ทรุดฮวบฮาบ 15

ทรุดฮวบฮาบ

อาการของเขาต้องทรุดลงเร็วมากแน่ๆ เพราะชายหนุ่มที่ผมนอนเห็นอยู่ในโลงศพ ซึ่งตั้งอยู่อย่างเงียบเชียบหลังม่านในสถานจัดงานศพนั้น ดูไม่เหมือนเดวิดคนที่ผมเจอที่กรุงเทพฯ เลยสักนิด

เขาดูซีดเซียว ซูบตอบ และดูแก่กว่าอายุจริงไปมาก

เขายังคงสวมชุดสูทตัวเดิมที่หลวมโคร่งนั่น ดูเหมือนคนที่กำลังจะเดินทางไปหาช่างตัดเสื้อเพื่อเอาชุดเข้า

ในวันที่เขาเสียชีวิต เดวิดน้ำหนักตัวเหลือเพียง 47 กิโลกรัม... ทั้งที่ตอนที่เขายังแข็งแรง เขาตัวใหญ่กว่าผมเสียอีก

รักษาภาพลักษณ์จนนาทีสุดท้าย 14

รักษาภาพลักษณ์จนนาทีสุดท้าย

ผมได้เจอเขาที่กรุงเทพฯ สองสัปดาห์ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต ตอนนั้นเดวิดดูผอมลงมาก แต่ก็ยังดูแข็งแรงดีอยู่

เขายังทานอาหารมื้อใหญ่ได้ตามปกติ และพาผมไปที่ห้องพักของเขาในโรงแรมเลอบัว (lebua hotel)

ผมเห็นเขาเปิดแล็ปท็อปค้างไว้หน้าเว็บไซต์หาคู่

ผู้หญิงทุกคนในหน้านั้นเป็นสาวผมบลอนด์ และที่น่าตกใจคือทุกคนดูคล้ายกับโทนี่มากครับ

"พระเจ้าช่วย... แค่คนเดียว (แบบโทนี่) ยังเข็ดไม่พออีกเหรอ?" ผมหยอกเขาไปแบบนั้น

เดวิดยังคงต้องการ "ภรรยาที่เชิดหน้าชูตา" (trophy wife) แม้ว่าจะผ่านมรสุมชีวิตกับโทนี่มาอย่างสาหัส แต่เขาก็ยังไม่เข็ดจริงๆ

เข้าเรื่องแบบไม่อ้อมค้อม 13

เข้าเรื่องแบบไม่อ้อมค้อม

นอกจากเรื่องอื่นๆ แล้ว เดวิดยังเป็นที่เลื่องลือในหมู่พวกเราที่รู้จักเขาดี ในเรื่องของ "มารยาทข้างเตียง" (bedside manner) ที่ค่อนข้างจะขวานผ่าซากและตรงไปตรงมาสุดๆ ครับ

มีอยู่วันหนึ่ง คนไข้คนหนึ่งที่เป็นสิงห์อมควันตัวยง แถมยังป่วยเป็น โรคถุงลมโป่งพอง (emphysema) ระยะสุดท้าย มาพบเขา 

ปกติเวลาที่เดวิดออกไปตรวจคนไข้นอกเวลาคลินิก เขามักจะแวะไปที่บ้านของชายคนนี้พร้อมกับถังออกซิเจนเสมอ

"หมอครับ ผมควรจะเลิกสูบบุหรี่ไหม?" ชายชราถามเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความหวัง

"ไม่ต้องหรอกครับ อีกไม่กี่สัปดาห์คุณก็ตายแล้ว... สูบต่อไปเถอะ" เดวิดตอบกลับไปหน้านิ่ง

ผมเองก็บอกไม่ได้เหมือนกันครับว่า หลังจากที่ได้ยินข่าว (ดี?) แบบนั้นแล้ว คนไข้คนนั้นจะเดินกลับบ้านไปแบบแฮปปี้ขึ้นหรือเปล่า 55