จบแล้วครับท่าน 3

ออกมาวิ่งเล่น แล้วแม่อยู่ไหนล่ะ?

หลังจากถูกญาติต่อว่าเราเสียยกใหญ่

ผมยังหายเจ็บใจไม่ทัน แต่ดราม่ายังไม่จบแค่นี้

พอวันรุ่งขึ้นฮีโรสวมชุดนักเรียนออกมาวิ่งอยู่บนทางเท้ากลางแดดเปรี้ยง

ภาพนั้นไม่ธรรมดาเลย เพราะผมไม่ได้เห็นเขาใส่ชุดนักเรียนมาหลายเดือนแล้ว แต่แม่ของเขาอยู่ไหนกันล่ะ? ตอนนั้นเกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว สายเกินกว่าจะไปโรงเรียนเสียอีก

ผมนั่งคุยอยู่กับพี่ตุ๊ก เพื่อนบ้านที่ขายขนมหวานแช่เย็นอยู่ริมทางเท้า

ฮีโรออกจากบ้านแล้ววิ่งลงมาตามซอยเพียงลำพัง พอเห็นพวกเรา เขาก็ตรงดิ่งมาหาทันที

ตลอดครึ่งชั่วโมงต่อมา ฮีโรวิ่งขึ้นวิ่งลงไปมาตามทางเท้าเพื่อระบายพลังงานตามประสาเด็กที่ชอบวิ่ง แต่กลับไม่มีใครออกมารับตัวเขากลับบ้านเลย

เขาอยากเล่น แต่ผมไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วย หลังจากเจอดราม่าเมื่อวันก่อน ผมก็หมดแรงกับเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว

ผมรู้ว่าบางครั้งแอนก็ไปกินข้าวกลางวันกับญาติที่ร้านอาหารที่เธอทำงานพิเศษอยู่ ร้านนั้นอยู่เลยหัวมุมถนนตรงสุดซอยเราไปนิดเดียว เลี้ยวเข้าไปอีกประมาณยี่สิบเมตรก็ถึง

บางทีเธออาจอยู่ที่นั่น และปล่อยฮีโรไว้ที่บ้านโดยมีพี่ ๆ คอยดูแล แต่เขาคงหนีออกมาเล่นเสียเอง ผมคิดอย่างนั้น

ผมขี่จักรยานไปที่ร้านนั้น

“มีใครเห็นแอนบ้างไหม ลูกชายเธอวิ่งเล่นอยู่ข้างนอกโดยไม่มีใครดูแล” ผมถามเมื่อไปถึง

ผู้หญิงเหล่านั้นตอบพร้อมกันเป็นเสียงเดียวว่า ฮีโรไปโรงเรียนแล้ว

“เอาจริง ๆ เขายังไม่ได้ไป เขากำลังวิ่งเล่นอยู่หน้าบ้านตัวเองต่างหาก” ผมตอบ

ผมสงสัยด้วยซ้ำว่าเด็กได้กินอะไรมาหรือยัง วันนั้นอากาศร้อนมาก ผมอยากกลับบ้านแล้วเหมือนกัน นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่?

ที่น่าสนใจคือผู้หญิงเหล่านั้นรู้เรื่องแผนการพาเด็กไปโรงเรียนด้วย

ผมเริ่มสงสัยว่าพวกเธออาจเป็นคนกลุ่มเดียวกับที่วิจารณ์แอนกับผมเมื่อวันก่อน และแอนคงพยายามปัดเรื่องให้พ้นตัวด้วยการยืนยันกับญาติที่เป็นห่วงว่าเธอจะพาฮีโรกลับไปเรียน

ผมถามพวกเธอตรง ๆ แต่ทุกคนปฏิเสธ

ผมขี่จักรยานกลับไปที่โต๊ะขายขนมของพี่ตุ๊กริมทางเท้า ซึ่งเธอกำลังคอยจับตาดูเด็กอยู่

“รอแป๊บนะ ผมจะไปดูที่บ้านว่าเธออยู่หรือเปล่า” ผมบอก

ผมเดินลงไปตามซอยถึงบ้านแอนแล้วร้องเรียกชื่อเธอ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ สิบนาทีต่อมา ผมกลับไปตามหาอีกครั้ง คราวนี้เห็นวัยรุ่นสองคนนอนหลับอยู่บนโซฟา แต่ไม่เห็นแอนอยู่ที่ไหนเลย

ผมกลับไปอีกครั้งเป็นรอบที่สาม คราวนี้จึงพบแอนอยู่ที่บ้าน เธอกำลังทำก๋วยเตี๋ยวให้ฮีโรกิน

เธอบอกผมว่าแต่งตัวให้ลูกไปโรงเรียนแล้ว แต่พอฝนเริ่มตก ภารกิจอันสูงส่งนั้นก็เป็นอันยุติลง จากนั้นเธอก็ขึ้นไปนอนต่อชั้นบน โดยไม่ได้ยินเสียงผมเรียก

คืนก่อนหน้านั้น แอนมีเพื่อนมาดื่มฉลองวันเกิดที่บ้าน ทั้งที่โรงเรียนเริ่มเรียนตั้งแต่แปดโมงเช้า

เริ่มต่อจิ๊กซอว์ออกแล้วหรือยังล่ะครับ คุณผู้อ่าน?

ตอนนั้นฝนหยุดตกไปหลายชั่วโมงแล้ว ฮีโรยังไม่ได้กินอะไร

“นอกจากฝนจะตกแล้ว พี่แอดก็ยุ่งอยู่กับลูกค้า ฉันก็เลยกลับไปนอนต่อ” แอนอธิบาย

อีกข้ออ้างหนึ่งที่ผมได้ยินอยู่บ่อย ๆ ว่าทำไมพวกเขาถึงไม่ยอมพาฮีโรไปโรงเรียนก็คือ พี่แอดต้องหาเงินเพิ่มให้ได้สัก 100 บาทเป็นค่าอาหารกลางวันของลูกในเช้าวันนั้น เขาออกไปทำงานตั้งแต่ตีห้า แต่บางวันก็หาเงินเพิ่มได้ไม่ทันเวลา ถ้าหาได้ทัน เขาก็ต้องรีบกลับบ้านมารับแอนกับฮีโร แล้วพาลูกไปส่งโรงเรียนให้ทันแปดโมงเช้า แต่ถ้าหาเงินได้ไม่พอ ก็พาฮีโรไปโรงเรียนไม่ได้

ให้ตายเถอะ ทำไมไม่บอกให้สามีเลิกเอาเงินไปละลายกับเบียร์ล่ะ ไม่ง่ายกว่าหรือไง?

ผมคอยรบเร้าแอนมาหลายเดือนให้พาฮีโรกลับไปโรงเรียน แต่เธอก็ปฏิเสธ พร้อมยกข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นขึ้นมาทีแล้วทีเล่า

วันถัดจากเหตุการณ์ที่แอนแต่งตัวให้ลูกไปโรงเรียนแต่ยกเลิกแผนกลางคัน เธอก็ยังไม่ได้พาเด็กไปโรงเรียนอีกตามเคย

คราวนี้เธอไม่แม้แต่จะทำท่าเตรียมตัวให้ลูกใส่ชุดนักเรียน เสื้อขาวกางเกงขาสั้นสีแดง

ลูกชายของเธอออกมาวิ่งขึ้นลงบนทางเท้าอีกครั้งในชุดลำลอง โดยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ราวกับทุกอย่างกลับสู่สภาพปกติแล้ว

เหตุการณ์ที่เธอไม่ได้พาลูกไปโรงเรียนครั้งนี้นำไปสู่การทะเลาะกันอีกครั้ง แม้จะเป็นทางอ้อมก็ตาม หลังจากญาติ ๆ บอกเธอว่าผมเรียกเธอว่าแม่ที่ไม่ได้เรื่อง