วัฒนธรรมคนละโลก
สมัยนั้น คู่รักที่อายุห่างกันอย่างพวกเราถือว่าแปลกพอสมควรในเมืองหัวอนุรักษนิยมอย่าง Christchurch
ก่อนหน้านั้นเราอยู่ที่ซิดนีย์เมืองใหญ่ จอแจ และเต็มไปด้วยชีวิต
พอย้ายมา New Zealand ก็เหมือนข้ามไปอีกโลกหนึ่ง
Christchurch เล็กกว่า เงียบกว่า และอนุรักษนิยมกว่ามาก
ผมชอบแซวเล่นว่า
"เราเอาทองไปแลกดิน"
แน่นอน พ่อมีเหตุผลของท่าน
ครอบครัวเคยมาเที่ยว New Zealand มาก่อนและหลงรักธรรมชาติ
ตำแหน่งใหม่ก็ดูจะเปิดโอกาสให้หน้าที่การงานก้าวหน้า
แต่สำหรับเด็กหนุ่มอย่างผม
Christchurch เดินช้าจนน่าหงุดหงิด
สมัยนั้น New Zealand ยังไม่เปิดกว้างเหมือนทุกวันนี้
ร้านค้าปิดเร็ว
พอฟ้ามืด เมืองก็เงียบ
สองทุ่มกว่าๆ ถนนแทบไม่มีคนแล้ว
เชอวอนเองก็เป็นคนย้ายถิ่นมาใหม่เหมือนกัน
เธอเพิ่งหย่ากับสามีที่ Hawke's Bay แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ Christchurch
แต่กลับพบว่า เมืองใหญ่กว่าเดิมก็จริง
กลับเงียบและเชื่องช้ากว่าที่คิด
ในฐานะคู่รักที่อายุห่างกันถึง 15 ปี
เราก็ไม่ค่อยรู้ว่าจะหาคนที่เข้าใจเราได้จากที่ไหน
เพื่อนของเชอวอนส่วนใหญ่เป็นวัยสามสิบกว่า
หลายคนเป็นผู้ปกครองของนักเรียนที่โรงเรียนพ่อ ก่อนวงสังคมของเธอจะกว้างขึ้นหลังลาออก
เวลาผมไปนั่งกับคนกลุ่มนี้
ส่วนใหญ่เป็นฝ่ายฟังมากกว่าพูด
เพราะรู้ตัวดีว่า
ผมเป็นเด็กสุดในวง
ถ้าคุยกันเรื่องปัญหาระหว่างผมกับครอบครัว
ทุกคนก็รับฟัง
มากกว่าจะตัดสิน
บางคนอาจไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของเรา
แต่ก็เลือกจะไม่พูด
