความทรงจำ

ผมไม่ได้ติดต่อไมค์กับซูมานานแล้ว

ตั้งแต่เลิกกับเชอวอน

และย้ายมาเมืองไทย

เมื่อความสัมพันธ์ของเราสิ้นสุดลง

เพื่อนหลายคนของเชอวอน

ซึ่งรู้จักเธอมาก่อนผม

ก็ค่อยๆ หายไปจากชีวิตผมเช่นกัน