Trapped in a shell 2

(A regular in these parts)

ถนนมุ่งหน้าไปทางตลาด

ตอนนี้ผมกลายเป็นขาประจำของแถวนี้ไปแล้ว หลังจากก่อนสงกรานต์ผมปั่นจักรยานลงมาบนถนนชัวเพลิงเพื่อหาเพื่อน

ผมออกจากบ้านด้วยจักรยานเพื่อหาเพื่อนคุย เพราะแฟนกำลังจะเดินทางไปเที่ยวช่วงวันหยุด และผมไม่อยากอยู่คนเดียว

บ้านของแอนอยู่ใกล้บ้านผม ตรงฝั่งตลาดคลองเตยของคอนโด

ก่อนหน้านี้ เวลาผมออกสำรวจทางใต้ ผมจะไปแค่ชุมชนใกล้ซอยอมร ซึ่งอยู่อีกฝั่งของถนน

ที่จริง นี่เป็นครั้งแรกตลอด 16 ปีที่ผมอยู่ใจกลางเมืองที่ผมได้เข้ามาคลุกคลีกับคนในฝั่งคลองเตยซึ่งอยู่ใกล้หน้าประตูบ้านผมขนาดนี้

ก่อนหน้านี้ผมชอบให้มิตรภาพกับคนในพื้นที่อยู่ห่างออกไปอย่างปลอดภัย เกรงว่าจะมีใครมองผมเป็นแหล่งเงิน

แฟนรู้ว่าครั้งหนึ่งผมเคยควักเงินให้คนอื่นอย่างง่ายดาย แต่ถ้าเขารู้ว่าผมเคยทำมากขนาดไหน เขาคงตกใจ

ผมเองก็เหมือนกันเวลาย้อนคิดกลับไป

ชุมชนของแอนอยู่ระหว่างพระราม 3 ทางใต้กับตลาดคลองเตยทางเหนือ อยู่ใกล้ทางรถไฟและสวนสาธารณะขนาดจิ๋วของ กทม. ที่เรียกว่า “สวนห้านาที”

บริเวณริมถนนที่เรายืนอยู่ยังมีร้านแอร์ ร้านตัดผม ร้านก๋วยเตี๋ยวที่เพิ่งมาตั้งบนทางเท้า ร้านขายของแห้ง และแม้กระทั่งห้องสมุดเล็ก ๆ ตรงหัวมุมที่เปิดเฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์

เมื่อไม่นานมานี้ ผมใช้วันหยุดราชการวันหนึ่งเล่นกับฮีโร่ที่นั่น ขณะที่พ่อแม่ของเขานั่งดื่มกับเพื่อนอยู่ข้างนอก

ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา ผมได้รู้จักคนในพื้นที่ตรงหัวมุมนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ รวมถึงแอนกับสามี เพื่อนบ้านของพวกเขา และผู้คนอีกมากมายที่เดินผ่านไปมา

บางคนยังมองผมด้วยความสงสัย เหมือนจะถามว่า

“ทำไมไม่ไปนั่งสบาย ๆ เปิดแอร์อยู่บ้าน?”

นั่นสิ ผมคิด ขณะที่รถเก็บขยะคำรามผ่านบนถนนพัง ๆ ห่างจากเราไม่กี่เมตร

แอน ซึ่งพักจากการซักผ้ากองโตของครอบครัวเพื่อออกมาคุยกับผมริมถนน กำลังรอคำตอบอยู่

คนแถวนี้ชอบออกมานั่งคุยกันหน้าบ้าน เป็นบรรยากาศที่เป็นมิตร ซึ่งอาจเป็นเหตุผลแรกที่ผมถูกดึงดูดเข้าหาพวกเขา

ผมเห็นครอบครัวหนุ่มสาว ยายแก่ ๆ ผิวเหี่ยวย่นกร้านแดด เด็กมากมายที่เดินเพ่นพ่าน ลุง ป้า...

มันทำให้พื้นที่มีสีสัน แต่ก็หมายความว่าเรามีคนดูด้วย

พวกเขามองเราอย่างสนใจขณะที่เราคุยกันเรื่องลูกชายของแอนและปัญหาเรื่องการฝึกเข้าห้องน้ำของเขา

พวกเขามองเราอย่างสนใจขณะที่เราคุยกันเรื่องลูกชายของแอนและ
ปัญหาการขับถ่ายของเขา

“งั้นแพมเพิร์สน่าจะอยู่ได้ประมาณ 25 วัน”

ผมพูด หลังจากคำนวณเลขในหัวอย่างเร็ว ๆ

เรารู้จักกันแค่สองเดือน แต่ดูเหมือนแอนจะเดือดร้อนจริง ๆ

ผมเคยบอกว่าผมอยากมีส่วนในการเลี้ยงดูฮีโร่ แต่ผมหมายถึงในฐานะเพื่อนและผู้ดูแล ไม่ใช่ในฐานะคนออกเงิน

สามีของเธอกลับคว้าคำพูดนั้นไปตีความว่าผมกำลังจะควักเงินก้อนใหญ่เพื่อช่วยเรื่องพัฒนาการของเด็ก

“ทำไมไม่บอกผมเร็วกว่านี้?”

เขาพูดอย่างกระตือรือร้น ขณะกระดกเบียร์กับป๋อง สามีของตุ๊ก ทั้งคู่ทำงานส่งของให้บริษัทในเมือง

ภายหลังผมได้ยินจากภรรยาของเขาว่า วันนั้นเขากลับบ้านไปอย่างดีใจและประกาศว่าผมพร้อมจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้เด็ก

ที่จริงผมไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นเลย

“ฉันอธิบายให้เขาเข้าใจแล้ว”

เธอบอกผมภายหลัง

“เราไม่มีค่ารักษาอะไร เพราะฮีโร่ไม่ได้ไปหาหมอ”

ต่อมา ในวันที่เขานั่งดื่มอยู่หน้าห้องสมุด ซึ่งเด็ก ๆ ในพื้นที่มารวมตัวกันเล่นบอร์ดเกมและต่อจิ๊กซอว์มากกว่าจะมาอ่านหนังสือ แอดที่กำลังเมาก็เริ่มพูดโอ้อวดเรื่องความร่ำรวยที่เขาคิดว่าผมมี

“คุณมีทุน คุณเอาไปลงทุนกับห้องสมุดแถวนี้ได้นะ”

เขาพูดเสียงอ้อแอ้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคงอยากทำให้เพื่อนประทับใจ

ห้องสมุดตรงหัวมุมถนน

ผมเกือบจะถามว่า

“แล้วนายเคยเข้าไปข้างในครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่วะ?”

ตอนนี้ดูเหมือนเขากำลังทดสอบความใจดีของผมอีกครั้ง

เขาจงใจไม่ให้เงินค่าของใช้ของฮีโร่ เพราะคิดว่าผมจะเข้ามาช่วยในที่สุดหรือเปล่า?

ความคิดนี้ทำให้ผมไม่สบายใจ แต่ตอนที่เขียนเรื่องนี้ ผมไม่มีหลักฐานอะไร

ผมไม่แน่ใจว่าจะรับมือกับความใจดำแบบนั้นได้หรือไม่ แต่ผมก็ยังไม่มีหลักฐานว่ามันเป็นอย่างนั้นจริง